Liesbeth Steur

schrijver in Portugal

Categorie: Portugal verhalen Page 1 of 3

Een magisch woord: Accepteer!

You never walk alone

[português]  [English]

Wow!
Quarantaine!
Wat is dat?
Ik ben bang.
Hoe ziet dat eruit?
Is het eng?
Gaat de wereld ten onder?
Ik heb geen werk meer?
Hoe komt het geld nu binnen?
Wat moet ik de hele dag met de kinderen?
En wat doe ik dan de hele dag?
Niets is meer hetzelfde!

Op al die vragen krijg je vanzelf antwoord. Iedere dag weet je meer.

Eerst accepteer je de situatie. Met overgave. Met een glimlach en een open hart. Dan volgt de rest vanzelf.

Ik wil graag in contact blijven met jullie die zo trouw al jaren yogalessen volgen bij mij. Via dit medium. Ik zoek uit wat technisch kan. Ik ben afhankelijk van de kwaliteit van mijn internetverbinding. Online klassen geven is voorlopig niet aan de orde. Dat is de consequentie van in een afgelegen gebied wonen. En er komt vast een oplossing.

Voor nu kom ik af en toe met een kort bericht, geschreven of gesproken of gefilmd. Zoals het uitkomt.

Want een ding weet ik zeker:
niets MOET voor mij. Ik beweeg van mijn denken naar een stiltegebied (de satsangs gingen daarover) en daar hoor ik precies wat mij te doen staat. Ik beloof niets. Ik laat het verschijnen.

Wees blij met jezelf, met je creativiteit en je leven. Je kunt alles!

Tot gauw!

kus, Liesbeth

In plaats van de hug en de luchtkus

Namasté

[português]  [English]

Kusjes geven is in Portugal nog normaler dan handen geven. In Nederland is het al erg met drie zoenen in de lucht, hier kus je zelfs de mensen die je niet kent, wanneer je aan elkaar wordt voorgesteld. Een hand en twee zoenen. Ook vaak in de lucht.

Ik houd heel veel van de Portugezen en de volksaard en ben na al die jaren gewend aan dat gezoen. Wanneer ik een keer in Nederland ben en kennis maak met iemand moet ik me inhouden niet te gaan zoenen. En nu verandert er van alles. Het coronavirus gaat ook hier verandering brengen in deze uitgesleten gewoonte die bij het sein veilig natuurlijk opnieuw terugkeert.

Ik woon in een afgelegen gebied om precies in het natuurpark van de Serra de São Mamede. Rust, stilte en ruimte zijn drie zaken die hier een hoofdrol spelen. Er gebeurt niet veel. Er is geen industrie, geen werkgelegenheid en geen stads vertier. Er zijn ook geen vluchtelingen of gelukszoekers want er is hier geen geld te halen en geen werkgelegenheid. Alleen toeristen die zich aangetrokken voelen tot die drie zaken, vind je hier. Of vrienden die ons graag willen zien. Zelf zouden ze in de meeste gevallen niet kiezen om hier een vakantie door te brengen. Zo saai is het hier.

Wij vinden het heerlijk hier en ik kan de saaiheid niet vinden. Er zijn hier oneindig veel gebeurtenissen in de natuur, in de lucht, aan de hemel, in de vergezichten van de vlaktes, in de bergen en in de dorpen en gemeenschappen. De meeste ‘buitenlandse’ bezoekers zijn boomers met een mobiel huis, moderne hippies en Portugezen en Spanjaarden uit de grote stad.

In mijn yogastudio komt eigenlijk alleen de lokale bevolking en een handjevol buitenlanders die hier vast wonen. Dus maak ik me zorgen over het virus? Zo langzamerhand, eigenlijk sinds vandaag, heb ik een nieuwe regel ingesteld. We geven geen handen meer en zoenen niet meer. Vooral niet met de mensen die net bij familie in Europa zijn geweest, hebben gevlogen en ook nog eens verkouden terugkomen.

Ik heb voorgesteld om in plaats van de traditionele gewoonte voor elkaar te buigen en het namaste te eren. Dat betekent per slot: ik buig voor jou. Je kijkt elkaar aan, vouwt je handen voor je hart en buigt ligt voorover. Het is de moeite waard om te ervaren want er gebeurt iets anders dan bij het zoenen of huggen. De verbinding die in dat moment ontstaat is groot want het moet met aandacht worden gedaan. Er is zelfs meer hartverbinding dan bij andere vormen van begroeten omdat je je energetisch verbindt met de ander. Daarbij roept de buiging een gevoel van nederigheid op en dat kan iedereen in het westen wel gebruiken. Het brengt je terug naar wie je bent en wie de ander is. We zijn er voor elkaar en met elkaar en dat is wat je voelt en ervaart.

Namaste!

Dilemma

Photo by Markus Spiske on Unsplash

Op welke plek op aarde ik ook woon, ze bieden allemaal gelegenheid tot het scheppen van dilemma’s. Ik kan verhuizen naar Den Haag, naar Timboektoe, Istanbul, New York of naar Amsterdam, de kunst van het dilemma’s maken verhuist gewoon mee. Ik vermoed dat alleen vakanties buitenshuis de gelegenheid bieden om een paar weken te leven zonder het idee dat je een keuze moet maken. Hoewel? Ik ken een familie die in hun vakantiehuis uren kan discussiëren over waar vanavond te eten. Dat maakt de familieleden blij denk ik. Want waarom zouden ze dat anders doen?

In het dagelijks leven stelde ik mijzelf toch vaak voor onnodige keuzes. Maar dat deed ik pas vanaf het moment waarop ik aandacht begon te geven aan wat ik dacht. Voordien was ik nogal impulsief. Instant ja of nee en daartussenin was niets. Mijn omgeving was daar niet altijd blij mee. Maar met de jaren, onder invloed van die omgeving, werd ik minder impulsief en begon ik met wikken en wegen. Denkende dat dat zo hoorde. Toen ik me op een dag bewust werd van dat gediscussieer in mijn hoofd over wel of niet, besloot ik daar wat aan te doen. Ik werd er gek van en het ergste was nog dat ik regelmatig spijt had van de uiterst zorgvuldig beredeneerde keuze die ik had gemaakt.

Ik ging lezen over de hersenen en het denken en ik ontdekte van alles en vooral dat ik helemaal niets wist.

Wat me aansprak was het volgende: de oorzaak dat wij, weldenkende mensen, altijd maar problemen maken ligt in onze genen. Dat stamt nog uit de tijd dat we holbewoners waren. Toen moesten we altijd improviseren en oplossingen verzinnen om in leven te blijven. En die behoefte – het verzinnen van oplossingen – is in onze genen blijven zitten.

Nu hebben we geen echte problemen meer dus om die behoefte te bevredigen verzinnen we allerlei onbenullige dilemma’s. Toen ik dat eenmaal wist was ik gerustgesteld. Ik kon er dus niets aan doen. Maar was daarmee de kous af? Nee. Ik wist nu iets. Dat wel. En dat wat ik wist moest ik trainen. Want zonder training geen sterke spieren. Bij ieder bewust moment van twijfel voel ik ineens de angst om het verkeerde te doen. Zelfs als het geen kwestie is van leven en dood. Want zeg nou zelf, het wel of niet aanleggen van een moestuin is niet een levensbedreigende keuze. Ik ken de voors en tegens. Ik lach mezelf toe. Er is niets aan de hand. Ik heb alleen maar zaadjes gekocht en die heb ik gezaaid in kweekbakjes. Verder ga ik door met leven en kijk af en toe met een schuin oog naar de aarde in de bakjes. Die moestuin ontstaat vanzelf, met de tijd, en groeit uit tot de enige juiste maat. Mijn maat. Ik hoef niets te verzinnen. Ik hoef aan geen enkele eis te voldoen. Als de stekjes groot genoeg zijn voor de koude grond, weet ik wat de volgende stap is in mijn leven.

De mimosaboom

IMG_4363
Het weer is voor mij altijd het weer. Ik heb daar eigenlijk geen oordeel over. Ik word niet humeurig van een grijze lucht of van wekenlang regen. Ik ben eigenlijk wel tevreden met wat voor weer dan ook. In Nederland werkte ik altijd (binnen) en het weer speelde daarbij dus geen rol.

Sinds ik in het natuurpark Serra de São Mamede woon in Portugal is er wel iets veranderd. Ik zit zo bovenop wat er buiten gebeurd dat het weer voelbaar is en heel dichtbij net als de natuur. Weken regen achter elkaar betekent overal plassen en modder en water en spekgladde granieten stenen. De luchten zijn zwaar van het grijs en het water . Ik sprak Portugese vrienden die al een aantal jaren op de vakantiebeurs in Utrecht staan om hun naturisten camping Quinta do Maral in Marvão te promoten en natuurlijk het gewest Alentejo. Dat doen ze uitermate goed want hun goed georganiseerde camping wordt bezocht door veel Nederlandse naturisten. Paula en Nuno blijven meestal nog een week of zo om vakantie te vieren in onze Paises Baixos, onze Lage Landen. Ja, we mogen geen Holanda meer zeggen. Dat heeft Nederland zo bepaalt. Het was internationaal te verwarrend die twee verschillende namen.

Nuno en Paula zijn onder de indruk van het mooie Nederland. En terecht. Ze komen op plekken waar ik nog nooit ben geweest. Alleen die grijze luchten waar dan géén regen uitvalt. Dat schept altijd weer verbazing. Ik moest daar over nadenken en terugdenken omdat ik daar nooit op had gelet. En het is waar. Hier betekent grijze lucht in de meeste gevallen regen. Daar zijn we blij mee. We mogen dankbaar zijn dat we juist hier wonen, want dit microklimaat ontvangt veel water in vergelijking tot de rest van Alentejo. Er is weer genoeg water voor de zomer. Bij ons. Zuidelijker in de Alentejo en in de Algarve is dat een heel ander verhaal. De stuwmeren zijn nog lang niet voor de helft gevuld. Dat is zorgelijk.

En nu is hier de zon weer gaan schijnen. Zo uitbundig, zo warm. In de ochtend bij de opgaande zon hangt de damp in de vallei boven de koude rivier die na alle regenval weer volop stroomt. In de middag haalt het kwik zomaar 22 graden of meer. De lucht is strakblauw en ineens is de mimosaboom van de buren geel.

Mensen komen uit hun winterschulp. Er heerst uitbundigheid. De yogalessen zijn weer vol. Het lijkt wel of er blijheid is over het kunnen achterlaten van de donkere dagen. Dagen waarin geen keuze was dan in jezelf te keren, tegen muren aan te lopen en tegen jezelf. En nu, met de zon en de warmte en de bloemen die ontluiken gaat de mens ook weer open. Hun blik is anders en hun houding. Ik zie gretigheid in hun ogen, een lichaam dat wil bewegen en een geest die wil opnemen.

Wij zijn niet anders dan de natuur. Wij zijn de natuur. Het is alleen dat onze capaciteit om verhalen te verzinnen ons wil doen geloven dat we anders zijn, beter zijn, de baas zijn over alles. Ik geloof niets meer daarvan. De natuur waarnemen is genoeg om te weten dat het leven simpel is. Zie de mimosaboom, die verzint geen verhalen.

Page 1 of 3

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

%d bloggers liken dit: