Liesbeth Steur

schrijver in Portugal

Categorie: 1000 woorden Page 3 of 4

Wat kan mij nou gebeuren ….

Nouveau

Knap geschreven interview door Annette Wierper voor Nouveau april 2015 en prachtige foto’s van ons huis door Denise Keus. Wat een topvrouwen allebei. Dank jullie wel vrouwen!

LifeStyle Liesbeth Steur

Viva los novios!

Ons eerste Spaanse huwelijk. Als zakelijke partners van de vader van de bruidegom kunnen we niet worden overgeslagen. Eigenlijk kunnen Spaanse novios niemand overslaan, geen oom en geen tante en geen buurvrouw. Dat zal later blijken.

Het is half zeven in de middag als we bij de Iglesia de Nuestra Señora de Rocamador aankomen. De thermometer van de farmacia waar we zojuist langs liepen, vertoonde alleen twee rode knipperende streepjes. Dat gebeurt vaker als de vijfendertig graden zijn gepasseerd. We wachten buiten op het bruidspaar en ondertussen schudden we handen, zoenen we mooi opgemaakte gezichten en maken we praatjes. De vrouwen bewonderen elkaars jurken. ¡Que guapa! is de meest gehoorde uitroep. De naaldhakken fascineren me. Geen vierkante centimeter egale stoep in het hele dorp en toch komen de meisjes waar ze zijn moeten. Naast me in de kerkbank zitten vrouwen te waaieren met hun waaiers. Ik profiteer ervan. Ongemerkt begint de mis. De lagen stof op het prachtige retabel vallen me op terwijl de oude priester zijn verhaal monotoon afdraait. Niemand luistert. Iedereen is met zichzelf of de ander bezig. En toch zit de mis ingebakken. Ze weten precies wanneer te staan, te zitten of te knielen en alle teksten – van het met veel inzet enigszins vals zingende koor – worden meegezongen. De kerkdienst duurt nog geen uur en zelfs tijdens de viering van de eucharistie is de stilte de grote afwezige. Na de dienst volgt het belangrijkste deel van de trouwplechtigheid: de zegen halen bij Nuestra Señora de los Remedios, de beschermheilige van het dorp. Het is een hele onderneming om bij de kapel boven op de berg te komen, maar de familie begeleidt het kersverse echtpaar. Wij gaan vast naar het Convento de San Pedro, het plaatselijke luxe hotel met de allergrootste zalen van de streek, waar we feest gaan vieren. Het is halftien als het hek naar het terras opengaat. De mensen stromen naar binnen. Overal staan bars. De gesprekken gaan over de hoeveelheden voedsel en drank, over wat het allemaal niet kost, over wat ons nog te wachten staat en over wie er wel en niet zijn. Geld speelt geen rol. Het beste van het beste is niet goed genoeg. Tot ieders tevredenheid en onze oprechte verbazing. Ik stel vragen en mijn Spaanse vrienden die daar inmiddels aan gewend zijn,  weten haarfijn uit te leggen hoe de familiebanden in elkaar zitten, dat we jamon van de echte pata negra snoepen en dat ik de kaas uit Carbajo niet mag overslaan. Er wordt met aandacht voor mij gezorgd. Weigeren is moeilijk. Hoewel ik weet dat me nog een heel diner te wachten staat waar nog zo´n 270 andere gasten bij zullen zijn. Oud en jong. De middenstanders, de notabelen en de hele, maar dan ook de hele familie. Behalve dan die ene oom uit Madrid. Hem wordt nog steeds kwalijk genomen dat hij zijn gezin in de steek heeft gelaten.

Om elf uur mogen we de eetzaal in waar de airconditioning op volle toeren draait. Het bruidspaar met ouders zit op een podium zodat ze de zaal kunnen overzien. We zijn ingedeeld aan de tafel van de broers en zus van onze compagnon. Hun kinderen zijn er ook. De jongens zijn gepassioneerde motorsporters. Ze kunnen verhalen over de Grand Prix van Jerez de La Frontera waar ze zijn geweest en waar ze Pedrosa hebben zien winnen. Ze werken in de garage van hun vader. Twee anderen zijn bij de Guardia Civil. De jongen treedt in de voetsporen van zijn vader Manolo en het beeldschone tengere meisje dient in Guadalajara. Ze is geen beginneling blijkt uit haar verhalen. Haar vriend, ook bij de Guardia, kan dat beamen. Manolo zit naast mij.  Hij is een grote, donkere man van tegen de vijftig. Zijn pensioen staat voor de deur. En daar verheugt hij zich op. Hij heeft nog meer grappen en grollen dan anders. Hij is op dreef. De hele tafel ligt regelmatig dubbel. Soms staat hij ineens op, zwaait met zijn servet boven zijn hoofd, gebaart de hele tafel hetzelfde te doen en roept boven alle lawaai en muziek uit: ¡Viva los novios! Alle 269 mensen kijken naar ons, strekken hun armen in de lucht en roepen in koor: ¡Viva los novios! Er wordt geklapt. Dan gaat iedereen weer door met eten en praten. De jeugd slaat de meeste gangen, die in een razend tempo worden opgediend, over. Alleen de langoustines en gambas vallen in de smaak en het toetje. Tegen half één is het diner afgelopen. Toñi, de moeder van de bruidegom deelt persoonlijk cadeautjes uit. Ze wordt geholpen door de bruidsmeisjes. De mannen krijgen een blikje met sigaartjes, de vrouwen een oogschaduwsetje. De cadeautjes zijn gedurende weken met aandacht en liefde ingepakt, dat is te zien en worden nu met inhalige gretigheid uitgepakt, waarna de eetzaal leegstroomt en de danszaal vol. De mannen staan al met volle glazen bij de bar. Het is tijd voor de cuba libres, whisky-cola´s en gin-tonics. Om twee uur wordt eindelijk het dansfestijn geopend door het bruidspaar. In de zwoelte van de avond, buiten op het terras onder de palmbomen, kijken we elkaar met veel begrip aan. Genoeg is genoeg. We sluipen weg richting auto samen met de stokoude tantes van wie nog één een rijbewijs blijkt te hebben en een auto. We helpen ze met instappen.

“Dank je en nu moeten jullie terug om te feesten!” roepen ze ons welgemeend toe.

“Si, si! No te preocupes!” is ons antwoord. We zwaaien tot ze uit ons zicht zijn verdwenen. Dan stappen we zelf in de auto. Met open ramen en de wind in ons haar rijden we naar huis, de nacht in en de stilte tegemoet.

Een verhaal van Ivan Wolffers

Ivan Wolffers schreef in NRC Handelsblad van 21 maart 2011 een stuk over de taak van de gezondheidszorg onder de titel: De mens is een verhaal en geen voorschors. Dat wij als mens allemaal een verhaal zijn, wordt met dit verhaal weer bevestigd. Hieronder een verkorte versie.

(…) Victor Lamme, Antonio Damasio en Dick Swaab hebben onze hersenen in kaart gebracht en de conclusie is ontnuchterend. We reageren automatisch op onze omgeving voordat we het ons bewust worden, maar we ervaren ons gedrag toch als van onszelf in de overtuiging dat we het zelf wilden (…)

(…) Het begon met het onderzoek van Benjamin Libet uit 1991 waaruit bleek dat het ´gereedheidpotentieel´ – het onbewuste zenuwsignaal om alles klaar te maken voor een beweging – ongeveer een halve seconde plaatsvindt voordat we het ons in de voorschors van de hersenen bewust worden. Dat is het gebied waar men vroeger de vrije wil een plek gaf. Het bewustzijn loopt achter de handeling aan. Mijn ´ik´ is niet het begin van de handeling, maar constateert dat ik gereageerd heb en eist nadien de verantwoordelijkheid op.

Waarom creëren we toch een verhaal over de reden waarom we iets gedaan hebben? De Amerikaanse neuroloog Gazzaniga ontdekte dat onze linkerhersenhelft voortdurend probeert om ons eigen gedrag samen te vatten en te interpreteren. Hij noemde het de brain interpreter.  Victor Lamme noemt het de kwebbeldoos.

We zijn culturele wezens, willen overal een verklaring voor hebben, en ordenen ervaringen en informatie. We brengen daarbij ons verleden in verband met wat ons nu overkomt en maken ook toekomstplannen. Daardoor ontstaat een verhaal dat ons helpt de continuïteit te bewaren van ons op de omgeving reagerende lichaam (…).

(…) De mens is een verhaal en geen voorschors waar een mannetje zit dat ons stuurt. We zijn een zichzelf creërende autobiografie en bezitten in ons zenuwstelsel een bibliotheek aan scenario´s, zodat we die autobiografie voortdurend kunnen bijwerken. Dat heeft grote gevolgen voor gezondheid en welzijn en wat we van de zorg kunnen verwachten.

Gezondheidszorg heeft deels de taak inconsequenties in ons cv te herstellen. Bovendien zou goede preventieaanpak baat hebben in te spelen op mogelijkheden onze autobiografie te wijzigen waardoor gedrag dat ´beter´ is vanzelfsprekend wordt.

Psychotherapie is een goed voorbeeld van het repareren van ons levensverhaal, maar ook bij lichamelijke klachten is het belangrijk. Uit onderzoek naar hulpzoekgedrag van mensen het hiv bleek dat naast gebruik van reguliere zorg er grote behoefte was zorgverleners te consulteren die helpen bij zingeving van wat een wreed toeval leek: een virus op het verkeerde moment op de verkeerde plek. Geïnterviewden vertelden dat het hielp te horen dat de moeite die ze ondervonden voor het uitkomen voor hun seksuele geaardheid, hun weerstand zo had ondermijnd dat het virus een kans kreeg. Wetenschappelijk gezien heeft deze verklaring geen enkele waarde, maar is dat belangrijk als dat verhaal mensen helpt?

Ook op het gebied van preventie is het script dat we in ons hoofd hebben bepalend voor hoe we met gezondheid omgaan. Het is niet voor niets dat de miljoenen vretende campagnes om mensen gezonder te laten leven vooral in het verhaal passen van mensen die het al weten. Het effect van zulke interventies bij mensen waarvoor het juist bedoeld is, laat zien dat ze zich verzetten, zich geïntimideerd voelen en de informatie vermijden. Calorie-informatie bij Amerikaanse fastfoodketens wordt bijvoorbeeld genegeerd. De verplichting van deze bedrijven die informatie te geven heeft niet geleid tot gezondere bestellingen. Logisch, het past niet in het verhaal.

Is er hoop? Kunnen we ons cv wezenlijk veranderen? Uit hersenonderzoek blijkt dat er af en toe eurekamomenten optreden waarbij mensen inzicht krijgen. Daardoor lijkt het of de hersenen volledig gereset worden. Sommige mensen zijn flexibel en bij hen gebeurt het snel. Anderen zijn behoudender en ze veranderen als grote olietankers langzaam van koers.

Het is een troostrijke gedachte dat we allemaal verhalen zijn en voordurend die verhalen aan elkaar vertellen om te toetsen met welk verhaal we in de smaak vallen. En soms veranderen we een verhaal (…).

(…) De grootste uitdaging voor verbeteren van onze gezondheid is namelijk om te begrijpen hoe de radicale veranderingen van onze leefomgeving ons verhaal diepgaand hebben veranderd.

Ivan Wolffers is arts en schrijver. Zijn nieuwste boek Gezond verscheen op 24 maart 2011.

Heilige onafhankelijkheid

Coen ploegt het landHoeveel ingrijpende gebeurtenissen kan de huidige economie verdragen zonder in te storten? Hoeveel martelingen kan de aarde verwerken zonder dood te gaan? En, hoeveel veranderingen kan een mens aan in korte tijd zonder de weg kwijt te raken? Iedere keer als de media mijn kamer binnenrollen  lijkt het antwoord eensluidend. De rek is eruit met als gevolg dat de gevestigde orde binnenkort ten onder gaat. Maar iets zegt mij dat het goede antwoord verscholen zit onder de vrije nieuwsgaring die zo welwillend en zonder pauze de mantra van de angst herhaalt. De media imiteren elkaar en herhalen zichzelf totdat een onderwerp tot op het bot lijkt uitgebeend. Nieuws? Nee. Stemmingmakerij? Ja. Want waar het echt over gaat, wordt niet of nauwelijks onderzocht. Er is altijd maar één geluid. Die van de emotie.

Dat de financiële wereld aan het veranderen is, begint anno 2010 wel door te dringen omdat de mensen nu in hun eigen portemonnee worden geraakt. Wat in 2008 begon met het omvallen van de grootste verzekeringsmaatschappij ter wereld, begint nu alle landen te raken. De regeringsleiders van Europa hebben dit geweten en toch steeds het sprookje verteld dat de lokale economieën en die van Europa uit het dal zijn. Ze hadden geen keuze. Een positieve sfeer is goud waard in benarde tijden. Ook ik wil niets liever dan geloven dat de totale instorting van het malafide financiële systeem niet zou plaatsvinden. Ik geloof graag dat het een soepele ombuiging wordt naar een nieuwe wereldorde die de aarde maakt tot een plek waar niemand meer honger heeft, waar geen oorlogen meer gevoerd worden en waar gezondheid en vreugde vanzelfsprekende zaken zijn.

De economie is geen creatie van de natuur. Het is een schepping van de mens gebaseerd op de gedachte dat ik meer kan hebben dan jij. Dat ik beter ben dan jij. Dat ik slimmer ben dan jij. Die manier van denken heeft nooit de test doorstaan die eigenlijk alle gedachten moeten ondergaan voordat ze de wereld worden ingeslingerd: de test van liefde of de test van het hart. Er is op een bepaald moment in de menselijke geschiedenis iets misgegaan. Het moment waarop het hart als toetssteen verdween. En zonder die toets ben je een onevenwichtig mens, een slaaf van je denken, afhankelijk van de opinie van de media.

De aarde is net als de mens een levend organisme. Met dat verschil dat deze de mens onvoorwaardelijk dient en de mens voorwaardelijk met de aarde omgaat, net zoals met zijn medemens. Met een harteloosheid die zo langzamerhand begint door te dringen tot het grote publiek. Het wonen in een onaangetaste natuur heeft mij geleerd dat de aarde mij dient. Ik stop een zaadje in de grond en een tijdje later groeit er een tomatenplant. De boer ploegt het hele land overhoop en je ziet dat het na een seizoen van hard werken weer kan ademhalen. Ik zie vergane boerderijen waar de natuur doorgaat met het ongevraagd dienen. De sinaasappelbomen geven nog steeds fruit en de vijgen liggen voor het oprapen. Zelfs geasfalteerde straten ontkomen niet aan plantengroei. Waar ook maar één gaatje is, daar groeit iets. Ieder jaar wordt er weer gespoten met verdelger en ieder jaar komt de natuur weer te voorschijn. De aarde is er voor ons. Echt. En omdat één harteloze meer wil dan de andere wordt onze voeder geweld aangedaan en misbruikt.

De mens doet zichzelf daarmee geweld aan. Een leven gebaseerd op het denken alleen eindigt meestal in chaos. En dan bedoel ik ziekte en ander ongemak. De meeste van ons voeren een uitzichtloze oorlog met zichzelf die de hele wereld raakt. Ja, wat jij denkt en doet raakt de hele wereld. Wanneer jij je zelf niet onvoorwaardelijke liefhebt, heeft dat invloed op mij en ik heb weer invloed op een ander. En met niet liefhebben bedoel ik dat je aan jezelf voorbijgaat. Je leeft in stress, je hebt haast, je moet meer geld voor een grotere auto en een hogere hypotheek voor een mooiere keuken dan die van je buren. Zie je dat je met jouw liefdeloosheid voor jezelf het financiële systeem in stand houdt en daarmee bijdraagt aan je eigen ondergang en die van de wereld. Zou je niet veel liever stressloos leven en vreugde ervaren? Iedere dag. Dat kan. Want als je je realiseert dat je in staat bent chaos te scheppen, dan kun je ook harmonie creëren. Je kunt medeschepper zijn van een nieuwe wereldorde waar vrede en overvloed heerst. Jij en ik kunnen weliswaar geen invloed uitoefenen op de minister-president van het land waar we wonen en we kunnen wel invloed hebben op onszelf en daarmee op ons handelen. Jij en ik kunnen alle natuurlijke hulpmiddelen inschakelen die ons ter beschikking staan. En daar is ons hart er een van.

Op ieder moment van de dag kan ik mijn hart raadplegen. Het is er om mij onvoorwaardelijk te dienen, zoals de aarde er is om mij een goed leven te geven. Daar heb ik als volwassen mens niemand voor nodig. Ik hoef alleen de mening van mijn hart te horen om te weten dat mijn gedachte liefdevol is. Het handelen wat daaruit voortkomt, resulteert altijd in een bijdrage aan de samenleving en aan de aarde. Een totale onafhankelijkheid is een voorwaarde om mijn hart te kunnen horen. De invloed van media en andere mensen verstoren de rust die nodig is voor die samenspraak. De kunst van het mijmeren en bespiegelen komt voort uit onafhankelijkheid. Ik noem dat de heilige onafhankelijkheid die aan de basis staat van een harmonieus leven waarin ik resoneer met alles en iedereen in mijn omgeving, mijn wereld, de wereld.

In het contact maken met mijn hart begint de onafhankelijkheid waarmee ik me kan losmaken van externe invloeden en van aangeleerde gewoonten. Mijn eigen gedachten en die van anderen zijn van essentieel belang voor het verkrijgen van zelfkennis. Ik kan me eraan spiegelen. Ik kan checken of het de toets van mijn hart doorstaat. Dan weet ik waarop een gedachte, mening of gewoonte is gebaseerd. Op liefde of niet. Zo raak ik nooit de weg kwijt, hoe benard een situatie ook kan zijn. Resoneert mijn of andermans gedachte met mijn hart, dan resoneer ik met mezelf of met de ander. Twee onafhankelijke geesten met een en het zelfde hart brengen een synergie voort die geen grenzen kent. Want als er twee mensen zijn, dan zijn er ook vier en acht en zestien en meer die geleerd hebben hun hart weer in te schakelen. Dat zijn de ware scheppers. Ik koester daarom mijn heilige onafhankelijkheid en mijn hart, zodat ik kan weten wat er bij jou leeft. De ombuiging naar de nieuwe wereldorde is eigenlijk al een feit als je weet dat de inhoud van alle harten hetzelfde is: liefde.

Page 3 of 4

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

%d bloggers liken dit: