Liesbeth Steur

lerares hatha-yoga en schrijver

Category: 500 woorden Page 3 of 32

Van-stad-naar-dorp

b01c29ac-3859-4025-a4df-7a336387e0f3

Restaurante Pau de Canela, Santo António das Areias

[português]  [English]

Voor mij bestaan er veel verschillen tussen het leven in mijn dorp hier en in mijn stad Den Haag in Holland. Hoewel ik de eerste jaren van mijn leven doorbracht op het platteland van Sicilië en Turkije, groeide ik toch uit tot een stadsmeisje; dat natuurlijk onder invloed van mijn moeder. Zij was dol op de stad en vond alles dat afgelegen was en eenzaam absoluut niet geschikt om te wonen. Het was saai en gevaarlijk. Zij zou zich nooit gewaagd hebben aan een eenzame wandeling in het bos, zelfs niet in het Haagse Bos aan de kant van het paleis van de koning. En als super gehoorzaam kind? Ik ook niet. Totdat mijn oudste zoon een hond kocht en zelf vaak op reis was. Die hond was soms weken bij ons en gewend aan het vrije leven in het bos en op het strand. Schoorvoetend heb ik mij over mijn ingeprente angst heen gezet en ben daarna niet meer opgehouden met boswandelen.

Inmiddels ben ik erachter dat ik geen stadsmens ben en wel een buitenmens. Ik hou van de rust, de stilte, de ruimte en de schoonheid van het land en de natuur. Ik zou niet meer ergens anders willen wonen. Misschien dat ik nog een keertje verhuis als ik 120 ben of zo. Naar het dorp dat op 5 minuten rijden van onze boerderij ligt. Vlakbij, dus zo eenzaam en verlaten wonen we niet. We hebben zelfs ‘overburen’ en ‘achterburen’. Dat landleven brengt het dorpse leven met zich mee met alle aspecten van een stadsleven alleen soberder. Er is een winkel, een apotheek, een bar, een kerk, een restaurant, een bejaarden- en verpleegtehuis. Er zijn twee artsen en een benzinepomp. We hebben een ware arena die een keer per jaar wordt gebruikt, een grote brandweerkazerne en ja zelfs een bedrijfsverzamelgebouw. En dat allemaal voor de regio Marvão met bij elkaar zo’n 3.000 inwoners. Mijn yogastudio is gevestigd in dat bedrijfsverzamelgebouw in het dorp dat trouwens Santo António das Areias heet en valt onder de gemeente Marvão.

Die 3.000 inwoners hebben dezelfde behoeften en zorgen als stadsmensen. Dingen als gezondheid, familieleven, liefde, gezelligheid en lekker eten spelen een grote rol en de zorgen gaan altijd over gebrek aan gezondheid en/of geld.

Het verschil met de stad is voelbaar in de tijd die de mensen voor elkaar nemen en zichtbaar in de entourage van televisie aan de muur en tl-licht. Kijk maar eens naar de foto.

Een van mijn vriendinnen Susana Maridalho organiseerde een etentje voor de yogaleerlingen van de avondklassen in het restaurant Pau de Canela in het dorp. Als entree kregen we petiscos. Heerlijke olijven, gevulde paddenstoelen en warme kaas uit de oven met kruiden. Daarna een  traditionele arroz de pato, eend met rijst. Eigenaresse Conceição kookt voor lokale begrippen op hoog niveau. En de desserts waren meer dan zoet.

Kijk nou eens de tafel rond en zie met wie ik eet!

Met linksvoor: Ana Pomba, financieel medewerker bij het bureau dat zorgt voor re-integratie van langdurig werkelozen. Zij woont in Portalegre. Naast haar Maria do Carmo Carilho. Zij heeft de beroemde worstenmakerij uit Apelhão (toch zo’n 3 kwartier rijden van mijn studio). Dan Carla Martins. Zij werkt voor een groot waterbedrijf en is verantwoordelijk voor de zuiverheid van het water in het gewest Noord-Alentejo en dat is zo groot als half Nederland. Carla zit dagen in de auto, van Portalegre naar Lissabon en verder en terug. Naast haar zie je Fernanda Mateus. Zij woont in het dorp en werkt bij het museum in Marvão. Met het mooie rode haar is Elisabete Reis die nog niet zo lang geleden een kapperszaak heeft geopend in Castelo de Vide. Daar werkt zij met natuurlijke producten. Dan zie je nog net Tânia Ramos (met bril). Zij is schoonheidsspecialiste en heeft haar zaak op de begane grond recht beneden mijn yogastudio. Heidi Dyer is de volgende. Vers uit Amerika, yoga- en dansdocente. Heidi is zich hier aan het vestigen. Een krachtige jonge vrouw die aan de weg timmert. Naast haar Zé Paulo, ook yoga leerling, ook uit de grote stad. Hij heeft een grote boerderij waar hij een groentetuin heeft volgens de principes van permacultuur. Zijn producten verkoopt hij samen met Heidi die ook hard werkt in zijn tuin, op de lokale markten. Tussen die twee bloeit wat op.
Aan de overkant zie je net het gezicht van Jacqui Hogan, Engelse. Zij woont al wat jaren hier en geeft Engelse les in Portalegre. Ze spreekt zelf goed Portugees en is van oorsprong shiatsu therapeute is.
Naast haar Susana Maridalho, de gangmaker van alles en iedereen. Ik schreef eerder over haar. Ze heeft een grote winkel Casa Moura in het dorp, heeft ontzettende veel energie en vertegenwoordigt met uitermate veel succes het merk Thermomix (hier heet het Bimby) een magistrale keukenrobot. Dan volgt Isabel Pires. Zij is medewerker, receptioniste bij het gemeentehuis. De lege stoel is van Lina da Paz ook van grote stad naar platteland, die was net even opgestaan. Lina heeft Guesthouse Trainspot in Beirã. Aan mijn andere kant zit Marília Ribeiro. Zij werkt net als Ana Pomba bij het re-integratie kantoor van de gemeente Portalegre en begeleid de mensen naar een nieuw leven. Van haar hand verscheen een paar weken geleden een boek met de titel: Mulheres, Trabalho e Alentejo. Levensverhalen van de hardwerkende vrouwen van deze streek. Vrouwen met wie je ‘paarden kunt stelen’. Indrukwekkend. Naast Marília zit Helena Pinadas. Geboren en getogen in Santo António das Areias. Haar ouders hebben een bar in het dorp en zelf werkt zij in het verpleegtehuis als administratief medewerker. Wie je óók niet ziet is de fotografe Paula Cristina Costa. Nog eentjes van grote stad naar platteland. Met haar man Nuno heeft zij een grote naturistencamping Quinta do Maral  , zeer in trek bij Nederlanders. Het terrein ligt prachtig daar aan de voet van Marvão.

Niet alle yogadeelnemers konden erbij zijn. En er komt zeker een volgende keer. Ik heb het goed en ben dankbaar voor alles dat mij omringt. De natuur en de mensen. Ze laten mij weten wie ik ben.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Het verschil tussen Koos en mij

Gisteren las ik bij mijn ontbijt een artikel over meditatie. Dat is niets bijzonders. Voor mij. Zeker nu er zoveel wetenschappelijke onderzoeken worden gedaan naar de effecten van meditatie op het brein. Want ik weet dat meditatie werkt op de conditie van lichaam en geest. Uit ervaring. Uitleggen kan ik het niet dus blijf ik met vragen zitten waarvan ik de antwoorden hoop te vinden in boeken of artikelen.

Ik las een – voor mij – nieuw werkwoord: catastrophize. In het Nederlands bestaat het niet (tenminste, niet in de Van Dale). Ik zou het vertalen als “in catastrofen denken”. Een continu stroom van gedachten over alles dat mis kan gaan in het leven. Van het missen van de bus, iets dat je vergeten bent te doen, tot een aanslag of een oorlog in je leven of zelfs de dood. Specifiek die gedachten worden geproduceerd door een bepaald deel van je brein (ook wel je apenbrein genoemd) en die komen opzetten (want dat lijken gedachten te doen, die zijn er ineens) zodra je gaat stilzitten om in meditatie te gaan. Dat apenbrein klets de hele dag en als je stilzit, kun je het goed horen. En niet alleen als je begint met niks doen. Ook als je ’s ochtends wakker wordt en nog in een twilight zone zit. Soms merk ik, vooral bij verblijf in die overgangszone, dat er doemgedachten verschijnen en vraag me altijd af waarom dat is. In de werkelijkheid is er helemaal niets aan de hand en toch … .

Tegenwoordig ben ik me er bewust van en dat alleen al activeert weer andere delen van mijn brein waardoor de aap in mijn hoofd naar de achtergrond verdwijnt. Net zo snel als de catastrofes komen opzetten, verdwijnen ze dan weer. Het langdurig of in ieder geval regelmatig trainen van je brein heeft zoveel voordelen dat iedere tien minuten die je dagelijks in stilte doorbrengt een grote winst opleveren. Zelfs zoveel winst dat je meer en meer empathie voor jezelf ontwikkelt en minder streng oordeelt over jezelf, de ander en de wereld. Het gevolg is een helder hoofd en een lichter leven.

De rest van de dag ben ik op het land geweest, heb ik meer zaadjes gezaaid voor de moestuin en nieuwe kussens gemaakt voor twee bankjes die in de tuin staan. Kortom een creatief zonovergoten dagje. Met een kopje thee keek ik na gedane arbeid om me heen en zag ineens Koos op het trappetje naar de veranda liggen.

Tja, zou een hond ook een apenbrein hebben? Zou een hond ook “catastroferen”?

Nee, echt niet. Teckel Koos al helemaal niet. Die denkt alleen aan eten. Koos lijkt trouwens de halve dag – zo niet de hele – te mediteren. Zijn empathie voor zichzelf is 100% ontwikkeld. Overdag slapen – zoals hier op het trappetje – en als het donker wordt op de omliggende terreinen de zwijnen verjagen met zijn stoere geblaf. Om daarna op de late avond lui op de bank te liggen dromen.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Normaal

Gisteren, maandag, verscheen de volgende tweet van Karin Verheij @karinloopbaan:

Een nieuwe maandag en een nieuwe #maandagquote met illustratie van Agnes Swart @Dagnespresso!

En dit was de tekst in de illustratie:

Daar waar je struikelt ligt je schat (Joseph Campbell)

Ik antwoordde: Je zou bijna wensen om weer te struikelen. Heb een mooie maandag!

Later op de dag vroeg Karin: En, hoe is je maandag?

Ik dacht bij mezelf, hoe is mijn maandag? Nou gewoon. En toch bleef ik daarbij stil staan. Wat had ik nou gedaan vandaag? Na een korte overpeinzing zag ik ineens wat ik had gedaan.

Ik antwoordde Karin: Dat is een heel verhaal. Later zal ik het je vertellen.

En dat later is nu. Luister wat er gebeurde:

Coen en ik rijden maandagochtend om 10:00 uur weg naar Évora, een van de grotere steden in de buurt, op zo’n anderhalf uur rijden. We gaan naar een auto kijken bij een tweedehands dealer. Die dealer heeft ook een zaak dichterbij in Portalegre (dat is maar een half uurtje rijden), maar juist die auto die wij willen zien staat dus in Évora. De moeite waard omdat prijs-kwaliteit van de auto er op papier goed uitziet.

Nu moet je weten dat Évora een bijzonder leuke stad is waar ik niet dagelijks kom. Dus … als ik er toch ben, waarom niet een rondje stad doen, lekker lunchen en terug naar huis? Wel, Coen heeft van te voren gezegd dat hij alleen op en neer rijdt voor die auto en verder niet. Hij houdt niet van de stad. Tot zover niets nieuws. Ik hou van autoritten en onze gesprekken zijn regelmatig interessant. Dus die drie uur vliegen om.

Het bezoek aan de dealer duurt een half uurtje. Proefgereden, auto gekocht. Terug naar huis. Inmiddels was het 12:00-12:30 uur. We stoppen ergens langs de weg, niet om te eten, wel om iets te drinken. Meestal ziet het eten er niet lekker uit, maar hier ligt een heerlijk broodje gezond. Coen wil niet eten. Hij wil naar huis.

En daar gaat ie: okay, denk ik, dan eet ik ook wel thuis. Dat is voor mij heel ‘normaal’ gedrag. Aanpassen en tot het uiterste gaan. Dat kost me geen enkele moeite. Totdat ik bij thuiskomst en na om 15:00 uur geluncht te hebben die vraag van Karin lees: En, hoe is je maandag? Ik denk na over mijn dag.

Ineens zie ik het. Ik heb me onbewust, automatisch, aangepast. Trek hebben en dan niet gaan eten omdat mijn gezelschap het niet doet. Dus daar bij dat wegrestaurant ben ik toch gestruikeld die maandag. En vond ik mijn schat. Namelijk het inzicht dat wat ik mijn leven lang als ‘normaal’ gedrag heb beschouwd, indruist tegen mij.

Mooi toch! Coen– en eigenlijk iedereen die ik tegenkom – is mijn grootste leermeester. Zonder hem, zonder jullie allemaal, geen struikelpartijen en schatten voor mijn neus.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

New kid on the block

Heid Dyer doceert in Yoga Studio Marvão

[English]  [português]

Mijn yogastudio loopt boven verwachtingen. Toen ik hier aankwam in 2016 had ik geen plan voor een nieuwe studio. Toch kwam die er. Tegen wil en dank. Want eigenlijk zag ik het helemaal niet zitten om opnieuw de verplichting op te nemen om wekelijks lessen te geven. Nu geef ik met veel plezier vier lessen in de week en de nodige workshops tussendoor. Ik ben nog altijd Leone Holzhaus dankbaar dat ze toentertijd bleef vragen of ik weer les ging geven. Ik dacht toen: één lesje, okay dan. Nu heb ik een pand en een volledig ingerichte studio met veel deelnemers. Het leven zit vol verrassingen. Mijn kennissen- en vriendenkring groeit hard en het goede nieuws is dat zo’n 85% van de deelnemers Portugees zijn. Ik amuseer me bovenmatig met deze levensinvulling. Daarbij blijf ik topfit.

De markt is groter dan vier lessen per week. En ik ga niet meer doen dan wat ik nu doe. En toen verscheen Heidi Dyer op mijn pad. Vers uit de Verenigde Staten, heeft zij zich hier gevestigd. Heidi is ook yogadocent. Zij doceert Yin Yoga en Restauratieve Yoga. Daarbij is zij opgeleid als therapeutisch masseur. Heidi kwam vorige zomer bij mij op les en ze bleef. Nu gebruikt ze mijn studio op de woensdagen om een eigen praktijk op te bouwen. In de middag massages en in de avond lessen. Op de vierde zondag van de maand organiseert Heidi een workshop met een speciaal onderwerp. Afgelopen zondag – de eerste keer en de klas zat vol met 10 deelnemers waaronder ik – hebben we twee uur getraind in diepte ontspanning (restauratieve yoga) en het uitbalanceren van de chakra’s. Dat doet ze trouwens nu al deels in Portugees. Het was een groot succes. Woensdagavond herhaalt ze haar workshop voor de mensen die er niet in pasten afgelopen zondag.

Wat een verrijking voor Yoga Studio Marvão. Een groeiende gemeenschap met degelijk opgeleide mensen, komt de regio ten goede. De synergie (1+1=3) is voelbaar. Vanochtend na de yogales stonden we bij de bar in het gebouw waar de studio is gevestigd, in het zonnetje koffie te drinken met een aantal deelnemers en we waren het er allemaal over eens dat we lekker bezig zijn. Met zijn allen. En dat is het enige waar het leven over gaat. Vind ik.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Page 3 of 32

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: