Liesbeth Steur

schrijver in Portugal

Categorie: Verhalen verteld Page 2 of 82

Waar is de waarheid?

Photo by pawel szvmanski on Unsplash

(português)  (English)

Mijn Indische moeder (Els Steur-Schul 1919-2013) hield niet van extremen, tegenstellingen en luide discussies op zijn Hollands waarin de deelnemers elkaar hun eigen waarheid wilden opleggen. Ze suste voorzichtig en zei achteraf – nooit in het heetst van de strijd – dat de waarheid ergens in het midden ligt. Ik was zelf als jong meisje nogal uitgesproken en begreep niet goed wat die uitspraak te betekenen had. Ja, dat iedereen dus een beetje gelijk had. En dat kon toch niet.

Inmiddels ben ik geen jong meisje meer en door het leven te leven tot het inzicht gekomen dat mijn moeder gelijk heeft. Tegenwoordig hoor ik het mezelf denken en houd bij hoogoplopende discussies wijs mijn mond. Misschien hoort het wel bij de jeugd om ergens pal voor te gaan staan en te vinden dat het de enige waarheid is. Ik denk ook wel dat het innemen van een positie moet, al was het maar om erachter te kunnen komen dat het over iets heel anders gaat dan jouw eigen gelijk. Tenminste als je tot inzicht wilt komen. Want niet iedereen wil zich bewust worden van zijn eigen functioneren. Beter gezegd, niet iedereen weet dat hij of zij zich bewust KAN worden van zichzelf.

Een tegenstelling in onze wereld is bijvoorbeeld de klimaatverandering en de oorzaken daarvan. Is het de mens die alles fout doet of is het universum debet aan dit alles? Zij die denken dat het door menselijk handelen komt, doen een bijdrage door elektrisch te gaan rijden en een laadpaal aan te laten leggen voor de deur of in de garage. Ze gaan vegan en biologisch eten en kopen alles online.
De activisten gaan de straat op en vervloeken anderen die gewoon doorgaan met benzine verstoken en vlees eten en noemen die groep de ontkenners. De een houdt van Greta T., de ander vindt haar een marketing brand van de biljonairs die via een hun ecologische biomassacentrales hun beurzen kunnen spekken. Dat daarmee het leefklimaat op aarde wordt vernietigd heeft geen importantie. (The Planet of the Humans).

We zijn in een tijdperk beland waarin we alle informatie kunnen opsporen via het internet. We hoeven geen universitaire studie te doen om van alles te weten te komen. Want hoe vreemd is het dat de meeste virologen op deze aarde een geheel eigen idee hebben over Covid-19. Wat is de waarheid? Een mens kan zich zelf gelukkig heel goed informeren als hij of zij daar de tijd voor neemt.

Het ideale leven bestaat niet alleen uit materie of geest. Het is niet het een of het ander. Het is allebei. Het is belangrijk om zoveel als mogelijk de materiële wereld te leren kennen en het is even zo belangrijk om de geest te leren kennen. Wat tussen die twee in ligt, daar zou wel eens de waarheid kunnen zijn.

Het ontwikkelen van de geest maakt mij bewust van mijzelf en mijn omgeving en mijn rol in die omgeving. Het doet me beseffen dat de aarde – de natuur – het menselijk leven mogelijk maakt en alles biedt om het leven te kunnen leven. Aan niets hoeft het de mens te ontbreken. Het ontwikkelen van mijn kennis over de materie, stelt mij in staat gebruik te maken van uitvindingen die bijdragen aan een leven waarin minder hoeft te worden gezwoegd waardoor er weer meer tijd is voor het tot bewustzijn komen.

Materie en geest horen bij elkaar als de twee botten in mijn arm. De waarheid zit misschien wel in de flexibele buiging van de elleboog. Beweeg je arm maar eens en voel bewust de buiging. Al maak je een boze spierbal of een vuist, die buiging is er altijd.

Het begin

IMG_4672 copy.jpg

Het was donderdag 12 maart dat ik mijn laatste yogales gaf. Er was hier in Portugal nog niets officieels aangekondigd en toch voelde ik me hoogst ongemakkelijk met een paar hoestende leerlingen in de klas waarvan er minstens eentje net terug was uit Engeland. Al sinds december volgde ik het Coronanieuws uit China. In Europa werd niets gedaan en tja toen was Italië aan de beurt. Daar in het noorden werken dan ook 150.000 Wuhan Chinezen. Die bewuste donderdagavond dacht ik: dit is dus de laatste les. En vrijdag ging het noorden van Portugal dicht en later de rest.

Nu, zes weken later plaats ik inmiddels mijn zesde yogales online voor mijn vaste leerlingen. Daar hadden ze om gevraagd. En af en toe een meditatie om naar te luisteren, zeg maar een stilzit- of stilligmomentje.

Het is niet mijn hobby, videos maken, bewerken en plaatsen. Ik vind het maar gedoe. Voorlopig laat ik me nog leiden door de positieve reacties en van lieverlee zijn mijn volgers waarschijnlijk zo gewend aan hun nieuwe leventje après-Covid-19 dat ze allemaal andere dingen gaan doen. Ik hoop op nieuwe tijden die nieuwe ontwikkelingen brengen. Ik dacht eigenlijk, wow ik krijg het met deze lockdown nu zo rustig dat ik alleen nog maar ga schrijven. Zo langzamerhand begint dat inderdaad te komen. Nu ik de techniek van de videos en Soundcloud een beetje beheers en daar niet meer mee loop te ploeteren, ontstaat meer tijd en rust.

Het heeft een paar weken geduurd voordat het tot me doordrong dat ik eigenlijk helemaal niets meer hoef. Geen verplichtingen, niet steeds de deur uit naar de studio. Gewoon thuis. En weet je, ik vind het heerlijk om met de simpele dingen des levens bezig te zijn en het dringt tot me door dat alles nog eenvoudiger kan.

Want wat doet er echt toe? Ik denk de natuur en je medemens. Misschien eerst de mens en dan de natuur. Maar ja zonder natuur geen mens. Om het even dus. Hier is uit iedere ooghoek de natuur prominent aanwezig. Mensen niet. Die zie ik nauwelijks en dat geeft me veel lucht. Ik lees, studeer, yoga ruim een uur per dag en heb zaadjes gezaaid die nu na drie weken opkomen ondanks dat het nog niet echt warm is hier. De twee percelen voor moestuinen liggen klaar voor beplanting. Ik vermoed dat dat over een paar weken kan.

In de tussentijd koop ik de groenten van vrienden die behoorlijke professionals zijn op dat gebied. Portugese Zé Paulo en Amerikaanse Heidi Dyer – trouwens ook yoga docent – hebben het hele jaar door een gigantische moestuin. Souto Verde heet hun plek waar ze geheel zelfvoorzienend leven. Met zonne-energie en eigen waterbron.

Hoe die twee elkaar ontmoet hebben is een apart verhaal waard. Dat komt nog wel een keer.

Zé, voormalig reclamefotograaf, staat in normale tijden op de markt van Portalegre. Nu levert hij aan huis. Zie de foto. En niet alleen groenten. Ze bakken in de houtoven ook biologisch zuurdesem speltbrood. Niet te versmaden! Ik ervaar dat als rijkdom en verheug me enorm iedere twee weken op zijn komst. Zijn groenten zijn zo vers dat ze makkelijk twee weken bewaard kunnen worden in de koelkast.

Straks hebben we zelf groenten uit de tuin en dat wordt hard werken van de zomer. Tomaten inmaken, sambals en chilisaus maken en nog meer. Ook daar verheug ik me op. En weet je, een kleine kas zou fijn zijn dan kan ik al zaaien in de winter. Wie weet komt ie er op een dag. Een mooie projectje voor Coen want hij is dol op projectjes, groot of klein. 

Page 2 of 82

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

%d bloggers liken dit: