Liesbeth Steur

schrijver in Portugal

De abrikozenboom


Al een tijdje schrijf ik niet aan mijn boek. Vier maanden om precies te zijn. Ik was bezig met andere zaken die ik onbewust een steeds grotere rol in mijn dagelijks leven toebedeelde. En daar had ik natuurlijk de allerbeste redenen voor.

Omdat ik ongedurig word als ik een tijdje niet schrijf, werd het toch tijd om serieus te kijken naar de oorzaak. Dat heb ik gedaan door nog minder te schrijven aan of na te denken over het boek en wel door nog meer andere dingen te doen die daar niets mee te maken hebben. Zoals in de keuken staan om de oogst van het land te verwerken en ver weg te zijn van mijn bureau.

Inmiddels heb ik een voorraad aardbeien- en kersenjam en deze week zijn mijn eigen abrikozen aan de beurt. Die boom heb ik namelijk net ontdekt op ons terrein. Na drie jaar. Dat is toch een foto waard. Voor mijn foto-op-dinsdag-blog. Dan bedenk ik me dat ik al eerder schreef over de opbrengst van het land. Waar zal ik het dan over hebben? Toen keek ik nog eens goed naar de foto en naar het fruit en naar de takken. Dat groeit toch altijd maar. Ieder jaar weer. Gaat dat dan op wilskracht? Nee. Wilskracht is iets menselijks, daar is niets natuurlijks aan. Die boom die groeit en bloeit omdat er een besluit aan ten grondslag ligt. Iets of iemand heeft eens besloten dat het een abrikozenboom is. En niet iets anders. En dat is wat de boom doet. Abrikozenboom zijn.

Zou ik dat als mens ook kunnen? Uitsluitend puur mens zijn, mezelf, en niet iets wat ik heb geleerd te zijn. Want als dat zo is, hoef je voor het bereiken van een doel nooit je wilskracht aan te wenden. Dan is het een besluit. Zonder twijfel. Ik begrijp ineens dat hoe meer wilskracht ik nodig heb om iets te bereiken, ik eigenlijk geen waterdicht besluit heb genomen. En daarmee groeit de twijfel en dat niet alleen. Wat dan ook gaat groeien is de neiging tot verslaving. Uit onvrede. Ik ging chocola eten. Dat had ik jaren niet gedaan.

Zo’n “verslaving” kan heel nuttig zijn. Voor mij. Het zet mij ook aan tot nadenken over het waarom daarvan. Vroeger gooide ik mijn wilskracht erin en dan was het over. Maar nu was die ver te zoeken. Wilskracht werkt bij mij niet op de lange termijn.

Volgens mij komt dat omdat wilskracht een vorm van energie is die zichzelf steeds weer oplaadt. Dus zoals een batterij begin je op 100% vol, dan is het energieniveau een tijdje constant en dan is het op. Die energie fluctueert. Afhankelijk van hoe je leeft. Wilskracht gebruiken om iets af te leren is niet zinnig. Het is geen constante. Eigenlijk is het een emotie, lijkt het. De enige manier om iets af te leren is om iets nieuws aan te leren. Hoe klein het ook is.

Vanochtend ben ik weer in mijn boek gedoken en gelezen wat er al op papier staat. Verrassend. Een goede reden om verder te gaan. En hoe ga ik het nu afmaken? Zonder me af te laten leiden. Wel. Ik heb besloten dat ik bij iedere neiging tot afleiding eerst hier de berg oploop, het uitzicht in mij opneem en weer terugloop naar huis. Dat duurt een kwartier tot een half uurtje. Dan is die neiging om terug te vallen wel afgenomen. Ik houd jullie op de hoogte 😉

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Vorige

Lijden is fijn

Volgende

Verse kurk

12 Comments

  1. wijbrand rus

    Als wij je blog willen lezen, moeten we je “openmaken” en als de foto verschijnt. is het net of je naast ons zit. Prachtig beschreven weer. Veel liefs van ons aan iedereen

    • Ha lieve Wijbrand, Altijd zo fijn om een reactie te ontvangen. Ik zie jullie voor me. In jullie mooie kamer en op de bank. Of misschien wel buiten op jullie terras. Veel liefs van hier!

  2. Liesbeth, je bent altijd al mens. Zo ben je geboren en gemaakt. Zo maak je ook jezelf. Al is het alleen maar omdat je vragen stelt en twijfeld. Boeken schrijven is niet zo belangrijk. Vragen stellen wel. Twijfelen ook. Het dient om een wereldbeeld te vormen waarop je de rest van je leven kan baseren. De Abrikozenboom teert ook alleen maar op N verleden.

  3. Ja weer een interessante blog.
    Over wilskracht… wijze woorden van je.
    Ik denk dat als je een doel wilt bereiken dan kan je ook NLP toepassen. Dus op je tijdlijn zetten en vervolgens je onbewustzijn aan het werk laten gaan. Heel relaxed is dat. Je onbewuste is super krachtig en het voelt alsof jij in elk geval geen gestresste beslissingen hoeft te nemen.
    Does it make any sense? Maybe not… hahaha! En voor mij werkt het wel.
    liefs je zus

  4. Ik ben benieuwd wanneer je afhaakt. Is er dan iets speciaals aan de hand?

    Het wonderlijke van de mens is dat we zin geven aan het bestaan. We groeien van kinds af aan, net als een boom. Maar er is ook ons bewustzijn dat zijn eigen weg gaat. Zoekt naar persoonlijke groei.

    Ik zie het creatieve scheppen vaak als een reis. Je komt onderweg altijd grote obstakels tegen. Je kunt besluiten weer terug naar huis te keren. Ik denk dat bij mij de nieuwsgierigheid altijd voorop staat. Ik ben nieuwsgierig waar ik op uit ga komen. En wat dat is ligt dan heel dicht bij mijzelf. Alsof ik een ontbrekend deel van mijzelf vindt.

    Wilskracht is het misschien. De wil om dat deel van mijzelf te vinden. Geen zichtbare groei maar wel innerlijk. Al die dingen die ik doe waar ik heel veel energie in stop zijn een deel van mij. Dat is mijn boom.

    • Dat zie je scherp Marco. Er is dan iets speciaals aan de hand. Meestal een gebeurtenis in mijn leven die veel impact heeft. Zoals het me bewust worden van een situatie waarin ik (onbewust) verzeild ben geraakt. Op zo’n moment stopt alles. Mijn hoofd loopt dan over (zoals een bad overloopt als je de kraan niet uitzet en de stop erop zit). Dan volgt weer rust en ruimte voor iets nieuws. Dat duurt wel eens een paar weken of maanden,in dit geval. En ik zit weer op het spoor. Bevrijd en de inspiratie stroomt. Innerlijke groei? Mijn nieuwsgierigheid stopt nooit en laat me soms wel teveel meeslepen op een zijspoor en versta de kunst als geen ander om mezelf in slaap te sussen. Trouwens op dat zijspoor valt ook heel te zien en te ontdekken. Over het leven en over mezelf. Dus het is nooit tijd verloren. Dank je voor je reactie!

  5. Wat een interessante blog! Heel herkenbaar, dat ongedurige gevoel als je weer een tijdje niet geschreven hebt. En ook het gevoel dat je telkens weer je wilskracht in moet schakelen om verder te gaan met schrijven, totdat die ineens “op” is. Schrijven moet echt een gewoonte worden, onderdeel van het “mens-zijn”, om echt voeten in de aarde te krijgen, net als die gewortelde abrikozenboom.

Laat je een reactie na!?

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

%d bloggers liken dit: