Liesbeth Steur

lerares hatha-yoga en schrijver

De rafelige rand van oorlog

Het is 3 februari 1942. Hij is 26 jaar, zij 23. Het is nog geen totaal oorlog in toenmalig Nederlands-Indië. Mijn vader is wel al onder de wapenen geroepen zoals dat mooi heet. Hij, een Haagse jongen die goed kan leren, is aangenomen bij de BPM (Bataafse Petroleum Maatschappij, de voorloper van Shell) om boormeester te worden. In 1936 vertrekt hij uit het door de crisis geteisterde Nederland naar het onbekende Indië.

Mijn moeder, geboren uit een Nederlands-Ierse moeder en een Nederlands-Indonesische vader, woont in Bandoeng en groeit daar op, zoals jij en ik ook zijn opgegroeid. Met vallen en opstaan, met belangrijke en minder belangrijke gebeurtenissen en weinig ellende. Het enige bijzondere aan hun gezinssituatie is dat mijn roodharige oma op negentienjarige leeftijd zomaar trouwt met een heel donkere man. Op 15 januari 1916 in Kota Radja, Atjeh. Niet de meest rustige plek van de archipel. Dat opa niet wordt toegelaten in “blanke” hotels en oma dus wel, kan hun niet deren. Oma is een hardwerkende vrouw en bouwt haar eigen bedrijf op in Bandoeng op Java: l’Institut de Beauté aan de Bragaweg. Opa werkt voor de overheid. Mijn moeder Els gaat gewoon naar school, speelt, zwemt, haalt kattenkwaad uit, groeit op, leert een vak, gaat uit met vrienden en vriendinnen en dansen in Hotel Savoy Homan. Ze doet dus niets anders dan wat wij deden op die leeftijd.

Wanneer Cees en Els elkaar ontmoeten is dat liefde op het eerste gezicht. Het is begin december 1942. De Japanners bombarderen de Amerikaanse vloot in Pearl Harbour en vallen vlak daarop Borneo binnen. Dat klinkt serieus dichtbij. Maar goed, het leven gaat gewoon verder. Ze besluiten te trouwen al zijn de omstandigheden wat vreemd. Els reist naar Sumatra waar Cees gelegerd is en met wat vrienden van de BPM erbij wordt het huwelijk voltrokken. Hun huwelijksreis duurt precies drie dagen. Met de Japanner voor de deur moet Cees paraat zijn en Els terug naar huis, naar Java.

Drieënhalf jaar later komen ze elkaar tegen in Singapore. Getekend door concentratiekampen, treintransporten, honger, dorst, dood en verderf.

Hoe ga je dan verder? Dat is een vraag die me altijd bezighoudt. Hoe leef je je leven met dat in je hoofd. Wel, gewoon. Door het te leven. Fouten te maken en die recht te zetten. En na hard vallen, trek je je sokken op! Die mentaliteit plus een niet aflatende dankbaarheid voor en vertrouwen in het leven hebben gezorgd voor de invulling. Cees is 84 jaar geworden en Els 94.

Ik maak deel uit van een generatie die nog nooit een oorlog aan den lijve heeft ondervonden. Daar sta ik bijna iedere dag bij stil. Bij dat enorme geluk.

Dat ik in welvaart, vrede en zonder oorlogstrauma’s ben opgegroeid heeft mij de ruimte gegeven om mijzelf te ontwikkelen en de luxe om tot innerlijke vrede te komen. Ik beschouw het als mijn taak iedereen in mijn omgeving die vrede te laten voelen. Noblesse oblige.

Want zeg nou zelf: oorlog op welk vlak dan ook – persoonlijk, met je kinderen, je partner, je buurman of tussen landen – is toch wel heel erg “old school”.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Previous

Straatmeisje

Next

Waar of niet waar

9 Comments

  1. ik denk vaak hetzelfde. heel soms ook als het maar niet zover komt. en dan denk ik ook; hoe ga ik dan zijn.

  2. Oorlog voeren is voor machtsbeluste koekwauzen! Er is nog nooit iets moois uit opgebloeid. Alleen bloemen, planten en bomen die zich tegoed doen aan de composterende lijken van gesneuvelden! Mooi stuk meissie! XC

  3. Ferdinand

    Wat een rijkdom om in vrede op te groeien, los van de welvaart…. Goed stukje Liesbeth.

    • Ja Ferdinand die welvaart is niet belangrijk, wel die vrede. Maar ja, bij gebrek aan welvaart gaat iedereen ook weer ruzie maken. Net zoals bij een teveel. Dat zie ik tijdens een avondje NL tv. Geneuzel. En waar het echt over gaat, daar praat niemand over. XX

  4. Wim De Roos

    Liesbeth, wat een mooie familiegeschiedenis. Indische Nederlanders zijn een wezenlijk onderdeel van de vaderlandse geschiedenis en toch weten wij blanda’s er veel te weinig van. Tenslotte, meer dan zeventig jaar vrede in onze streken. Ik ben een kind van de Europese gedachte, sufgewiegd door idealen. Blijkbaar denken er meer generatiegenoten dagelijks aan onze breekbare verworvenheid en het gemak waarmee sommige dwazen er mee omgaan.

    • De babyboom generatie valt dat geluk toe. Wij weten nog door verhalen uit de eerste hand. Ik vind doorgeven nog steeds belangrijk.

  5. Gerard ten Broek

    Give Peace a Chance
    John Lennon

    • Ja! En echt, het kan alleen maar in de wereld veranderen als de vrede eerst in onszelf wordt gevonden. Maar dat wist jij al en ik ook… 😉

Laat je een reactie na!?

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: