Liesbeth Steur

schrijver in Portugal

Categorie: Portugal verhalen Page 1 of 7

Het begin

IMG_4672 copy.jpg

Het was donderdag 12 maart dat ik mijn laatste yogales gaf. Er was hier in Portugal nog niets officieels aangekondigd en toch voelde ik me hoogst ongemakkelijk met een paar hoestende leerlingen in de klas waarvan er minstens eentje net terug was uit Engeland. Al sinds december volgde ik het Coronanieuws uit China. In Europa werd niets gedaan en tja toen was Italië aan de beurt. Daar in het noorden werken dan ook 150.000 Wuhan Chinezen. Die bewuste donderdagavond dacht ik: dit is dus de laatste les. En vrijdag ging het noorden van Portugal dicht en later de rest.

Nu, zes weken later plaats ik inmiddels mijn zesde yogales online voor mijn vaste leerlingen. Daar hadden ze om gevraagd. En af en toe een meditatie om naar te luisteren, zeg maar een stilzit- of stilligmomentje.

Het is niet mijn hobby, videos maken, bewerken en plaatsen. Ik vind het maar gedoe. Voorlopig laat ik me nog leiden door de positieve reacties en van lieverlee zijn mijn volgers waarschijnlijk zo gewend aan hun nieuwe leventje après-Covid-19 dat ze allemaal andere dingen gaan doen. Ik hoop op nieuwe tijden die nieuwe ontwikkelingen brengen. Ik dacht eigenlijk, wow ik krijg het met deze lockdown nu zo rustig dat ik alleen nog maar ga schrijven. Zo langzamerhand begint dat inderdaad te komen. Nu ik de techniek van de videos en Soundcloud een beetje beheers en daar niet meer mee loop te ploeteren, ontstaat meer tijd en rust.

Het heeft een paar weken geduurd voordat het tot me doordrong dat ik eigenlijk helemaal niets meer hoef. Geen verplichtingen, niet steeds de deur uit naar de studio. Gewoon thuis. En weet je, ik vind het heerlijk om met de simpele dingen des levens bezig te zijn en het dringt tot me door dat alles nog eenvoudiger kan.

Want wat doet er echt toe? Ik denk de natuur en je medemens. Misschien eerst de mens en dan de natuur. Maar ja zonder natuur geen mens. Om het even dus. Hier is uit iedere ooghoek de natuur prominent aanwezig. Mensen niet. Die zie ik nauwelijks en dat geeft me veel lucht. Ik lees, studeer, yoga ruim een uur per dag en heb zaadjes gezaaid die nu na drie weken opkomen ondanks dat het nog niet echt warm is hier. De twee percelen voor moestuinen liggen klaar voor beplanting. Ik vermoed dat dat over een paar weken kan.

In de tussentijd koop ik de groenten van vrienden die behoorlijke professionals zijn op dat gebied. Portugese Zé Paulo en Amerikaanse Heidi Dyer – trouwens ook yoga docent – hebben het hele jaar door een gigantische moestuin. Souto Verde heet hun plek waar ze geheel zelfvoorzienend leven. Met zonne-energie en eigen waterbron.

Hoe die twee elkaar ontmoet hebben is een apart verhaal waard. Dat komt nog wel een keer.

Zé, voormalig reclamefotograaf, staat in normale tijden op de markt van Portalegre. Nu levert hij aan huis. Zie de foto. En niet alleen groenten. Ze bakken in de houtoven ook biologisch zuurdesem speltbrood. Niet te versmaden! Ik ervaar dat als rijkdom en verheug me enorm iedere twee weken op zijn komst. Zijn groenten zijn zo vers dat ze makkelijk twee weken bewaard kunnen worden in de koelkast.

Straks hebben we zelf groenten uit de tuin en dat wordt hard werken van de zomer. Tomaten inmaken, sambals en chilisaus maken en nog meer. Ook daar verheug ik me op. En weet je, een kleine kas zou fijn zijn dan kan ik al zaaien in de winter. Wie weet komt ie er op een dag. Een mooie projectje voor Coen want hij is dol op projectjes, groot of klein. 

De voorraadkast


Denk jij nou ook dat ieder weldenkend huishouden – hoe groot of hoe klein ook – wel een voorraadje eten in huis heeft? Een reserve voor het geval er geen boodschappen gedaan kunnen worden. Door wat voor omstandigheden dan ook.

Misschien omdat ik een kind ben van ouders die zwaar hebben geleden in de Japanse concentratiekampen in de Tweede Wereldoorlog en misschien omdat ik behoor tot de eerste naoorlogse generatie oftewel de babyboomers. Ik weet uit de verhalen dat er gebrek kan zijn aan van alles. Dat zoiets een reële mogelijkheid is. Misschien heb ik daarom altijd een voorraadje in huis. Nu zelfs meer omdat ik op het platteland woon en niet zomaar even naar een winkel kan lopen of fietsen. Gewoon, uit praktisch oogpunt niet uit angst voor gebrek.
Mijn moeder was zuinig met eten. Gooide weinig weg en zeker geen rijst.

“Rijst gaat huilen als je het weggooit”, zei ze en dan keek ze je streng aan. Het zit er in gebeiteld bij mij.

Mijn toenmalige schoonmoeder kon geen zeep weggooien, nog niet de laatste millimeter van een stukje zeep. Dat zal ik ook nooit vergeten.

“De hongerwinter was erg maar dat er ook nog gebrek aan zeep was, dat vond ik verschrikkelijk”, zei ze en dat hoor ik haar zeggen iedere keer als ik het laatste restje van een stuk zeep in mijn handen heb.

Zij wreef al die stukjes met wat water op elkaar zodat het weer een handzaam blokje werd en tot op het laatste opgebruikt kon worden. Dat kon vroeger nog toen de zeep nog kwaliteit had. Met die fabriekszepen lukt je dat niet. Met de handgemaakte zepen van een vriendin van mij kan dat juist weer wel. En nu hoor ik jullie denken. Dat is niet hygiënisch! Je moet een zeeppompje gebruiken. Ik kan jullie geruststellen die heb ik ook staan in huis. Alleen voor mezelf permiteer ik me die luxe van een echt stuk zeep. Zonder plastic, zonder rotzooi. Wel vol olijfolie en geurende kruiden.

Mijn huidige schoonmoeder had vroeger in de kelder blikken met suiker, rijst, zout, kaarsen en lucifers. Precies wat we hier nog steeds hebben om mee te beginnen. Niet in blikken maar gewoon in hun originele verpakking.

Laatst ging ik even langs bij mijn vriendin Leone Holzhaus, de kunstenares. Ze woont een dorpje verderop met haar hond Kitty en heeft inmiddels haar atelier thuis ingericht. Want schilderen is voor haar een noodzaak. Haar winkel annex atelier in het kasteel van Marvão is door de Corona pandemie noodgedwongen gesloten. Leone is een actieve vrouw die veel wandelt, heerlijk kan koken en uitermate goed voor zichzelf zorgt. Zij woont in de oude dorpskroeg annex kruidenierswinkeltje dat ze met alle respect voor authenticiteit heeft verbouwd. Soms met wat professionele hulp en veel doet ze zelf. Wanneer je de voordeur opendoet sta je in de winkel. De planken en schappen zijn er nog en dat is nu haar voorraadkast. Brandschoon. De voorraadpotten glimmen je tegemoet. De deur in het midden van de kast leidt naar de keuken.

Die kast intrigeert me. Iedere keer weer. Leone is zo praktisch en goed georganiseerd. Ze heeft altijd een voorraad zoals deze. De meeste voorraadkasten in huizen zitten ergens verstopt en volgepropt. Meestal zijn de planken te diep zodat je niets meer terug kunt vinden waardoor de kast in no time een zootje is. Kijk, daar heeft Leone geen last van. De liefde en het respect voor voedingsmiddelen straalt er van af en de kast lijkt een stilleven. Het klopt echt: wat je aandacht geeft, groeit op alle gebied, ook in schoonheid.

 

Page 1 of 7

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

%d bloggers liken dit: