Liesbeth Steur

schrijver in Portugal

Categorie: 500 woorden Page 3 of 72

De voorraadkast


Denk jij nou ook dat ieder weldenkend huishouden – hoe groot of hoe klein ook – wel een voorraadje eten in huis heeft? Een reserve voor het geval er geen boodschappen gedaan kunnen worden. Door wat voor omstandigheden dan ook.

Misschien omdat ik een kind ben van ouders die zwaar hebben geleden in de Japanse concentratiekampen in de Tweede Wereldoorlog en misschien omdat ik behoor tot de eerste naoorlogse generatie oftewel de babyboomers. Ik weet uit de verhalen dat er gebrek kan zijn aan van alles. Dat zoiets een reële mogelijkheid is. Misschien heb ik daarom altijd een voorraadje in huis. Nu zelfs meer omdat ik op het platteland woon en niet zomaar even naar een winkel kan lopen of fietsen. Gewoon, uit praktisch oogpunt niet uit angst voor gebrek.
Mijn moeder was zuinig met eten. Gooide weinig weg en zeker geen rijst.

“Rijst gaat huilen als je het weggooit”, zei ze en dan keek ze je streng aan. Het zit er in gebeiteld bij mij.

Mijn toenmalige schoonmoeder kon geen zeep weggooien, nog niet de laatste millimeter van een stukje zeep. Dat zal ik ook nooit vergeten.

“De hongerwinter was erg maar dat er ook nog gebrek aan zeep was, dat vond ik verschrikkelijk”, zei ze en dat hoor ik haar zeggen iedere keer als ik het laatste restje van een stuk zeep in mijn handen heb.

Zij wreef al die stukjes met wat water op elkaar zodat het weer een handzaam blokje werd en tot op het laatste opgebruikt kon worden. Dat kon vroeger nog toen de zeep nog kwaliteit had. Met die fabriekszepen lukt je dat niet. Met de handgemaakte zepen van een vriendin van mij kan dat juist weer wel. En nu hoor ik jullie denken. Dat is niet hygiënisch! Je moet een zeeppompje gebruiken. Ik kan jullie geruststellen die heb ik ook staan in huis. Alleen voor mezelf permiteer ik me die luxe van een echt stuk zeep. Zonder plastic, zonder rotzooi. Wel vol olijfolie en geurende kruiden.

Mijn huidige schoonmoeder had vroeger in de kelder blikken met suiker, rijst, zout, kaarsen en lucifers. Precies wat we hier nog steeds hebben om mee te beginnen. Niet in blikken maar gewoon in hun originele verpakking.

Laatst ging ik even langs bij mijn vriendin Leone Holzhaus, de kunstenares. Ze woont een dorpje verderop met haar hond Kitty en heeft inmiddels haar atelier thuis ingericht. Want schilderen is voor haar een noodzaak. Haar winkel annex atelier in het kasteel van Marvão is door de Corona pandemie noodgedwongen gesloten. Leone is een actieve vrouw die veel wandelt, heerlijk kan koken en uitermate goed voor zichzelf zorgt. Zij woont in de oude dorpskroeg annex kruidenierswinkeltje dat ze met alle respect voor authenticiteit heeft verbouwd. Soms met wat professionele hulp en veel doet ze zelf. Wanneer je de voordeur opendoet sta je in de winkel. De planken en schappen zijn er nog en dat is nu haar voorraadkast. Brandschoon. De voorraadpotten glimmen je tegemoet. De deur in het midden van de kast leidt naar de keuken.

Die kast intrigeert me. Iedere keer weer. Leone is zo praktisch en goed georganiseerd. Ze heeft altijd een voorraad zoals deze. De meeste voorraadkasten in huizen zitten ergens verstopt en volgepropt. Meestal zijn de planken te diep zodat je niets meer terug kunt vinden waardoor de kast in no time een zootje is. Kijk, daar heeft Leone geen last van. De liefde en het respect voor voedingsmiddelen straalt er van af en de kast lijkt een stilleven. Het klopt echt: wat je aandacht geeft, groeit op alle gebied, ook in schoonheid.

 

In plaats van de hug en de luchtkus

Namasté

[português]  [English]

Kusjes geven is in Portugal nog normaler dan handen geven. In Nederland is het al erg met drie zoenen in de lucht, hier kus je zelfs de mensen die je niet kent, wanneer je aan elkaar wordt voorgesteld. Een hand en twee zoenen. Ook vaak in de lucht.

Ik houd heel veel van de Portugezen en de volksaard en ben na al die jaren gewend aan dat gezoen. Wanneer ik een keer in Nederland ben en kennis maak met iemand moet ik me inhouden niet te gaan zoenen. En nu verandert er van alles. Het coronavirus gaat ook hier verandering brengen in deze uitgesleten gewoonte die bij het sein veilig natuurlijk opnieuw terugkeert.

Ik woon in een afgelegen gebied om precies in het natuurpark van de Serra de São Mamede. Rust, stilte en ruimte zijn drie zaken die hier een hoofdrol spelen. Er gebeurt niet veel. Er is geen industrie, geen werkgelegenheid en geen stads vertier. Er zijn ook geen vluchtelingen of gelukszoekers want er is hier geen geld te halen en geen werkgelegenheid. Alleen toeristen die zich aangetrokken voelen tot die drie zaken, vind je hier. Of vrienden die ons graag willen zien. Zelf zouden ze in de meeste gevallen niet kiezen om hier een vakantie door te brengen. Zo saai is het hier.

Wij vinden het heerlijk hier en ik kan de saaiheid niet vinden. Er zijn hier oneindig veel gebeurtenissen in de natuur, in de lucht, aan de hemel, in de vergezichten van de vlaktes, in de bergen en in de dorpen en gemeenschappen. De meeste ‘buitenlandse’ bezoekers zijn boomers met een mobiel huis, moderne hippies en Portugezen en Spanjaarden uit de grote stad.

In mijn yogastudio komt eigenlijk alleen de lokale bevolking en een handjevol buitenlanders die hier vast wonen. Dus maak ik me zorgen over het virus? Zo langzamerhand, eigenlijk sinds vandaag, heb ik een nieuwe regel ingesteld. We geven geen handen meer en zoenen niet meer. Vooral niet met de mensen die net bij familie in Europa zijn geweest, hebben gevlogen en ook nog eens verkouden terugkomen.

Ik heb voorgesteld om in plaats van de traditionele gewoonte voor elkaar te buigen en het namaste te eren. Dat betekent per slot: ik buig voor jou. Je kijkt elkaar aan, vouwt je handen voor je hart en buigt ligt voorover. Het is de moeite waard om te ervaren want er gebeurt iets anders dan bij het zoenen of huggen. De verbinding die in dat moment ontstaat is groot want het moet met aandacht worden gedaan. Er is zelfs meer hartverbinding dan bij andere vormen van begroeten omdat je je energetisch verbindt met de ander. Daarbij roept de buiging een gevoel van nederigheid op en dat kan iedereen in het westen wel gebruiken. Het brengt je terug naar wie je bent en wie de ander is. We zijn er voor elkaar en met elkaar en dat is wat je voelt en ervaart.

Namaste!

Page 3 of 72

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

%d bloggers liken dit: