Liesbeth Steur

lerares hatha-yoga en columniste

Category: 500 woorden Page 2 of 30

Instant

Coen naast zijn laatste productie

De foto-op-dinsdag-blog vul ik meestal in met een onderwerp dat me op dinsdagochtend bezighoudt of een onderwerp dat al de hele week prominent mijn denken beheerst. Aangezien er niets van importantie mijn gedachten bepaalt nu en het wel foto-op-dinsdag-blogtijd is, dacht ik, kom ik loop het land even op. Daar gebeurt vast wel iets dat een foto-op-dinsdag waard is. Ja, en geloof het of niet, het is buiten 19 graden, blauwe lucht, heldere zon en de planten beginnen te bloeien. De keukendeur staat open. Toch brandt de houtkachel op een laag pitje. Want zodra de zon ondergaat, daalt de temperatuur tot het vriespunt.

Mijn zoon die hier tegenwoordig woont in zijn eigen appartement bij ons huis, is zijn computer aan het updaten en loopt net als ik af en toe naar buiten en is net als ik heel verrast met deze lentedag. Man Coen is buiten in zijn werkplaats. Ik ga kijken wat hij doet. Onderweg kom ik de bloeiende rozemarijn tegen en allemaal juichende gele bloempjes. De meeste olijfbomen zijn kundig gesnoeid door de twee mannen en staan er mooi bij.

Aan de lunch spraken we over de moestuin – ik had courgettesoep gemaakt van ingevroren courgette uit de moestuin van vorig jaar. We spraken over het ploegen, wat te zaaien en of er nou wel of niet kippen moeten komen. Ook spraken we over een potje petanque spelen en waar dat het beste kan bij ons op het terrein. We liepen naar buiten en vonden dé perfecte baan.

Daarna gingen we allemaal ons ding doen. Coen raakte blijkbaar zo geïnspireerd door het classificeren van ons eigen jeu-de-boules-terrein dat hij meteen aan de slag is gegaan om een paal te maken voor de puntentelling. En dat niet alleen. De paal krijgt ook een tafeltje.

We zien ons al op de lange zomeravonden, op het terrein hangen, spelen, discussiëren, punten tellen – want zoon en ik willen altijd winnen – met het onontbeerlijk wijntje in de hand. Behalve als het je beurt is, dan zet je je glas op het tafeltje.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

 

De stray cats van de Sever


De Rio Sever vormt bij ons over een bepaalde lengte de grens met Spanje. Bij een grensrivier denk ik al gauw aan oevers die je bijna niet kunt zien met het blote oog en een woeste waterstroom. Alleen strijders met een vet hart waagden de oversteek. Nou, zo is dat hier niet.

Het is een smal riviertje (circa 20 meter en minder) dat ontspringt in het gebergte van São Mamede. Hij stroomt dan bergafwaarts naar het noordoosten, vormt een tijdje de grens met Spanje en komt uiteindelijk samen met de Taag, in Spanje. Het water van de Sever is internationaal, zoals het water van de Taag zelf. Dat is trouwens de langste rivier van het Iberische Schiereiland met zijn 1.007 kilometer. De Tajo (Spaans) ontspringt ergens in het achterland van de oostkust in het midden van Spanje en stroomt van oost naar west. Gedurende 716 kilometer door Spanje, dan vormt de rivier 47 kilometer lang de grens met Portugal alvorens Portugal binnen te stromen onder de naam Tejo om pas 275 kilometer later uit te monden in de Atlantische Oceaan bij Lissabon.

De Rio Sever – daar wilde ik het eigenlijk over hebben – is waar wij wonen een begrip. Het riviertje trekt veel toerisme uit eigen land en daarnaast voornamelijk uit Spanje. Zomers is het de koelste plek uit de regio en in Portagem hebben ze het goed begrepen. Er is een stuk rivier omgetoverd in een openbaar zwembad. Het ijskoude water van de Sever stroomt er doorheen en alle blaadjes en takjes die meekomen met de stroom worden keurig tegengehouden door een net. Er is ook een wandelbrug van de ene naar de andere oever waar natuurlijk door jonge branieschoppers vanaf gedoken wordt terwijl de meisjes staan te giechelen langs de kant. Aan de oever wordt gepicknickt in de schaduw van de immens hoge populieren.

Ook is er een prachtig sportcomplex met een 25 meter wedstrijdbad, maar daar moet je dan voor betalen. En wel € 1,50 voor een hele dag met parasol en ligbed of een plek op het minutieus geschoren groene gras. De vele restaurants rondom dit complex hebben grote terrassen aan de rivier met een overvloed aan schaduw van de platanen. Het is er koel in de zomeravonden en heerlijk toeven. Naast alle gasten zijn er altijd wilde katten. Die struinen de terrassen af naar iets te eten. De weldoorvoede viervoeters weten precies waar ze moeten zijn en zoals mensen zijn laten ze regelmatig wat vallen.

Gisteren was ik bij de Sever en liep langs verlaten en keurig aangeveegde terrassen. Geen gasten, geen katten. De winterzon was warm en de lucht strakblauw. Het water kabbelde rustig. Ik dacht: hoe komen al die katten nou aan hun eten in de winter? Mijn vraag werd direct beantwoord toen ik naar links keek. Ze worden gewoon bijgevoed door de restauranthouders.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

De eetkamer van Diogo en Daniel

IMG_2736.jpg
Mijn zus Patricia en zwager Theo kwamen afgelopen weekend ‘laag over’ bij ons. Aankomst vrijdagavond laat, vertrek maandagmiddag na de lunch. Veel te kort en oer gezellig. Logeren bij ons kan niet meer. Mijn jongste zoon is hier zijn nieuwe leven aan het opstarten en bewoont nu voorlopig het appartement.

Gelukkig is hier keuze te over aan logies. Van mooie, grappige, klassieke, moderne huizen tot heel traditionele. Casa dos Galegos is een traditioneel onderkomen met modern comfort. Op nog geen 10 minuten rijden van ons huis. Het toeval wil dat onder de vlag van Casa dos Galegos een startende gastronomische club zit en dat hoorde ik pas bij de boeking. Zo nieuw is het. Anders had ik het natuurlijk geweten. De naam? Clube Gastronómico Fago.

Ieder culinair experiment grijpen we hier met beide handen aan, want uit eten gaan in deze omgeving is niet echt een avontuur. Uitermate traditioneel, alle menukaarten zijn identiek alleen de uitvoering krijgt een persoonlijke draai. Toch zitten alle restaurants alle weekenden vol tot overvol in vakantieperioden. Het aangaan van een experiment vraagt dus om veel moed. De Portugezen en Spanjaarden komen hier naar het niet geëvolueerde landleven om juist die traditionele gerechten te eten. Zelfs de president van de Republiek Marcelo Rebelo de Sousa komt een keer per jaar eten als hij het FIMM (Festival International de Música Marvão) bezoekt voor het galaconcert. Dat doet hij in het knusse en geroemde Restaurante Mil-Homens in Portagem.

Twee dagen voor het diner krijg ik via Messenger van de chef de vraag of er voedsel restricties zijn? Inmiddels weten we dat het een 7-gangen menu is en dat de gangen petiscos (in het Spaans tapas) zijn. Een proeverij dus.

De huiskamer is gevestigd in vermoedelijk de oude keuken. Er is een immense schouw waarin nu een pellet kachel staat te branden. Er staan drie tafels ingedekt. Twee voor vier personen en eentje voor vijf, voor ons gezelschap. Als iedereen binnen is en we elkaar allemaal begroet hebben – we blijken elkaar te kennen, volgen de gangen elkaar op. Een feest voor de smaakpapillen en het oog. De rode wijn is traditioneel uit onze streek vinho da talha, het water verrijkt met sinaasappel en munt.

Ik ben aangenaam verrast door de verfijnde manier van koken van Jose Diogo Branco, de chef. Hij is opgeleid in Portugal en loopt jaarlijks stage bij een toprestaurant in steeds een ander land. Zo stond hij vorig jaar in Noma, Kopenhagen. Diogo is ambitieus en legt de lat hoog voor hemzelf en wel met de Portugese rust. Zijn gerechten stelt hij samen uit alleen lokale producten.

Die avond werd een feestje dat werd afgesloten met natuurlijk zelf gemaakte ginja (kersenlikeur) en aguardente (eau de vie).

We zijn vol verwachting van het restaurant Fago dat hij gaat openen in Marvão met Daniel Boto, de eigenaar van Casa dos Galegos en onovertroffen gastheer in zijn eigen huiskamer. Het wachten is natuurlijk op de vergunningen.

Dus … als je ooit van plan bent hier eens langs te komen, laat het dan op tijd weten. De huiskamer opent zijn deuren niet vaak, maar als ze open zijn … wees dan voorbereid op een aangename verrassing. Wij gaan voor 2 februari opnieuw reserveren!

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Zen cadans

Mijn tijgertafel zucht onder gewicht van de albums

Waarom vind ik het lastig om opnieuw in een schrijfritme te komen? Ik zat in een prachtige cadans tot eind november vorig jaar. Allerlei onverwachte en verwachte gebeurtenissen grepen plaats in mijn leven en dus in dat ritme. Nu is het al half januari. En nu pas is er weer ruimte in mijn hoofd voor schrijven. Vorige week dacht ik nog: laat maar zitten. Dat boek komt er nooit.

Sinds vandaag is de rust weergekeerd in mijn leven. Alles wat op de rit gezet moest worden staat op de rit – niet dat ik de illusie koester dat ik ooit iets onder controle zal hebben. En ineens lag mijn agenda op mijn bureau en was ik mijn schrijfmiddagen aan het inplannen. Morgen pak ik het weer op. Dat verraste me zowaar.

Ik bekijk het brievenarchief en de fotoalbums weer met een nieuw oog. Ze voelden als vijanden de afgelopen week en werkelijk waar, het zijn weer vrienden geworden.

Zo snel kan een omslag plaatsvinden. Bij mij dan. Heen en terug. Straks zit ik weer in de zen cadans. Ik verheug me!

Wie zei dat nou ook alweer: It is all in the mind!

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo on Tuesday, een initiatief van Karin Ramaker. De PHOT is een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema, met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Page 2 of 30

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: