Liesbeth Steur

schrijver in Portugal

Categorie: 500 woorden Page 2 of 35

Iedere glimlach … o

wilhelm-gunkel--fwCEOTWaVQ-unsplash

Photo by Wilhelm Gunkel on Unsplash

[português]  [English]

Wanneer ik van het merk Yogi Tea, een theezakje pak, staat er een wijsheid op het label. Ik drink al jaren Yogi Tea en kom niet vaak dezelfde spreuk tegen. Ik lees meestal hardop wat er staat en denk vaak: ja, inderdaad of het zal wel en verder niets. Ik ga verder tot de orde van de dag. Bij mij thuis worden er grappen over gemaakt of soms laatdunkend over gedaan. En nu bedacht ik dat ik het nut van die spreuken eens ga onderzoeken. Want als iedereen die theezakjeswijsheden negeert kunnen al die merken – ik vermoed dat in Nederland Pickwick ook wel zoiets heeft – er gewoon mee ophouden. Want, wat bedoelen die marketingmensen daar nou mee? Het is niet zo dat er door die spreuken meer thee wordt verkocht. Of moet het de theedrinker tot rust brengen, tot zichzelf? Althans dat idee moet de drinker krijgen.

Every smile is a direct achievement

Vrij vertaald: Iedere glimlach is een direct of instant kunststuk.

Is dat waar? Dat is bij mij altijd de eerste vraag die rijst.

Er zijn twee manieren om te glimlachen. Eentje die uit het hart komt, dat behoeft geen uitleg en eentje om jezelf beter te laten voelen. Dan krul je je mondhoeken omhoog en houdt dat een tijdje vol. Uiteindelijk zou zo maar die innerlijke glimlach kunnen verschijnen. Fake it till you make it.

In mijn yogalessen noem ik vaak de glimlach. Ik vind een glimlach belangrijk. Deelnemers kijken soms zo getergd en serieus dat ik de indruk zou kunnen krijgen dat ze yoga tegen hun zin doen. Ik weet wel beter. Ze spannen zich in om zich te concentreren. Omdat we nooit onderwezen zijn hoe te concentreren op onze innerlijke wereld en wel op de buitenwereld, is het uitermate lastig. En nu we in het smart phone tijdperk leven en ons op de socials begeven, slinkt dat beetje vermogen om te focussen als sneeuw voor de zon.

Weet je wat er gebeurt als je bewust glimlacht?

Je ogen ontspannen, je kaken, je tong, je nek en ja zelfs je staartbeen. Dat heb ik niet verzonnen hoor. Daar is onderzoek naar gedaan. En, wanneer je oefent en je kunt je aandacht erbij houden, kun je ervaren hoe de ontspanning door je lichaam gaat.

Een glimlach is dus een instant kunststuk waar je niet alleen zelf – als maker – plezier van hebt, maar ook je medemens. Want het is toch prettiger kijken naar iemand wiens ogen en mond glimlachen dan naar een gefronst voorhoofd, starende ogen die van de stress niet meer kunnen knipperen en strakke kaken? Daarbij nodigt een glimlach meestal uit tot een glimlach.

Dus ja, het is een kunstwerk met effect. Instant resultaat. Voor jezelf en de wereld om je heen.

De mimosaboom

IMG_4363
Het weer is voor mij altijd het weer. Ik heb daar eigenlijk geen oordeel over. Ik word niet humeurig van een grijze lucht of van wekenlang regen. Ik ben eigenlijk wel tevreden met wat voor weer dan ook. In Nederland werkte ik altijd (binnen) en het weer speelde daarbij dus geen rol.

Sinds ik in het natuurpark Serra de São Mamede woon in Portugal is er wel iets veranderd. Ik zit zo bovenop wat er buiten gebeurd dat het weer voelbaar is en heel dichtbij net als de natuur. Weken regen achter elkaar betekent overal plassen en modder en water en spekgladde granieten stenen. De luchten zijn zwaar van het grijs en het water . Ik sprak Portugese vrienden die al een aantal jaren op de vakantiebeurs in Utrecht staan om hun naturisten camping Quinta do Maral in Marvão te promoten en natuurlijk het gewest Alentejo. Dat doen ze uitermate goed want hun goed georganiseerde camping wordt bezocht door veel Nederlandse naturisten. Paula en Nuno blijven meestal nog een week of zo om vakantie te vieren in onze Paises Baixos, onze Lage Landen. Ja, we mogen geen Holanda meer zeggen. Dat heeft Nederland zo bepaalt. Het was internationaal te verwarrend die twee verschillende namen.

Nuno en Paula zijn onder de indruk van het mooie Nederland. En terecht. Ze komen op plekken waar ik nog nooit ben geweest. Alleen die grijze luchten waar dan géén regen uitvalt. Dat schept altijd weer verbazing. Ik moest daar over nadenken en terugdenken omdat ik daar nooit op had gelet. En het is waar. Hier betekent grijze lucht in de meeste gevallen regen. Daar zijn we blij mee. We mogen dankbaar zijn dat we juist hier wonen, want dit microklimaat ontvangt veel water in vergelijking tot de rest van Alentejo. Er is weer genoeg water voor de zomer. Bij ons. Zuidelijker in de Alentejo en in de Algarve is dat een heel ander verhaal. De stuwmeren zijn nog lang niet voor de helft gevuld. Dat is zorgelijk.

En nu is hier de zon weer gaan schijnen. Zo uitbundig, zo warm. In de ochtend bij de opgaande zon hangt de damp in de vallei boven de koude rivier die na alle regenval weer volop stroomt. In de middag haalt het kwik zomaar 22 graden of meer. De lucht is strakblauw en ineens is de mimosaboom van de buren geel.

Mensen komen uit hun winterschulp. Er heerst uitbundigheid. De yogalessen zijn weer vol. Het lijkt wel of er blijheid is over het kunnen achterlaten van de donkere dagen. Dagen waarin geen keuze was dan in jezelf te keren, tegen muren aan te lopen en tegen jezelf. En nu, met de zon en de warmte en de bloemen die ontluiken gaat de mens ook weer open. Hun blik is anders en hun houding. Ik zie gretigheid in hun ogen, een lichaam dat wil bewegen en een geest die wil opnemen.

Wij zijn niet anders dan de natuur. Wij zijn de natuur. Het is alleen dat onze capaciteit om verhalen te verzinnen ons wil doen geloven dat we anders zijn, beter zijn, de baas zijn over alles. Ik geloof niets meer daarvan. De natuur waarnemen is genoeg om te weten dat het leven simpel is. Zie de mimosaboom, die verzint geen verhalen.

Koude benen en een stil hoofd

IMG_4334

Even wandelen met Koos

Het is dinsdag en dat is de dag van de week dat ik al jaren een blog plaats over het leven in Portugal. In de meeste gevallen schrijf ik die 500 woorden op dezelfde middag. Er is altijd wel een aanleiding en meestal is dat een foto. En vandaag heb ik niets. Dat gebeurt zelden.

Ik blader door mijn foto’s, kijk in de map concepten en ideeën. Niets kan me boeien. Ja, wel een stuk over burn-out en Rudolf Steiner en daar heb ik nu geen zin in. Dat zijn van die onderwerpen die meer tijd vragen en ik heb nog een uur voordat ik naar de studio ga om les te geven. Dus dat gaat hem niet worden. De observatie van Steiner boeit mij enorm. Hij schreef daar al over in 1921. Niet dat hij het woord burn-out gebruikt. Oh nee, ik ga daar nu niet over schrijven.

Wat er vandaag anders was dan anders is dat ik een afspraak had. Een vriendin die een uur rijden naar het zuiden woont, kwam naar yogales vanochtend. We hadden elkaar maanden niet gezien. Na de les dronken koffie in het café beneden in het gebouw met nog andere yoga-deelnemers. Daarna zijn we naar het restaurant(je) getogen hier in het dorp. Dat zat vol. We kregen de laatste tafel bij de bar vlakbij de deur. Je weet dat openbare plekken hier zelden worden verwarmd in de winter. De airco met warme lucht zit in het restaurantgedeelte en niet bij de deur die steeds opengaat voor nieuwe gasten en achter hen weer in het slot valt. Meestal hou ik mijn jas aan. Dat neemt niet weg dat ik na een uur wel afgevroren benen heb. Ineens verscheen Coen – hij wist dat we daar waren – en we hebben bijgepraat. Het was goed eten en gezellig. Na een bezoekje aan ons huis, is vriendin rond drie uur teruggekeerd naar Elvas. Tijd zat dus om nog een blog te schrijven en te zorgen dat mijn benen weer warm worden.

Een normale dinsdag is voor mij yogales geven, geen koffie, geen lunch buiten de deur en wel thuis met Coen en misschien een wandeling met hond Koos en dan schrijven.

Het verschil is dat ik nu geen leeg hoofd heb en anders dus wel. Dat is niet erg want het was oergezellig. Ik weet nu wel heel zeker dat stilte voor mij de ruimte is waarin een verhaal ontstaat. Ik kan hele middagen – ik schrijf bijna altijd in de middagen – in de doodste stilte aan mijn boek werken. Zonder muziek. Alleen het geluid van de kachel of de vogels buiten. Ook voor Coen die nu zijn reclamemanmemoires op papier zet, is dat de enige manier om te schrijven. Je hoort dan alleen onze bijna geruisloze toetsenborden.

De stilte is mijn favoriete plek. Daarom houd ik zo van de natuur, van de ruimte om me heen, van de leegte van het landschap. Daarom houd ik zo van mijn yogamat. Daar zijn vergroot mijn innerlijke stilte, zelfs als ik les geef. En hoe stiller ik kan zijn, hoe groter mijn creativiteit en capaciteit om die stilte over te dragen. Aan het einde van de les duurt het altijd even voordat iedereen opstaat en het leven weer instapt. En dat moment, net voordat de leerlingen hun ogen opendoen, ervaar ik als ware stilte. Daar doe ik het voor.

Inmiddels zijn mijn benen warm en ben ik klaar voor de volgende les. Trouwens dat stuk over Steiner komt nog wel een keer. Beloofd.

Schone lei

IMG_4316 kopie.jpg

PortuguêsEnglish

Langzaam doe ik de deur open van de studio. Tot op een kier en steek mijn hoofd om de hoek. Ja, het is warm. Iedere keer is dat een spannend moment. Ik programmeer de airco de dag tevoren en het is geen garantie dat het apparaat doet wat ik wil. Soms is de stroom uitgevallen, soms heb ik niet goed op de programmeerknop gedrukt of staat ineens het sneeuwvlokje aan in plaats van het zonnetje (ook eigen schuld). Dat vind ik trouwens verwarrend. De zon hoort bij de zomer dus dan zou die moeten koelen en een sneeuwvlok bij de winter en zou hij warme lucht moeten blazen. En het is dus andersom. Mijn logica is niet die van de airco afstandsbediening ontwerpers.

Die deur opendoen blijft een belangrijk moment, want de start van de yogales hangt af van de temperatuur in de zaal. De leerlingen gedragen zich anders. Alhoewel Portugezen geen moeite hebben met ijskoude gebouwen. Voor hen is het normaal dat gebouwen en huizen koud zijn in de winter. Dit bedrijfsverzamelgebouwtje waar mijn studio huist heeft geen isolatie en dat maakt de buitentemperatuur voelbaar binnen. Ondanks dat het aangenaam was vanochtend ben ik toch langzaam begonnen. Na drie weken vrij, Kerstmis, Oud en Nieuw en Drie Koningen (toch een groot feestje hier) leek het mij verstandig voor onze lijven.

De toestroom – altijd een verrassing – was groot. Hoewel er veel staan ingeschreven is dat geen garantie dat ze er ook zijn. Vanochtend was het een volle bak in de kleine studio. Het paste precies. Begin van het jaar hè. Goede voornemens. Het verbaast me altijd weer hoe zo’n jaarwisseling de mensen aanzet tot verandering. Er was dus iets, waar ze niet tevreden over waren. Iets dat ze lieten liggen. Misschien hebben ze een schuldgevoel of willen ze voldoen aan andermans verwachtingen. Ik weet het niet.
Zo’n nieuw jaar biedt iedere keer weer een nieuw vergezicht op. Een open toekomst. De lei schoongeveegd. En die overgang van 31 december naar 1 januari maakt het zetten van de eerste stap of het schoonvegen van de lei, makkelijk. Steeds weer moet ik daar over nadenken. Hoe kan dat toch? Waarom is het makkelijker een verandering in te zetten op 1 januari dan op 6 juli bijvoorbeeld. Iedere dag is toch nieuw? Zodra de zon opkomt is de dag nieuw en is er een nieuw vergezicht. Daar heb je 1 januari niet voor nodig.

Mijn dagelijkse vergezicht staat op de foto. Een leitje met blauwe lucht, ruimte en natuur. Ik kijk en weet dat ik de dag zelf kan inkleuren of kan afwachten wat er komen gaat. Ik kan niets doen of heel veel en tussendoor contact blijven houden met het schone blauw. De hele dag door, tijdens alle bezigheden. Dat zet iedere handeling, ieder woord dat ik spreek in perspectief en zo hou ik mijn lei schoon. Iedere dag weer.

Page 2 of 35

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

%d bloggers liken dit: