Liesbeth Steur

lerares hatha-yoga en schrijver

Category: 1000 woorden Page 2 of 4

De Kalverstraat in Portalegre

Rua 5 de Outubro, Portalegre

Het is einde ochtend woensdag 21 december als ik deze foto maak. In DE winkelstraat van Portalegre. De Rua 5 de Outubro. Onderweg naar Portalegre rijdend door de Serra de São Mamede werd op de radio verteld dat de omzetcijfers van de middenstand weer het peil hebben bereikt van vóór de crisis. Het gaat goed met Portugal. Volgens de media. Niet volgens de middenstanders in deze ooit zo drukke winkelstraat.

Ik was onderweg naar de boekhandel die me een berichtje had gestuurd dat mijn bestelde boek binnen was. Het drong niet meteen tot me door over welk boek het ging tot ik me herinnerde dat ik eind september inderdaad daar was geweest om een yogaboek in de Portugese taal te kopen om vaktechnische woorden te leren. Dat was niet op voorraad. De eigenaresse van de winkel raadde me aan ter plekke bij haar achter de toonbank via internet te kijken welk boek ik bedoelde dan zou zij het voor mij bestellen. Ik kan je vertellen dat het uitzoeken van zo’n boek veel tijd kan kosten en ik van de kaft niet kan zien of het goed is. Vertrouwen, dacht ik en wees een titel aan. Autoperfeição com Hatha Yoga. Auteur Hermógenes. Dat leek me wel wat.


Mijn gedachten waren al verder want mijn lesserie was van start gegaan en op internet zijn vele yoga-sites Braziliaans. Daar gebruiken ze tóch andere woorden of hebben Portugese woorden een andere betekenis. Dus hoe los ik dat op? Gelukkig heb ik geen gebrek aan zelfvertrouwen en ook geen gêne om grammaticale fouten te maken in een vreemde taal. Dat zijn twee goede hulpen bij het slechten van die drempel tot communicatie. 


Toen ik de winkel uitliep riep ze me na dat het er vóór Kerstmis zou zijn. Dat is goed, zei ik nog. Ik dacht eigenlijk dat ze een grap maakte. Niets was minder waar.

Maar daar wil ik het eigenlijk niet over hebben. Er speelt al vanaf het moment dat ik naar Portalegre reed een aantal vragen door mijn hoofd.

Wat is het dat mensen bindt aan het land waar ze geboren en getogen zijn en waar de kwaliteit van leven drastisch aan het veranderen is?

Ik kan me voorstellen dat een vaste baan met dito inkomen een factor van binding kan zijn. En daar houdt het bij mij op. Ben je financieel onafhankelijk, dan zou de keuze om te vertrekken niet zo moeilijk hoeven zijn. Maar ja, dan ben je meestal ouder en dan – dat merk ik bij vrienden – is de eerste vraag: maar hoe staat het daar met de gezondheidszorg? Dan moet ik eerlijk antwoorden dat ik dat uit persoonlijke ondervinding niet weet. Wel uit de verhalen van vrienden hier en dan blijkt dat de zorg hier niet slechter is dan in Nederland. De volgende is: mis je dan niet je kinderen, kleinkinderen, de rest van de familie en je vrienden? Daar kan ik kort over zijn: ja, die mis ik.

En mis je dan niet de cultuur, de concerten, de musea, de openingen, het toneel? Dat is nou zo vreemd hè, dat ik al die dingen helemaal niet mis.

Op weg naar Portalegre had ik tot drie maal toe de neiging om te stoppen. In de berm. Gewoon om te kijken naar de schoonheid van het landschap.

Het is zo indrukwekkend mooi dat mijn ogen de schoonheid van dit openluchtmuseum niet in een keer kunnen bevatten. Iedere keer opnieuw val ik stil. Ook als ik ‘s ochtends opsta en naar buiten kijk. Het is dat ik weet dat ik wakker ben anders zou ik zweren dat ik in een droom rondloop.

Het weggetje naar ons huis

Het gaat dus niet over de Koninklijke Schouwburg in Den Haag of het Concertgebouw in Amsterdam. Het winkelcentrum in Mariahoeve en die Albert Heijn daar. Het is niet het Gemeentemuseum of het Rijks. Nee, niets van dat alles.

Dat zijn allemaal externe zaken waar de mens aan hecht. Dat maakt zijn leven veilig. Dat maakt zijn leven zeker. Dat sust de diepliggende angst voor het onbekende en de dood in slaap. Ik ben zo dankbaar dat die angst mij niet de baas is. Mijn leven is veilig waar ik ook ben, omdat ik me veilig voel in mezelf. Het leven heeft geen zekerheden. Ze bestaan niet. Schone schijn meer is het niet. Die aanname liet ik al varen toen ik zes was. Kijk maar even om je heen. Zie jij wat er in de straat gebeurt achter je huis? Je denkt dat iedereen daar rustig voor de buis hangt maar weten doe je het niet.

De afbrokkelende welvaartsmaatschappij zet een mens muurvast. Over kunst gesproken. (Wolf Vostell, Los Barruecos, Malpartida de Cáceres)

Mijn enige zekerheid ben ik zelf. Ik ben hier. Bij mij. Sinds ik dat weet groeit mijn hart en daar zit mijn hele familie in. Zó leef ik mijn leven. Met een groot hart.

Trouwens dat boek van Hermógenes is een van de betere yogaboeken die ik de laatste jaren onder ogen heb gehad en dan moet je weten dat de auteur toch een Braziliaan is …

 

 

 

 

Aromas do Valado

[:nl]

Lucia en ik in de destilleerderij.

Lucia en ik in de destilleerderij.

Uma Oficina de Destilação de Plantas Autóctones – een workshop “destilleren van inheemse planten”; daar werd ik voor uitgenodigd door mijn Nederlandse vriendin Lucia Beijlsmit. Zij woont aan de andere kant van de grens. In Spanje, in het dorpje Salorino. Ik zei meteen ja. Essentiële oliën hebben mijn bijzondere interesse vanwege de puurheid, de heerlijke geuren en niet in de laatste plaats om hun medicinale werking. Ook het idee dat het hier ging om het destilleren van INHEEMSE planten, sprak me aan. Bij het inschrijven via de website zag ik dat het een Portugees bedrijf is – ik had in mijn achterhoofd het vooroordeel dat de initiatiefnemers buitenlanders waren – werd ik helemaal blij. Alentejo – het gewest waar ik woon dat groter is dan Nederland met circa een miljoen inwoners – heeft zoveel te bieden en weinig initiatief. Dat is geen verwijt aan de Portugezen, wel aan de ingewikkelde regelgeving voor het opstarten van bedrijven. Veel start-ups sterven een vroege dood omdat de adem niet lang genoeg is. Ik ben vijf jaar weggeweest en zie dat Alentejo is “gegroeid”.

Quinta Aromas do Valado

Quinta Aromas do Valado

Quinta Aromas do Valado ligt in de buurt van Idanha-a-Nova, iets buiten Segura, het grensstadje met Spanje. Midden op de Romeinse brug over de Rio Erges – die zich een stuk zuidelijker bij de Taag voegt – prijkt een mooi bord dat de grens aangeeft. Het is acht uur in de ochtend als Lucia en ik na een tocht van een uur door het steeds wisselende landschap van dit deel van de Extremadura, aankomen. We zijn via Spanje gereden omdat vanuit ons de verbindingswegen beter zijn dan via Portugal. Heuvelachtige vlakten die op steppen lijken met verblindende vergezichten en een nauwelijks aangeraakt, ruw, bergachtig gebied. Eenmaal bij Segura zitten we in het Geopark do Tejo Internacional.


Mijn verwachtingen zijn niet hooggespannen. Ik zie wel wat er komt. De aankondiging dat we zelf planten gaan zoeken en deze zelf gaan destilleren leek me al mooi genoeg. We waren niet de eersten.

O senhor António ontvangt ons, samen met zijn vrouw Helena. In hun boerderij die op een heuvel ligt. Met koffie en bolachas (koek). We maken kennis met de andere zeven deelnemers. Drie mannen en vier vrouwen waarvan twee uit Galicië, Spanje. Zij waren gisteren na een rit van vijf uur al aangekomen. De voertaal is Portugees en Spaans en soms in de grenstaal Portiñol, een mengelmoes van de twee.

Er worden trouwens ook workshops in het Engels gegeven.

Na uitleg over wat er vandaag gaat gebeuren lopen we de heuvel af naar de destilleerderij met daarnaast het gebouw waar het laboratorium is, de kantoren, de winkel en een grote zaal. We krijgen werkhandschoenen, een snoeischaar en een grote emmer. Met twee pick-ups rijden we naar een stuk grond waar ons wordt uitgelegd wat te snoeien. We gaan voor de Estevacistus ladanifer ook wel cistusroos genoemd in Nederland.

Esteva

Esteva – cistos ladanifer

Deze heester groeit overal waar het bergachtig is. Donkergroen blad en prachtige witte bloemen. Ze plakken een beetje. Alsof er hars aan zit. Na een uurtje snoeien van de jonge scheuten, uitleg, elkaar verhalen vertellen, vogels spotten die luid fluitend boven onze hoofden in de eucalyptusbomen af- en aanvliegen, hebben we alle emmers gevuld tot aan de rand.

We rijden terug naar de destilleerderij. Daar wordt de oogst gewogen en in delen in een vat gedaan, en iedere keer aangestampt. António doet dat zelf. Alsof hij druiven stampt voor de wijnmakerij.

Antonio dancing on the harvest.

Antonio dancing on the harvest.

Tot in detail wordt ons stap voor stap het destillatieproces uitgelegd terwijl we toekijken. We moeten wachten. De juiste temperatuur, de stoom en uiteindelijk zien we de gecondenseerde druppels in een glazen fles glijden. Tijd voor de almoço – lunch.

Time for Almoço - Lunch

Time for Almoço – Lunch

Dat wat het leven zo mooi maakt hier. Twee uur lang zitten we aan een grote, mooi gedekte tafel. Iemand heeft uit de streek waar hij vandaan komt vinho verde meegenomen. Er is ijsthee gemaakt van zelfgedroogd blad van de cistus en andere planten. De driegangenmaaltijd overtreft ieder restaurant in de omgeving. De deelnemers hebben het hart op de tong. Iedereen vertelt, deelt ervaringen en meningen over Portugese politiek, over de toestand in Angola en over wat ze doen in het dagelijks leven. Het is een bont gezelschap.

The enormous hall

The enormous hall

In de middag krijgen we les in het grote lokaal. Over hoe een business in aroma’s op te zetten. Hoeveel land je nodig hebt om een bedrijf rendabel te maken. Wat de investeringen zijn en nog veel meer cijfers vervat in Excell sheets. António is open over de bedrijfsvoering. Dat is de filosofie van het bedrijf. Kennis delen en wensen dat anderen ook zulke initiatieven ontwikkelen zodat zij elkaar kunnen versterken. En je kunt natuurlijk ook zelf een kleine destilleerderij doen voor eigen gebruik.

Tegen zessen stopt de informatiestroom. We krijgen allemaal een diploma uitgereikt, een flesje essentiële olie en bloemenwater gemaakt van onze zelf geplukte en gedestilleerde esteva. Gepersonaliseerd. Mijn naam prijkt op de etiketten.

Voordat we teruglopen de heuvel op naar het huis, brengen we een bezoek aan het laboratorium en de winkel.

Ze maken trouwens ook prachtige zepen en veel meer.

Ik spreek kort met Helena over cosmetica. Zij heeft een boeiende theorie. Hun zeep van olijfolie en bloemenwater van esteva is het enige dat zij gebruikt voor haar gezichtshuid. Geen crèmes of ander vergif. Haar huid spreekt boekdelen. Dat neem ik mee naar huis en trek de stoute schoenen aan. Ik doe het. Was mijn gezicht met die prachtige zeep en gebruik daarna de lotion. Al een week nu. Het is een wonder.

The amazing soap

The amazing soap

Zodra ons huis klaar is en ik helemaal ben gesetteld (dat zal wel half juli worden) heb ik het plan een cursus aromatherapie te gaan doen bij Helena.

Ik ben in de ban van de geuren en de verzachtende omhulling van de natuur. Ik fantaseer nu al over een veld esteva op onze eigen boerderij en een kleine destilleerderij. Tijd … is mijn beste vriend.

[:en]

Lucia en ik in de destilleerderij.

Liesbeth and Lucia in the distillery.

Uma Oficina de Destilação de Plantas Autóctones – a workshop “distillation of native plants”, that is what my Dutch friend Lucia Beijlsmit invited me to. She lives on the other side of the border. In Spain. In the village Salorino. I said yes right away. Essential oils have my special interest because of the purity, the delicious fragrances and not in the least because of their medical benefits. The idea of distilling NATIVE plants, also appealed to me. When subscribing via the website I was pleasantly surprised that it concerned a Portuguese company. In the back of my head I had the prejudice of the initiators being foreigners. Alentejo – the region where I live – is larger than Holland and has about one million inhabitants. It has so much to offer and so few initiatives. I am not reproaching the Portuguese people and yes I am reproaching the complex regulations for initiating a business. Start-ups seem to die an early death because of lack of endurance or deep breath. I have been away from here during five years and now I can see that Alentejo “grew”.

Quinta Aromas do Valado

Quinta Aromas do Valado

Quinta Aromas do Valado is situated near Idanha-a-Nova, just outside of Segura, a border town with Spain. In the middle of the Roman bridge over the Rio Erges – joining the Tejo more southwards – a nice elaborated sign indicates the frontier. It is eight o’clock in the morning when Lucia and I arrive after a trip of an hour through the constantly changing landscape of this part of Extremadura. We drove via Spain because of a better road connection for us than Portugal could provide. Undulating plains resembling the steppes with glary horizons and a hardly touched, rough mountainous region. Once in Segura we find ourselves in the Geopark do Tejo Internacional.


I don’t have high expectations. Will see what comes my way. The announcement that we were to search for plants ourselves and distilling our own harvest seemed to me great enough. We were not the first to arrive.

 

O senhor António and his wife Helena receive us. In their farm situated on a hill. With coffee and bolachas (cookies). We introduce ourselves to the other seven participants. Three man and four women of whom two from Galicia, Spain. They had arrived the day before after a five hours drive. The language of communication is Portuguese and Spanish and sometimes the dialect of the border: Portiñol which is a mix of the two.

By the way, they do have workshops where English is spoken.

After explanation of the program we walk down the hill to the distillery with next to it the building where the laboratories, offices and shop can be found and a large hall. We are given working gloves, pruning shears and an oversized bucket. With two pick-up trucks we are being driven to a piece of land where we receive an explanation of what to prune. We concentrate on Estevacistus ladanifer.

Esteva

Esteva – cistus ladanifer

This plant grows everywhere in the hilly regions. Dark green leaves with beautiful white flowers. They do stick a little. I bit like resin. After an hour or so of pruning the younger shoots, explanations, telling stories, spotting loudly singing birds flying on and off above our heads in the eucalyptus trees we have filled all the buckets up to the edges.

We drive back to the distillery. There the harvest is being weighed and put into a container. In parts. António himself dances in the barrel to press all the leaves down like they were grapes.

Antonio dancing on the harvest.

Antonio dancing on the harvest.

While watching it happening, we receive a step by step detailed lesson in the distilling process. We have to wait. The right temperature, the vapour and finally we see the condensed drops gliding into a glass bottle. Time for almoço – lunch.

Time for Almoço - Lunch

Time for Almoço – Lunch

One of the things that make life over here so pleasurable. During two hours we sit at a long, nicely laid table. Someone brought from the region he comes from vinho verde. There is ice tea made of home dried leaves of different native plants. The quality of the three-course meal exceeds every restaurant in the neighbourhood. The participants wear the heart on the sleeve. Everybody tells, shares experiences and opinions about Portuguese politics, about the situation in Angola and about what they do in daily life. It is a lovely and colourful company.

The enormous hall

The enormous hall

In the afternoon we are being taught in the large hall. About how to start a business in aromas. How much land you would need to make a company profitable. What investments have to be done and much more, all summed up in Excell sheets. António is open about the business practices. After all it is the philosophy of the company. Share knowledge and wishing that others would also develop such initiatives in order to reinforce each other. And it goes without saying that you can also set up a small home distillery for your own use.

By six o’clock in the afternoon the stream of information stops. We all receive a diploma; a bottle with essential oil and flower tonic made of our self-pruned and distilled esteva. Personalized. My name shows on the label.

Before climbing the hill back to the house, we visit the laboratory and the shop. Besides all I told so far they also produce beautiful soaps and more.

The amazing soap

The amazing soap

I have a quick chat with Helena about cosmetics. She has an interesting theory. Their soap of olive oil and the floral tonic of esteva are the only things she uses for her skin. No crèmes or other poison. Her beautiful skin shows for it. I take those products home and the bold step to try it. I carefully wash my face with the soft soap en then use the tonic. Every day. A week has passed. It seems a wonder.

As soon as our house is ready to live in and I am settled again (around half of July) I have the intention to follow a workshop aromatherapy with Helena.

I am captivated by the fragrances and the softening encapsulation of nature. I started imagining a field full of esteva at our own quinta and a small distillery.

Well … time is my best friend.

[:]

Ieder gezin een hectare grond

The one hectare olive grove of Quinta os Chões

The one hectare olive grove of Quinta os Chões

Nu wij één hectare grond bezitten moest ik ineens denken aan een serie boeken die ik ooit las. Van de Rus Vladimir Megre over de jonge vrouw Anastasia en haar boodschap voor de wereld. Zijn boeken staan in de zweefhoek van de boekhandel. Een hoek die ik net zo min oversla als die van de kookboeken, de denkers, de top tien literatuur en niet te vergeten de tijdschriften. Toentertijd heb ik daar iets over geschreven en dat ga ik nu kort herhalen. Vanwege Poetin en de actualiteit.

De simpele boodschap over die 1hectare en het aardse leven van de mens spreekt me aan. Of het allemaal waar is, weet ik niet en weet je, dat interesseert me ook niet zo. Het boeit me om te lezen over de vermeende onbegrensdheid van de mens. Dat alleen al het automatisch geloven van willekeurige – niet-onderzochte – gedachten de onbegrensdheid wegneemt. Ik heb het over alle informatie die wij klakkeloos voor waar aannemen en dus ook het dagelijkse bombardement van de media. Anastasia vertelt allerlei over de mens in zijn wereld en geeft een oplossing die leidt naar een vreedzame samenleving waarin alle mensen een goed leven hebben.

En die oplossing is: geef ieder gezin één hectare grond waarop het zijn eigen huis kan bouwen en zijn eigen micro-economie kan ontwikkelen. Zelfvoorzienend en wat over is verhandel je met de buren (barteren). Geen overconsumptie en geen honger meer. Geen vervuiling, geen besmet en gekunsteld eten meer. En, geen stress en gejaag meer. De mens als deel van de natuur of beter gezegd: de mens maakt dankbaar gebruik van wat de aarde hem biedt. De aarde maakt het voor de mens mogelijk om een mooi leven te leiden. Dat was in ieder geval de bedoeling.

De eenvoud van Anastasia’s oplossing verbaasde me. Ik wilde het graag geloven en ook ik ben geconditioneerd dus ging die boodschap er niet helemaal in bij mij. Er bleef altijd een twijfel in mijn achterhoofd over hoe dat dan moet. Hoe kun je ieder gezin één hectare geven? De wereld is overbevolkt. Er is niet genoeg grond en niet genoeg voedsel.

Totdat ik een artikel las in Ode Magazine (tegenwoordig The Optimist) van oktober 2009 nº 120 met de titel Laat de immigranten maar komen van Nathalie Rothschild. Daarin schrijft ze over Jason Riley (toen commentator van The Wall Street Journal) en zijn boek Let Them In: The Case For Open Borders. Riley op zijn beurt, haalt in zijn boek de econoom Thomas Sowell aan. En dát citaat gaf bij mij de doorslag. Het kan wél, die ene hectare per gezin. Ik citeer het artikel:

(…) Thomas Sowell merkte op dat de gehele huidige wereldbevolking gehuisvest zou kunnen worden in de Amerikaanse staat Texas, in vrijstaande bungalows – met vier mensen per huis – en met een doorsnee tuin. (Texas is vergelijkbaar met de oppervlakte van Duitsland en Polen samen). Reken het maar uit: 691.021.206.689 vierkante meter in Texas, gedeeld door de wereldbevolking van grofweg 6.600.000.000 is 104,6 vierkante meter per persoon. En de bevolkingsdichtheid van al die mensen in Texas zou dan nog altijd drie keer minder zijn dan die van Amsterdam (…)

Een verdere berekening met globale getallen laat het volgende zien:

Oppervlakte gehele aarde: 510 miljoen km2

Oppervlakte vaste land: 150 miljoen km2; 15.000.000.000 hectaren

Wereldbevolking: 7 miljard

Aantal gezinnen (3,5 leden per gezin): 2 miljard gezinnen

Stel dat 8.000.000.000 hectaren “niet bruikbaar” zijn dan blijven er nog 7.000.000.000 hectaren over waarvan ieder gezin 1 hectare krijgt (= 2.000.000.000 hectaren).

Totaal bruikbare hectaren 7.000.000.000
Per gezin 1 hectare -/-2.000.000.000
Blijft over 5.000.000.000
Totaal niet bruikbare hectaren +/+8.000.000.000
Onbewoond oppervlakte 13.000.000.000

Dat betekent dat er nog 130.000.000 km2 vasteland is waar geen mensen wonen.

Deze berekening is vast en zeker kort door de bocht en ik geloof toch dat het mogelijk is. Het uitdelen van de hectaren. Met een welwillende en weldenkende overheid is het te implementeren. Blijkbaar is Poetin dit in Rusland op kleine schaal al aan het doen (internet gaf me die informatie) en ik weet niet met welke intentie.

www.froot.nl

www.froot.nl

Denk je eens in: niemand meer op een flat, genoeg water en voedsel, schone lucht om in te ademen en ruimte om te creëren, samen met de natuur. Volgens mij zijn dat de ingrediënten voor een gelukkig leven.

Er is maar één obstakel: de wereldeconomie die wil blijven groeien en weet je: aan alles komt een einde. En met dat einde ontstaat een begin …

[:en]

The one hectare olive grove of Quinta os Chões

The one hectare olive grove of Quinta os Chões

Now that we own one hectare of land I all of a sudden remembered a series of books that I once read (2008). Of the Russian writer Vladimir Megre about a young woman named Anastasia and her message for the world. In the bookstore his books can be found in the New Age corner. The one I always check out as I do with the sections of the cookbooks, the thinkers, and the top ten literature and not to forget the magazines. In those days I wrote something about Anastasia and I am going to repeat that here. Because of Poetin and the current developments.

The simple message of this series about human life on this earth appeals to me. If it is true, I don’t know and you know what? I don’t really care. It does fascinate me to read about the alleged infiniteness of the human being. The automatic belief of random – not investigated – thoughts, take away the infiniteness. I am talking about all information that we copy blindly as truth and hence also the daily bombardment of the media. Anastasia tells all sorts of things about the human being and his world and comes with a solution that could lead to a peaceful society where all humans have a good life.

The solution is: give every family one-hectare of land to build its own house and develop its own micro-economy. Self-sustainable and if there is more than you need, you can trade with your neighbours (barter). No more over-consumption and no more hunger. No more pollution, no more infected and artificial food. And what’s more, no more stress and agitation. Human as part of nature or better said: the human being that gratefully makes use of what earth has to offer. This blue planet makes it possible for all humans to lead a beautiful life. At least that seemed to be the intention.

The simpleness of Anastasia’s solution surprised me. I truly wanted to believe it and as I am a human being as well, I also have been conditioned by the world. That’s why I could not take this message for true. A doubt in the back of my head about how this could work persisted. How can each family be given one hectare? The world is overpopulated. There is not enough land and not enough food.

Until I read an article in Ode Magazine (nowadays called The Optimist) of October 2009, nº 120 titled Let The Immigrants Come In of Nathalie Rothschild. (Originally published in www.spiked-online.com. She writes about Jason Riley (then commentator of The Wall Street Journal) and his book Let Them In: The Case For Open Borders. In his book Riley quotes the economist Thomas Sowell. And that quote was decisive for me. It can be done, one hectare per family. I quote from the article:

‘As the economist Thomas Sowell has noted, “In reality, the entire population of the world today could be housed in the state of Texas, in single-story, single-family houses – four people to a house – and with a typical yard around each home”. Don’t believe him? Do the math: 7,438,152,268,800 square feet in Texas, divided by the world population of roughly 6,600,000,000, equals 1,126 square feet per person. And in terms of population density, Texas would still be less crowded than the Bronx is today.’
Some more magic calculation with global numbers shows this:

Total surface of the earth: 510 million km2
Surface land area: 150 million km2 : 15.000.000.000 hectares
World population: 7 billion
Number of families/households (3,5 members per household): 2 billion households.

Assuming that 8.000.000.000 hectares are “unsuitable”, 7.000.000.000 hectares are suitable of which each household will be granted 1 hectare (= 2.000.000.000 hectares).

Total suitable hectares 7.000.000.000
Per household 1 hectare -/-2.000.000.000
Remaining 5.000.000.000
Total unsuitable hectares +/+8.000.000.000
Inhabited surface 13.000.000.000

This implies that there will be 130.000.000 km2 of inhabited land.

This calculation surely is an over-simplification (yes they say I’m a dreamer, and I’m not the only one) and although it is not my competence, I do believe that it’s possible: the distribution of hectares. With a benevolent and sensible government it could be implemented. It seems (so I heard via Internet) that in Russia, Poetin is doing this on a small scale (and I don’t know his intention).

www.froot.nl

www.froot.nl

Imagine: nobody living in apartments, enough water and food, clean air to breath and space to create, together with nature. To me those are the ingredients for a happy life.

There is only one small obstacle: the word economy that insists on growing … and there is an end to everything. And with that end, a new beginning comes into existence.

[:]

Dromen zijn bedrog

cropped-univers11.jpg

Gisteren deelde ik een artikel uit nrc.next over Jesse Klaver via Twitter en FB. Zonder eigen commentaar. Hier deelde iemand zijn idealen en dat mag gelezen worden.

Anderen die het stuk lazen zeiden:

“Ja, zo beginnen ze allemaal in de politiek en waar zijn die gebleven?”

“Idealen overleven nooit. Macht corrumpeert de mens en om die in handen te hebben verkoopt elke politicus uiteindelijk zijn ziel.”

“Wie gaat er nog in de politiek? Allemaal losers die niets anders kunnen dan vergaderen en compromissen sluiten.”

“Het is wél een samenvatting van een redacteur bij een krant. Dus hoe betrouwbaar is dat? Ze laten vast dingen weg zodat het beter of slechter lijkt.”

Veel van die uitspraken hebben een ondertoon van opgeven, het zal mijn tijd wel duren en. Vooral dat laatste, het over je heen laten komen wat er voor jou beslist wordt, vind ik geen menselijke reactie. Dat duidt op verwarring.


De afgelopen decennia hebben bijgedragen aan die verwardheid. En dat komt niet alleen door onbetrouwbare politici. Angst speelt de hoofdrol. Byron Katie vat de ANGST die ten grondslag ligt aan het menselijk gedrag, zo samen:

  1. De gedachte dat ik kwijt kan raken wat ik bezit;
  2. De gedachte dat ik niet krijg wat ik wil.

We laten ons drogeren door de welvaartsmaatschappij, geketend zijn we aan de overdaad. Versuft zien we al die ellende voorbij komen – of het nu gaat over stelende banken, vluchtelingen of ontwrichte samenlevingen. We laten de beelden en verhalen uit het veld de revue passeren en bemoeien ons er liever niet mee. Als we maar kunnen behouden wat we nu hebben. Dan betalen we maar meer belasting. En als er dan toch gebrek ontstaat worden we boos! Protest! De helden voorop! Om te behouden wat we hebben.

Dat is geen verandering. Dat is angst.

Het was vooral de laatste uitspraak: “Het is wel een samenvatting van een redacteur bij een krant. Dus hoe betrouwbaar is dat?” waardoor ik de hele lezing plus het daaropvolgende debat ben gaan kijken. Ik wilde er het mijne van weten.

Het duurt misschien wat lang voor de snelle mens en je kunt doorspoelen.

Jesse Klaver zegt zinnige dingen over hele grote issues. Dat roept bij de gevestigde orde reacties op. De gedachte, kwijt te raken wat ze tot stand heeft gebracht, boezemt angst in.

Stel nou dat er genoeg mensen zijn die gaan voor die grote issues? Niet uit boosheid of zo en wel om een goed leven op deze goede aarde te bewerkstelligen. Met een optimistische blik; voorbij de veroordeling van de gevestigde orde. Die deed wat ze moest doen en is zichtbaar uitgespeeld.

KAN DAT?

Stel nou dat deze idealist in de toekomst de neiging vertoont zijn gedachtegoed te verkwanselen zoals zijn voorgangers hun idealen verpatsten?

Hoe erg is dat? Ik denk dat het niet zo erg is. Ik geloof namelijk niet in leiders en eeuwige volgers. Het doodt iedere vorm van creativiteit in een vrij mens en brengt slaven tot leven. Kijk maar om je heen of in de spiegel.


Voor iemand die zijn idealen uitdraagt, zijn medestanders belangrijk die zelf kunnen nadenken en idealen hebben op hetzelfde gebied.


Dus zóu hij de zijne verkwanselen dan zijn wij er nog, de burger. Wij zijn bij machte het leven leefbaar te maken en een overheid op te richten die ons ten dienste staat.

NEEM IK DIE UITNODIGING AAN? EN JIJ? OF BLIJVEN WE IN ONZE WELVAARTSSLAAP DROMEN OVER DE HOPELOOSHEID VAN ALLES?

“Wat jezelf hebt opgebouwd, kun je ook zelf veranderen. Dat is hoop”, aldus Jesse Klaver.

Ik laat graag de gedachte toe dat de aarde er is voor de mens. Hier hebben we alles bij de hand om het goede in ons te ontwikkelen, om met onze talenten en creativiteit een werkzaam leven te hebben dat bijdraagt aan onszelf, de aarde én aan de ander. Een overheid die dienstbaar is aan ons, biedt daarbij ondersteuning en dan is overvloed een vanzelfsprekendheid. Grote woorden?

Wat nú de status quo is, komt ook voort uit een gedachte namelijk deze:

“de economie moet groeien; stilstand is achteruitgang”.

En dat is toch goed gelukt. En omdat ík het resultaat abominabel vind laat ik graag die andere gedachte toe:

“DE AARDE IS ER VOOR DE MENS EN WIJ ZIJN ER VOOR ELKAAR”

 

Page 2 of 4

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: