Liesbeth Steur

lerares hatha-yoga en schrijver

De rekbare tijd

Leone Holzhaus met haar onafscheidelijke hond Kitty, tijdens de zeepkisten race in Porte de Espada met naast haar Ana Maria Fino, Coen Verharen en Manuel Dias Fino

De eindeloos blauwe lucht en het harde licht van de winterzon doen het landschap schitteren. Het is maandag en ik rijd over een diepzwarte asfaltweg met spierwitte strepen door de bergen over de grens tussen Portugal en Spanje. Ik ben op weg naar Valencia de Alcántara. Ik zie de vale gieren zweven op de thermiek boven de spitse toppen van de Sierra Fría. Er rijd een Portugese boer voor mij. Dat zie ik aan de auto en het silhouet met pet. Ik houd ver afstand. Weet nooit zeker of hij ineens gaat stoppen, midden op de weg. Op het traject van 20 kilometer kom ik drie auto’s tegen. En dat op een dag als deze. Marktdag in een stadje waar de hele regio op afkomt.

Ik ben laat. Dat zal het zijn. In Portugal is het een uur vroeger. Altijd. Keurig volgens de tijd die de meridiaan aangeeft. Dezelfde als die van Londen. Dat merk ik hier – wonend op de grens – altijd. Hoewel het inmiddels een automatisme is sta ik bij alle afspraken die ik maak dubbel stil. Is het PT of ES tijd? Toch vreemd dat in Spanje dezelfde tijd geldt als in Nederland hoewel de landen in hetzelfde GMT tijdvak liggen als Portugal. Maar dat heeft alles met de Tweede Wereldoorlog te maken en de Duitsers. Die vonden het makkelijker als alle bezette gebieden dezelfde tijd zouden hanteren. En Portugal was neutraal.

Het is mijn vrije dag. Dan rijd ik naar Spanje, drink een café con leche, eet een churro, ontmoet vrienden en koop lekkere kaas. Alle andere dagen van de week geef ik yoga- en meditatielessen. In mijn eigen studio in mijn eigen dorp en in de districtshoofdstad Portalegre. Aan de hogeschool. Het is dat mijn vriendin Leone Holzhaus – die hier al meer dan 25 jaar woont en werkt als kunstenaar – maar bleef vragen wanneer ik weer les ging geven. Anders was ik er niet aan begonnen. Ik kwam hier per slot van rekening om mijn boeken te schrijven. Ik dacht okay een lesje kan geen kwaad. Nu zijn dat er ruim zes en op zondagochtend houd ik regelmatig bij ons op de boerderij midden in de natuur een twee-uur durende bijeenkomst met qi-gong, yoga, meditatie en ruimte om van gedachte te wisselen. Dat zijn waardevolle, kostbare ochtenden vol inzichten, plezier en vriendschappen. Ik zou het voor geen goud willen missen. Stel nou dat Leone dat nooit aan mij had gevraagd?

Ik moet vaak lachen om mezelf. En dan vooral over hoe het leven aan mij verschijnt. Om mijn grote dromen en weinig concrete lange termijnplannen. Ik droom van mijn boeken. Het schrijven ervan is alleen nog niet in de tijd terecht gekomen. Ze zijn nog buiten de tijd. Ergens in de ruimte. Daar schrijf ik ze. Die incubatietijd heb ik blijkbaar nodig. Inmiddels is het familiearchief – mijn eerste boek is buiten de tijd al een familieroman – van zolder verhuisd naar de hoek achter mijn bureau en ik heb de maand december vrij gepland. Dus tijd is mijn allerbeste vriend. Soms staat hij stil, soms raast hij voort, soms doet hij gewoon. Tijd is rekbaar en flexibel en schikt zich naar mij.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo on Thursday, een initiatief van Karin Ramaker. De PHOT is een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema, met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Previous

Sluimerend talent

Next

Eduardo

1 Comment

  1. coen

    Zoals jij pleegt te zeggen: “Dat boek is er al. Je moet het alleen nog schrijven!”

Laat je een reactie na!?

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: