Liesbeth Steur

schrijver in Portugal

De Tigris

Hoe vaker ik observeer hoe mijn denken zijn associatiewerk doet, hoe meer ik begrijp van die denkmachine in mijn hoofd. Ik hoef nooit op een knop te drukken om die machine aan of of uit te zetten. Hij doet het altijd. Dat is één; en twee is dat het altijd de makkelijkste weg kiest. De weg die dik geplaveid is met indrukken en beelden uit het verleden.

Zo las ik vanmiddag de zaterdagkrant. Mijn oog werd getrokken door een plaatje. Zonder iets te lezen begrijp jij ook dat het over IS gaat. Ik lees zelden de details van die oorlog en nu dus ook niet. Maar dat plaatje liet me niet los.

Ik was negen jaar en woonde met mijn ouders en zus in Turkije. In Ankara. In de grote stad. Sinds een jaar. Voordien hadden wij als gezin in dorpen gewoond en in Istanbul. Hier, in de hoofdstad van het land konden mijn zus en ik naar een “normale” school.

Mijn vader boorde naar olie. Vandaar dat wij ieder jaar verhuisden. In de periode Ankara was zijn standplaats Diyarbakir. Toen al een politiek onrustige plek. Als gezin bleven wij daarom in Ankara wonen.

Mijn vader was zesendertig dagen weg en twaalf dagen thuis. Dat was mijn mantra in die tijd.

Toen het in de winter zo lang en hard gesneeuwd had, de boorploeg niet meer weg kon en het eten na drie maanden opraakte, werd het penibel. Normaal ging het transport met sportvliegtuigjes. De sneeuw maakte dat onmogelijk. Ze besloten om via land zelf uit te breken. Bij een – in hoogzomer – doorwaadbare plaats in de Tigris reden ze met een Caterpillar tractor met rupsbanden de rivier in. Met ingehouden adem. Niemand zei iets. Ruim over de helft van de rivier gebeurde het. Een van de rupsbanden begaf het. Discussie. Wat nu? Mijn vader, voor geen kleintje vervaard, dook het water in en zwom naar de overkant. Geen rekening houdend met de enorm sterke stroming en het ijskoude water. Hij verloor. Bijna. Zijn trouwe assistent Ab Stegge – een Drentenaar van groot formaat – zwom achter hem, kon hem vastgrijpen en zo kwamen ze samen aan de oever.

Ongelovig als mijn vader was deed hij daar toch een schietgebedje. Op zijn knieën. Maar dat kwam natuurlijk omdat zijn kleren zwaar wogen van het opgezogen water.

Wij in Ankara wisten van niets. Pas toen hij thuiskwam hoorden we dit verhaal. En waarlijk er zijn ook foto’s van. Ergens op zolder.

Meteen verschijnt bij mij de ketting en hanger in beeld met de afbeelding van de heilige Christoffel die hij moest dragen van mijn moeder. Daarom denk ik te weten dat de Tigris de rivier is waar het Bijbelverhaal van Christoffel die het kindje Jezus over de rivier droeg, zich afspeelt. Hoe kan het anders dat mijn vader is gered?

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Vorige

Perkoetoet

Volgende

A room of one’s own

  1. Jenneke LItjens

    mooi verhaal Lies

Laat je een reactie na!?

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

%d bloggers liken dit: