Liesbeth Steur

lerares hatha-yoga en columniste

De hond als leermeester

Zijn mand meet 1.50 meter. Hij past er in.

Nou … daar ligt hij dan. Uitgebreid te slapen. Het is vroeg in de middag en hij neemt het ervan. Ik weet zeker dat hij de halve ochtend toen ik aan het lesgeven was, ook heeft liggen slapen. Op de oprit. Honden slapen een groot deel van de dag en normale honden ook de hele nacht. Maar ja, dit is wat je noemt een waakhond. Hij draagt zijn naam – Che – met enige trots en alsof hij Che Guevara zelf heeft gekend, voldoet hij volledig aan de drang naar vrijheid en gelijkheid voor iedereen.

Zo ook vannacht. Hij kwam om vier uur de slaapkamer binnen en maakte me wakker met een lik over mijn wang. Daarna liep hij naar de keukendeur. Zachtjes grommend en met ingehouden blaf. Heen en terug en heen en terug. Ik deed de keukendeur voor hem open. Geruisloos verdween hij de stikdonkere nacht in. Ik luisterde. Hoorde geen andere honden of wat je noemt onraad. Na een half uur was hij terug. De rest van de nacht bleef hij onrustig. Ik heb hem niet nog een keer naar buiten gelaten. Ben af en toe in slaap gevallen en verzeilde in vreemde dromen. Che ook. Hij lag te kletsen in zijn halve slaap. Die hond wil altijd alles delen van wat hem overkomt en dat begint meestal nog voordat mijn wekker gaat en nu ook in de nacht dus.

Onuitgeslapen en met het ongemakkelijke gevoel dat sinds deze hond bij ons in huis is, mijn stilte ochtenden zijn verdwenen, ben ik les gaan geven. En wat meer is, met het gevoel dat ik het slachtoffer ben. Bozig dus. Al rijdend naar het dorp dacht ik terug aan de rust in huis met alleen teckel Koos.

Die doet gewoon zijn eigen ding zoals een teckel betaamt en bemoeit zich niet met mij. Ik kon in stilte opstaan. Hoefde niets of niemand aandacht te geven. Alleen mezelf. Stilzitten, wakker worden, yoga doen. Dat waren nog eens tijden.

Wat is de realiteit? Che is in mijn leven. Tegen wil en dank. Hij is een, lieve,  goedaardige hond, uitermate waakzaam en hij heeft gevoel voor humor. Die hond kan ik kunstjes leren, zoals mensen kinderen kunstjes leren en de waakzaamheid blijft. Want een hond laat zich niet afleiden van wat hij graag doet. Daarbij slaapt hij gewoon de rest van de dag verder als hij een nachtje heeft gemist.

En ik? Op de terugweg naar de boerderij verscheen de oplossing. Ik doe voortaan Che na. Ik laat me niet langer afleiden en blijf gewoon doen wat ik graag doe. Stil zijn in de ochtend. Ik ga hem dat kunstje leren. En als het nodig is doe ik net als Che een power nap. Klaar voor de volgende ronde.

#PHOT (Photo On Thursday en soms on Tuesday) is een initiatief van Karin Ramaker.

Previous

De gelukkige kikker

Next

Je zal hier maar wonen

3 Comments

  1. wat een lief beest!

  2. Ik heb wel gelezen over spiegelen aan paarden, maar het kan dus ook heel goed aan een hond. Een lieve vriend voor jullie, zo te lezen.

    • Alice, je kunt je volgens mij aan alles spiegelen. Niet alleen aan mensen en dieren. Ook aan de natuur, de dingen in huis. Alles dat in het oog springt en een oordeel doet verschijnen, is bij mij een spiegel.

Laat je een reactie na!?

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: