Liesbeth Steur

schrijver in Portugal

Categorie: yoga & meditatie Page 1 of 2

De juiste vraag

avery-evans-NOm4f0xx2bU-unsplash

Photo by Avery Evans on Unsplash.com

Vragen stellen aan anderen over iets dat je niet begrijpt of over een probleem, is een kunst. Jezelf vragen stellen over problemen die je denkt te hebben is meer dan dat; het is een levenskunst. En weet je waarom? Omdat je je daarmee verdiept in jezelf en die verdieping vergroot dan weer je bewustzijn. En bewustzijn is noodzakelijk voor het ontwikkelen van compassie en het vredig kunnen samenleven met iedereen in alle omstandigheden. Dat zijn mooie woorden en nu de praktijk.

In mijn werk vertellen mensen mij verhalen over hun leven. Vooral de problemen die schijnbaar onoplosbaar zijn komen aan bod. Meestal worden die problemen veroorzaakt door een ander, denkt de verteller. Ik weet inmiddels wel beter. Die problemen komen allemaal voort uit jezelf.

Ik leer de vertellers, vragen stellen. Zuivere vragen. Aan zichzelf. En vertel daarbij dat ze geen oplossingen hoeven te verzinnen. Want dat is onmogelijk.

Tegenwoordig kom ik dit soort teksten bij de moderne denkers, hersenwetenschappers en coaches of goeroes tegen:

De oplossing van een probleem kan nooit gevonden worden op het vlak waar het probleem is ontstaan. Dus als de stagnatie ontstaat in jouw hoofd, kun je daar niet de oplossing vinden.

Geloof me. Die wijsheid is waar en zo oud als de weg naar Kralingen. Zelfs Rudolf Steiner schreef er al over in 1904. Het sterkt mij altijd dat ze in die tijd ook hun hoofd braken over vragen. Het is zo menselijk als wat.

Steiner citeert Goethe:

We zijn niet geroepen de vraag op te lossen, maar eerst de vraag te stellen en te wachten hoe de vraag zichzelf oplost.

Stel je hebt een vraag over iets. Groot of klein. Wat doe je dan? Je denkt erover na, je breekt je hoofd erover, omdat je gelooft dat jij ook de oplossing moet vinden in je denken. En daar gaat het mis. Al je energie stroomt naar je denken. Je wordt doodmoe van al het gemaal in je hoofd en je komt geen stap dichterbij een antwoord.

Jij bent als mens niet degene die de vraag of het probleem gaat oplossen en je gaat er ook niet over wanneer die oplossing moet plaatsvinden. Je bent wel degene die de juiste vraag kan stellen. Kies daarbij je woorden zorgvuldig. Om een vraag goed te formuleren heb je rust en stilte nodig in je hoofd. Dat betekent dat je tijd neemt voor en met jezelf. Je verdiepen in jezelf door gewoon stil te zitten. Dat maakt je zelfbewust en dan heb je zo de juiste vraag te pakken. En soms, als je zo stil zit met jezelf, lost het probleem zich vanzelf op. Gewoon, omdat je de situatie in beschouwing neemt en inziet dat het eigenlijk onbenullig is.

Is het wel een probleem? Dan denk je na het stellen van een duidelijke vraag er niet meer over na. Je kunt wel nadenken over de middelen die eventueel geschikt zijn om het probleem op te lossen. Daarna laat je het hele onderwerp los. Je gaat wat anders doen. Na een tijdje – misschien een dag of een week later – verschijnt de oplossing. Zomaar. Als uit het niets.

Het enige dat je nodig hebt is geduld en vertrouwen in iets wat je niet kunt zien of aanraken. Daar op die onzichtbare plek gebeurt alles. Als je het één keer hebt ervaren weet je ook dat alle scenario’s die je koortsachtig in je hoofd verzint alleen maar afleiding zijn van waar het werkelijk over gaat.

Ik herhaal het nog een keertje. Het gaat over vertrouwen hebben in het grote geheel en weten dat je niet alles weet. Hoe slim, intelligent of sluw je ook denkt te zijn. Gebruik het denken waar het voor is: leven en overleven.

Geïnspireerd op mijn eigen levensvragen en teksten van Rudolf Steiner die ik met interesse lees op De grote Rudolf Steiner Citatensite.

Iedere glimlach … o

wilhelm-gunkel--fwCEOTWaVQ-unsplash

Photo by Wilhelm Gunkel on Unsplash

[português]  [English]

Wanneer ik van het merk Yogi Tea, een theezakje pak, staat er een wijsheid op het label. Ik drink al jaren Yogi Tea en kom niet vaak dezelfde spreuk tegen. Ik lees meestal hardop wat er staat en denk vaak: ja, inderdaad of het zal wel en verder niets. Ik ga verder tot de orde van de dag. Bij mij thuis worden er grappen over gemaakt of soms laatdunkend over gedaan. En nu bedacht ik dat ik het nut van die spreuken eens ga onderzoeken. Want als iedereen die theezakjeswijsheden negeert kunnen al die merken – ik vermoed dat in Nederland Pickwick ook wel zoiets heeft – er gewoon mee ophouden. Want, wat bedoelen die marketingmensen daar nou mee? Het is niet zo dat er door die spreuken meer thee wordt verkocht. Of moet het de theedrinker tot rust brengen, tot zichzelf? Althans dat idee moet de drinker krijgen.

Every smile is a direct achievement

Vrij vertaald: Iedere glimlach is een direct of instant kunststuk.

Is dat waar? Dat is bij mij altijd de eerste vraag die rijst.

Er zijn twee manieren om te glimlachen. Eentje die uit het hart komt, dat behoeft geen uitleg en eentje om jezelf beter te laten voelen. Dan krul je je mondhoeken omhoog en houdt dat een tijdje vol. Uiteindelijk zou zo maar die innerlijke glimlach kunnen verschijnen. Fake it till you make it.

In mijn yogalessen noem ik vaak de glimlach. Ik vind een glimlach belangrijk. Deelnemers kijken soms zo getergd en serieus dat ik de indruk zou kunnen krijgen dat ze yoga tegen hun zin doen. Ik weet wel beter. Ze spannen zich in om zich te concentreren. Omdat we nooit onderwezen zijn hoe te concentreren op onze innerlijke wereld en wel op de buitenwereld, is het uitermate lastig. En nu we in het smart phone tijdperk leven en ons op de socials begeven, slinkt dat beetje vermogen om te focussen als sneeuw voor de zon.

Weet je wat er gebeurt als je bewust glimlacht?

Je ogen ontspannen, je kaken, je tong, je nek en ja zelfs je staartbeen. Dat heb ik niet verzonnen hoor. Daar is onderzoek naar gedaan. En, wanneer je oefent en je kunt je aandacht erbij houden, kun je ervaren hoe de ontspanning door je lichaam gaat.

Een glimlach is dus een instant kunststuk waar je niet alleen zelf – als maker – plezier van hebt, maar ook je medemens. Want het is toch prettiger kijken naar iemand wiens ogen en mond glimlachen dan naar een gefronst voorhoofd, starende ogen die van de stress niet meer kunnen knipperen en strakke kaken? Daarbij nodigt een glimlach meestal uit tot een glimlach.

Dus ja, het is een kunstwerk met effect. Instant resultaat. Voor jezelf en de wereld om je heen.

Schone lei

IMG_4316 kopie.jpg

PortuguêsEnglish

Langzaam doe ik de deur open van de studio. Tot op een kier en steek mijn hoofd om de hoek. Ja, het is warm. Iedere keer is dat een spannend moment. Ik programmeer de airco de dag tevoren en het is geen garantie dat het apparaat doet wat ik wil. Soms is de stroom uitgevallen, soms heb ik niet goed op de programmeerknop gedrukt of staat ineens het sneeuwvlokje aan in plaats van het zonnetje (ook eigen schuld). Dat vind ik trouwens verwarrend. De zon hoort bij de zomer dus dan zou die moeten koelen en een sneeuwvlok bij de winter en zou hij warme lucht moeten blazen. En het is dus andersom. Mijn logica is niet die van de airco afstandsbediening ontwerpers.

Die deur opendoen blijft een belangrijk moment, want de start van de yogales hangt af van de temperatuur in de zaal. De leerlingen gedragen zich anders. Alhoewel Portugezen geen moeite hebben met ijskoude gebouwen. Voor hen is het normaal dat gebouwen en huizen koud zijn in de winter. Dit bedrijfsverzamelgebouwtje waar mijn studio huist heeft geen isolatie en dat maakt de buitentemperatuur voelbaar binnen. Ondanks dat het aangenaam was vanochtend ben ik toch langzaam begonnen. Na drie weken vrij, Kerstmis, Oud en Nieuw en Drie Koningen (toch een groot feestje hier) leek het mij verstandig voor onze lijven.

De toestroom – altijd een verrassing – was groot. Hoewel er veel staan ingeschreven is dat geen garantie dat ze er ook zijn. Vanochtend was het een volle bak in de kleine studio. Het paste precies. Begin van het jaar hè. Goede voornemens. Het verbaast me altijd weer hoe zo’n jaarwisseling de mensen aanzet tot verandering. Er was dus iets, waar ze niet tevreden over waren. Iets dat ze lieten liggen. Misschien hebben ze een schuldgevoel of willen ze voldoen aan andermans verwachtingen. Ik weet het niet.
Zo’n nieuw jaar biedt iedere keer weer een nieuw vergezicht op. Een open toekomst. De lei schoongeveegd. En die overgang van 31 december naar 1 januari maakt het zetten van de eerste stap of het schoonvegen van de lei, makkelijk. Steeds weer moet ik daar over nadenken. Hoe kan dat toch? Waarom is het makkelijker een verandering in te zetten op 1 januari dan op 6 juli bijvoorbeeld. Iedere dag is toch nieuw? Zodra de zon opkomt is de dag nieuw en is er een nieuw vergezicht. Daar heb je 1 januari niet voor nodig.

Mijn dagelijkse vergezicht staat op de foto. Een leitje met blauwe lucht, ruimte en natuur. Ik kijk en weet dat ik de dag zelf kan inkleuren of kan afwachten wat er komen gaat. Ik kan niets doen of heel veel en tussendoor contact blijven houden met het schone blauw. De hele dag door, tijdens alle bezigheden. Dat zet iedere handeling, ieder woord dat ik spreek in perspectief en zo hou ik mijn lei schoon. Iedere dag weer.

Nooit niets doen

[português]  [English]
Regelmatig vragen mijn huisgenoten me wanneer ik nou eens niets ga doen. Gewoon zitten, zonder taak om handen. Dat bedoelen ze. Zoals zij datgoed kunnen. Zitten en voor zich uit kijken. Staren in het schijnbare luchtledige. Om je eerlijk de waarheid te zeggen, bestudeer ik dat wel eens en stel mezelf na vijf minuten kijken al de vraag wat daar nou zo leuk aan is. Mijn man bijvoorbeeld zegt dat niks doen goed is voor het creatieve proces, net als verveling. Hij is kunstenaar. Dus dat verklaart een hoop.
Soms denk ik dat zijn niets doen een vorm van mediteren is. Ik heb hem wel eens gevraagd wat er in zijn hoofd gebeurt als hij zit te niksen. Zijn gedachtestroom gaat door en hij laat zich meeslepen van links naar rechts. Van de ene gemoedstoestand in de ander. Doelloos.

Als die manier van niets doen het creatieve proces al bevordert wat zou meditatie dan kunnen doen? Dat is per slot ook stilzitten en wel met een doel, namelijk het ontwikkelen van opmerkzaamheid. Meditatie verfijnt je bewustzijn zodat je beter kunt waarnemen. Het helder kunnen registeren van wat er om je heen en in je gebeurt, brengt inzicht en leidt tot acceptatie van het leven zoals het zich aandient. Eigenlijk betekent het een einde aan alle “oorlog” in je leven en om het heel mooi te zeggen: het brengt innerlijke vrijheid.

Er zijn veel mensen die niet willen leren mediteren. Daar hebben ze allerlei redenen voor zoals geen tijd, het zweeft, dat is voor hippies, voor yogi’s, dat past niet in mijn leven enzovoorts. Deze mensen komen wel naar mijn yogalessen om actief mee te doen met de oefeningen. Zo langzamerhand bouw ik wat tijd in om aandachtig te leren stilzitten. Vijf minuten. En ik zie dat het ze goed doet. Ze worden er doodstil van. Ik ook.

Het zou toch heerlijk zijn als iedereen dat thuis kan doen in zijn eigen tijd. Het kost maximaal een half uurtje of minder per dag. Vreemd eigenlijk dat we allemaal tijd hebben om tv te kijken, te kletsen, ruzie te maken, de liefde te bedrijven, om te eten en tanden te poetsen en een half uurtje per dag stilzitten met een doel blijkt een brug te ver.

Bij mij rijst de vraag: waar zijn de mensen bang voor? Om zichzelf in hun zelf gecreëerde wereld te zien? Ja, dat kan heftig zijn.

Want eigenlijk kun je mijn zogenaamde inzichtmeditatie  beschouwen als levenstherapie zonder therapeut. Het heeft namelijk een zuiverende en genezende werking op je karakter en het verstrekt je inzicht in het complexe leven.

Uiteindelijk leer je beter omgaan met blokkades en problemen waardoor je stabieler in het leven staat. Dat is toch niets om bang voor te zijn? Ik zou daar tijd voor vrij maken.

Als voor je uit kijken en je vervelen goed is voor het creatieve proces, dan is stilzitten en je oefenen in opmerkzaamheid een beter hulpmiddel denk ik, want mijn creatieve proces stroomt de hele dag. Daar hoef ik niet voor stil te zitten en te niksen. Zodra ik aan een taak begin, maak ik er met volle aandacht een kunstwerkje van. Of ik nou schrijf, yogales geef, het huis poets of een taart bak. Het maakt niet uit.

Dus ja, ik doe nooit niets! En dat zal altijd zo blijven.

Page 1 of 2

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

%d bloggers liken dit: