auteur | autora | author

De rozentuin

IMG_7864 kopie

Het is per ongeluk. Niet met opzet. Het was er gewoon. De rozentuin bedoel ik. Hij kwam met het huis. Althans, de rozenstruiken. Er waren er heel veel. Over het hele terrein verdeeld. Hier een plukje daar een plukje. En voor het huis ook wat struiken. Alles verwaarloosd. Op een ochtend stond ik er naar te kijken. En in de middag nog eens. Mooi hoor dacht ik en wat moet ik daar nou mee. In de avond herinnerde ik mij een droom van dertig jaar geleden. Nota bene terwijl ik eten aan het bereiden was. Die droom was toen glashelder en full colour. Zo eentje die een imprint achterlaat ergens in je achterhoofd. En daar was ie dus weer.

Ik woonde in een huis met rieten dak op het platteland. Het leek erg op het Engelse Barnaby landschap. Het huis was helemaal begroeid met rozen en voor de deur lag een grote rozentuin waar je doorheen kon dwalen. Er waren hier en daar bankjes en stoelen en de geuren drongen tot diep in je hoofd. Ik was gekleed in het spierwit en zat op een bankje tussen de rozen te mediteren. De geuren maakten van alles los. Toen kwamen van alle kanten in het wit geklede mensen aangelopen. Ze namen plaats in de rozentuin en mediteerden met mij. Het leek uren te duren. Toen kwamen de vragen. Ik antwoordde. Er was thee en taart. Alle harten stonden open. En toen loste alles op.

Mijn wens voor een rozentuin had ik allang achter me gelaten. Niet bewust en ook niet onbewust. De volgende dag ging ik aan de slag en met hulp van Coen hebben we alle rozenstruiken die verspreid stonden over het land uitgegraven en in de rozentuin gezet.

Ik mediteer dagelijks en met het mooie weer in de rozentuin in de schaduw van een oude olijfboom. Ik zit op de enorme steen die 10.000 jaar oud schijnt te zijn en daar dus al heel lang ligt te liggen. Nu nog witte kleding in plaats van mijn favoriete zwart. Dan komt de rest vanzelf. Het begin is er …

Deze foto is gemaakt in het kader van Foto op Dinsdag #PHOT, een initiatief van Karin Ramaker. 

Vorige

Hugo Christiaan

Volgende

Het weer twijfelt

13 Reacties

  1. Ciska Gomperts

    Mooi verhaal Liesbeth. Het lijkt alsof je je plek gevonden hebt!

  2. coen verharen

    Ontroerend mooi verhaal en dito rozentuin! En zo is het.

  3. Dromen, durven, doen! Weer een inspirerende blog van jouw hand en uit jouw hart, Liesbeth.

    • Ik denk dat een droom genoeg is. Een wens die het universum wordt ingestuurd en op een dag verschijnt het. Wanneer ik er klaar voor ben. Dat begrijp ik nu. 🙂

  4. Riny Heupink

    Weer zo leuk geschreven, zou ook alle rozen bij elkaar gezet hebben, goed gedaan en een mooi plekje om te mediteren!!! Het witte kleedje komt vanzelf “of niet” Xx

  5. Mark

    Lieve Liesbeth, wat een mooi visioen!
    Om alvast in de ‘white spirit’ te komen, wil ik je van harte uitnodigen op één van onze sabat vieringen. Daar zijn alle mannen in het wit! Is ook een erg spirituele ervaring trouwens.
    Liefs Mark

    • Dank je wel Mark voor de uitnodiging. Lijkt me mooi om een viering te ervaren. Wie weet… Ik laat je weten wanneer we in NL zijn. XXX

  6. Wim De Roos

    Straks is de werkelijkheid nog mooier dan de droom. Goed verhaal.

Laat je een reactie na!?

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén