Liesbeth Steur

schrijver in Portugal

Categorie: yoga & meditatie Page 1 of 4

Kruip uit je cocon

(português)  (English)

Het is tijd.

Het is de hoogste tijd.

Het is de juiste tijd.

We hebben niets anders nodig dan wat tijd en die is ons nu gegeven.

We spinnen dagelijks aan onze cocon, vanaf onze geboorte, jaren achtereen, en voelen ons daar veilig. Het spinsel is gemaakt van al onze eigen aannames, geloof, waarheden van ouders en opvoeders en leraren. De cocon is onze wereld. Met onze ogen open kijken we naar de wand van de cocon en die reflecteert als een spiegel alles wat we denken dat waar is.

Het is schone schijn.

Het is schijnveiligheid.

Het is de cocon van het grote lijden. Wanneer we eerlijk zijn naar onszelf, kunnen we niet anders dan toegeven dat het leven in die cocon eigenlijk niet veilig is.

We leven in tijden van onrust. Veel mensen zijn bang, ja zelfs zo bang dat ze het niet meer kunnen voelen. Hoe kan dat als we zelf een eigen veilige haven hebben gecreëerd?

De cocon is gemaakt van illusies. De bouwstenen zijn onze eigen verzinsels die onze angsten moeten bezweren. Zoals rituelen de toorn van de goden zouden kunnen sussen.

In mijn yogalessen vraag ik regelmatig of je je ogen wilt sluiten. Met een reden.

Wanneer we onze ogen sluiten, zien we de muur van de cocon niet meer. We kunnen ons dan bewust worden van ons lichaam. Ik noem dat naar binnen kijken. Voel de vorm van je lijf en ga dan verder naar binnen. Daar, diep van binnen zit je hartcentrum. Ga daar naar binnen en verblijf daar een tijdje. Dat is de enige plek waar we de waarheid kunnen vinden want dat hartcentrum staat in rechtstreeks contact met iets buiten de cocon. Dat iets kunnen we niet zien of aanraken en wel ervaren zodra we stil zijn.

Vanuit die stilteplek kunnen we beginnen onszelf te begrijpen en dan onszelf te herkennen voor wie we als mensen echt zijn en het logische gevolg is dat we ook onze medemens kunnen zien voor wie hij of zij is.

We staan aan de vooravond van grote veranderingen, het lijkt alsof de aarde dat wat het niet meer nodig heeft, van zich afschudt. In deze turbulente tijden is er maar één vaste rots die waarlijke houvast biedt en die zit in ons. Wanneer we die ontdekken en daarop gaan zitten smelt die illusionaire wereld met zijn angsten en onrust vanzelf weg. De draden van onze cocon lossen op. De wand die ons ego reflecteerde is weg en de lichtheid van het leven verschenen.

We zijn dan als vlinders die gebruik maken van de natuurlijke stroming die ons eindeloos voedt.

Dus sluit af en toe je ogen, zit stil en luister.

In plaats van de hug en de luchtkus

Namasté

[português]  [English]

Kusjes geven is in Portugal nog normaler dan handen geven. In Nederland is het al erg met drie zoenen in de lucht, hier kus je zelfs de mensen die je niet kent, wanneer je aan elkaar wordt voorgesteld. Een hand en twee zoenen. Ook vaak in de lucht.

Ik houd heel veel van de Portugezen en de volksaard en ben na al die jaren gewend aan dat gezoen. Wanneer ik een keer in Nederland ben en kennis maak met iemand moet ik me inhouden niet te gaan zoenen. En nu verandert er van alles. Het coronavirus gaat ook hier verandering brengen in deze uitgesleten gewoonte die bij het sein veilig natuurlijk opnieuw terugkeert.

Ik woon in een afgelegen gebied om precies in het natuurpark van de Serra de São Mamede. Rust, stilte en ruimte zijn drie zaken die hier een hoofdrol spelen. Er gebeurt niet veel. Er is geen industrie, geen werkgelegenheid en geen stads vertier. Er zijn ook geen vluchtelingen of gelukszoekers want er is hier geen geld te halen en geen werkgelegenheid. Alleen toeristen die zich aangetrokken voelen tot die drie zaken, vind je hier. Of vrienden die ons graag willen zien. Zelf zouden ze in de meeste gevallen niet kiezen om hier een vakantie door te brengen. Zo saai is het hier.

Wij vinden het heerlijk hier en ik kan de saaiheid niet vinden. Er zijn hier oneindig veel gebeurtenissen in de natuur, in de lucht, aan de hemel, in de vergezichten van de vlaktes, in de bergen en in de dorpen en gemeenschappen. De meeste ‘buitenlandse’ bezoekers zijn boomers met een mobiel huis, moderne hippies en Portugezen en Spanjaarden uit de grote stad.

In mijn yogastudio komt eigenlijk alleen de lokale bevolking en een handjevol buitenlanders die hier vast wonen. Dus maak ik me zorgen over het virus? Zo langzamerhand, eigenlijk sinds vandaag, heb ik een nieuwe regel ingesteld. We geven geen handen meer en zoenen niet meer. Vooral niet met de mensen die net bij familie in Europa zijn geweest, hebben gevlogen en ook nog eens verkouden terugkomen.

Ik heb voorgesteld om in plaats van de traditionele gewoonte voor elkaar te buigen en het namaste te eren. Dat betekent per slot: ik buig voor jou. Je kijkt elkaar aan, vouwt je handen voor je hart en buigt ligt voorover. Het is de moeite waard om te ervaren want er gebeurt iets anders dan bij het zoenen of huggen. De verbinding die in dat moment ontstaat is groot want het moet met aandacht worden gedaan. Er is zelfs meer hartverbinding dan bij andere vormen van begroeten omdat je je energetisch verbindt met de ander. Daarbij roept de buiging een gevoel van nederigheid op en dat kan iedereen in het westen wel gebruiken. Het brengt je terug naar wie je bent en wie de ander is. We zijn er voor elkaar en met elkaar en dat is wat je voelt en ervaart.

Namaste!

Page 1 of 4

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

%d bloggers liken dit: