Liesbeth Steur

schrijver in Portugal

Categorie: 1000 woorden plus

Ik heb een geest

big_riva-aquarama-s-main3530Lieve G.,

De ochtenden vind ik hier tot nu toe het mooist. De zon die opkomt achter de berg, de natuur die weer kleur krijgt en mijn vrees voor de donkere nacht die in één hap verslonden is door het licht. 
Dat ogenblik ervaar ik als bevrijdend en iedere ochtend neem ik me voor die toestand van rust in mijn hoofd vast te houden, de hele dag en ook de avond en de nacht. Jij, G., weet natuurlijk als geen ander dat een mens niet zonder angst kan leven. Dat zou onmenselijk zijn en gevaarlijk lijkt me. Zonder angst hoeft het levende mechanisme dat mens heet per slot van rekening niet op zijn hoede te zijn. Niets wordt herkend als levensbedreigend, ik zou maar in het wilde weg leven en waarschijnlijk veel te hard van stapel lopen.

Nu, na al die weken wordt mijn blik wel steeds meer helder. De kunst is – en zeg me als het niet zo is – om de angst te ervaren en niet de overhand te laten krijgen. Dat geldt ook voor die andere beperking: honger. Gelukkig kon ik tot nu toe iedere dag een visje vangen en bramen plukken.

Grappig eigenlijk hoe ik nu pas – hier op dit onbewoonde eiland – angst en honger duidelijk ervaar als een beperkend mechanisme. Het maakt me onrustig en het drijft wel mijn bewustzijn omhoog. Maar ook weer niet echt heel hoog omdat ik mijn best moet doen om te overleven. En dat is de beperking.

Waarom kan ik hier in die eindeloze stilte op dit zilte strand en het hoger gelegen bos niet tot hoger bewustzijn komen? Ik moet toch wat? Zonder internet, mobiele apparaten, mijn vrienden en familie. Zeeën van tijd om mezelf van binnen te bekijken. In de levende wereld zou ik een moord doen voor zoveel tijd. Vandaar dat ik heb besloten het nu en hier te doen. Dit is mijn kans. Van de nood een deugd maken heet dat toch?

En dan ontdek ik dit. Ik weet dat ik vertel wat jij allang weet. Het gaat ook niet om bevestiging hoor. Ik moet schrijven om mijn denken te ordenen en vooral om mezelf te begrijpen. Gelukkig dat ik mijn schrift en vulpen bij me heb en zelfs extra inktpatronen. Alsof ik wist wat me te wachten stond.

Ik heb ontdekt dat ik niet alleen maar een fysiek mechanisme ben. Ik heb een geest. Die is er. Echt. En hij staat mij ter beschikking.

Ik kan met mijn vrije wil de geest die in mij zit, inschakelen om keuzes te maken. Om angst te overwinnen, om honger te beschouwen totdat ik wat te eten heb. Iedere keer als ik een grens over ben gegaan, iets fysieks heb overwonnen met behulp van de geest, kom ik in rustiger vaarwater. Dan wordt het stil in mijn hoofd. En dan gebeurt het: ik besluit daarna altijd de lat wat hoger te leggen. Dus ik schep iets nieuws om te overwinnen. Stap voor stap klim ik de berg op. Iedere dag een stukje verder. Trouwens wel fijn dat ik mijn Victorinox zakmes bij me heb zeg. Bijna hadden ze het geconfisqueerd op het vliegveld. Na lang soebatten mocht ik het houden. Dat mes dat helpt enorm bij het maken van een pad door het struikgewas.

Straks op de top is het eiland van mij, dan beheers ik angst en honger en ben ik vrij. Ik weet zeker dat ik dan fluitend naar beneden loop en dat daar op het strand de beloofde Riva ligt die mij terugbrengt, naar het vaste land.

Zo te leven is voor mij de enige weg G. Mijn streven naar inzicht gaat nou eenmaal altijd gepaard met het overkomen van ingewikkeldheden of ik ze nu zelf heb bedacht of dat ze er ineens gewoon zijn. Iedere keer weer een finest hour.

En dat heb ik nu gezien G. Ingewikkeldheden zijn beperkingen die een mens vrijer kunnen maken. Het klinkt wat paradoxaal en zo ervaar ik het wel.

Als ik maar de balans kan houden tussen het levende mechanisme dat ik ben en de geest die ik heb.

Ja ik weet dat je weet G. Al vanaf het begin. Ik zie je al voor me terwijl je deze brief leest. Dus stuur nou maar die Riva. Het is volgens mij tijd voor een Chianti met een stukje brood en olijfolie.

Time is on my side …

Stationsklok Soms bekruipt me het gevoel dat een dag geen 24 uur meer telt, maar 18 of minder. Wát ik ook doe, hoe goed ik de boel organiseer, het maakt niet uit, de tijd is te kort. Toen ik ontdekte dat die gedachte de overhand begon te krijgen, heb ik het aandacht gegeven.

Want zeg nou zelf, er is niets veranderd sinds het begin van de schepping. De aarde draait om de zon, de maan om de aarde en dat tempo bepaalt onze tijd. Hadden onze prille voorvaderen last van gebrek aan tijd? Nee, ik denk het niet. Ze deden hun ding om te overleven en als het donker werd zochten ze hun hol op.

Had Napoleon last van gebrek aan tijd? Ik denk het niet. Ondanks dat hij toch een druk bezette agenda. Overal moest hij strijd leveren en dan nog al zijn vazallen in zijn nieuwe landen van advies dienen. Maar gebrek aan tijd? Nee.

En dan dichterbij huis: hadden de generaties uit de eerste helft van de twintigste eeuw gebrek aan tijd? Nee. Die kregen juist steeds meer tijd. Er kwam elektrisch licht, de auto verscheen in het straatbeeld, er werden uitvindingen gedaan die het leven verlichten in fabrieken en huishoudens. Wat een opluchting moet dat zijn geweest. Die generaties ervoeren luxe. Al was het maar door de zekerheden die geboden werden.

Ineens was er tijd over. De PTT deed het, schoon water werd geleverd en de riolen werden aangesloten. De nutsbedrijven waren zekerheden in het leven. Postbezorger was een eervol beroep. Zelfs het ziekenfonds bood een vangnet zonder dat een mens hoefde te kiezen.

Inderdaad, vroeger was niet alles beter mede door de grote oorlogen. Zonder die werelddrama’s was de consumptiemaatschappij en de verslaving daaraan niet in zo’n rap tempo op gang gekomen.

Affluent Society by CoenStAffluent Society by CoenSt

Nu zit ik relaxed buiten op het terras onder de markies in de schaduw aan mijn laptop te schrijven. Mijn smartphone ligt naast me en ook de tablet is paraat. Ik heb een oortje in waar ik alle muziek van de wereld die in brand staat in kan laten klinken. Terwijl ik schrijf zie ik in de rechterbovenhoek welke mails er binnenglijden. Twee seconden maar hoor, dan is het weer weg. En dat is precies genoeg tijd om te weten wie wat van me wil.

Ik beschik over alle informatie 24 uur per dag. Is dat een verworvenheid? Ik vind het erg makkelijk dat ik bij allerlei goede vertaalwoordenboeken kan; recepten kan opzoeken als ik zelf niet geïnspireerd ben om te verzinnen wat ik wil eten en Coen zag ik laatst uitgebreid kijken naar een tutorial over de dieselmotor. Dat had hij net nodig omdat de motor van zijn boot kuren vertoont. Ook kan ik van alles lezen over kunst en de makers daarvan. Ja, in mijn ogen is het een verworvenheid.

En toch is er iets verschrikkelijks aan de hand!

… ER IS GEEN TIJD …

voor het allerbelangrijkste in een mensenleven

En wat kan nou het allerbelangrijkst zijn? Gezondheid? Liefde? Spiritualiteit? Werk? Geld?

Nee, niets van dat alles. Dat zijn allemaal bijna automatische gevolgen van de aanwezigheid van dat ene. Dat wat je tot mens maakt:

WAARDIGHEID

Zonder dat is er nooit sprake van een goed leven of zelfs van een acceptabel leven.

Om waardigheid te verwerven heb je tijd nodig voor bewustwording. Tijd voor overpeinzing van de dingen die je tegenkomt in je leven en vooral over hoe je daarop reageert. Tijd heb je nodig om je denkwereld te onderzoeken.

We are what we think

Gedachten geven aanleiding tot emoties die wel honderd jaar kunnen aanhouden. Die zijn eigenlijk niet van jou, net als je gedachten die er zomaar lijken te zijn. Zonder kennis weet je nooit wat je drijft, ken je niet het verschil tussen een emotie en een gevoel. Er valt dan geen waardige manier van leven te ontwikkelen.

Waardig naar jezelf en waardig naar je medemens, dat is een menswaardig bestaan

En het zijn nu juist de verworvenheden van deze tijd die in de weg zitten. Tijd besteden aan sociale media. Televisie kijken, kranten lezen, filmpjes kijken. Je propt je hoofd vol met nog meer informatie die niet ter zake doet en het houd je weg van leven. Hoewel je denkt dat het andersom is. Je leeft omdat je gezien wordt. Door de ander. Niet door jezelf.

Het is een real life Matrix zeg ik maar even voor het gemak. Als slaven die denken dat ze vrij zijn, zo zie ik de mensen leven. Iedereen doet iedereen na. Iedereen hunkert om ergens bij te horen. De identiteit wordt bepaald door iets buiten de mens. Het wordt gedirigeerd door een ander. Het komt in ieder geval niet door zielsontwikkeling en ervaring. Want zou je daaraan werken dan zou je ook de handen ineenslaan om de wereld gezond te maken.

Een menswaardig bestaan heeft in zijn kielzog VREDE!!

Een menswaardig bestaan bestaat bij de gratie van bewustwording. 

Toets of jouw reactie, jouw handelen gefundeerd is in goedheid en of het de schoonheidsprijs verdient.

En dan volgt de vraag: Hoe doe ik dat?

Waar begin ik?

Kan ik het trainen?

Ja, je kunt het trainen net zoals je een sixpack bij elkaar kunt trainen of een hole-in-one kan leren slaan. Dat is een kwestie van vaak doen, doorzetten en nooit opgeven. Je ergens in bekwamen (in stil zijn bijvoorbeeld) – met als doel een nieuwe levenshouding – kan alleen met discipline, humor en vallen en opstaan.

Als je het dáár druk mee hebt doe je wat je als mens te doen staat.

Tijd voor jezelf, tijd voor niets doen en overpeinzing.

Tijd voor jezelf, tijd voor niets doen en overpeinzing.

Page 2 of 2

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

%d bloggers liken dit: