Liesbeth Steur

schrijver in Portugal

Categorie: Blog Page 3 of 65

Lijden is fijn

Ik keek op naar de hemel en zie: de heilige geest … oh … toch niet …

Wat me ieder jaar weer opvalt, is dat hier op het Iberische schiereiland Pinksteren bijna niet bestaat. Toen ik dat ontdekte was ik eigenlijk wel verbaasd. Zo katholiek als deze landen pretenderen te zijn zo weinig hebben ze op met Pinksterzondag. Nog vreemder vind ik, dat Nederland – waar veel kerken leeglopen – Pinkstermaandag kent als officiële vrije dag.

Mijn moeder – Indisch katholiek – overhoorde mij de laatste jaren van haar leven, bij wijze van bewustwording denk ik, de betekenis van Kerstmis, Pasen en Pinksteren.

Ik gaf dan een kort antwoord:
Met Kerstmis vieren de christenen een feestje vanwege de geboorte van Jezus, alles rondom Pasen is een grote lijdensweg, dan wordt Jezus gekruisigd. Paaszondag staat Jezus op uit de dood en verschijnt nog een keertje met een boodschap die maar niet doordringt tot de mensen en Pinksteren zou een enorm groot feest moeten zijn omdat de mensheid de heilige geest over zich krijgt uitgestort. Een laatste hulpmiddel voor opdat ze ontwaken en het leven gaan leven zoals het bedoeld is. In pais en vree met zichzelf en met elkaar.

Ik vind het verhaal van Jezus een mooi verhaal tot en met Pinksteren. Daarna wordt het stil in christenland. Ik vind trouwens dat er nog veel meer mooie en vooral optimistische verhalen zijn over wijze mensen die iets hebben verteld en waar de mensheid niets mee doet.

Misschien waren al die wijze woorden wel iets te vroeg. Stel dat er nu in de 21ste eeuw een soort Jezus opstaat. Wat zou er dan gebeuren? Zou het nog steeds te vroeg zijn?

Maar even terug naar de vraag waarom Pinksteren hier in Portugal en in mijn buurland Spanje geen aandacht krijgt. Wel, daar heb ik iets op bedacht.

De kerk heeft door de eeuwen heen door bangmakerij het volk in zijn macht gekregen. De Bijbelse verhalen zijn zo uitgelegd en herschreven dat het gewone volk geen stap meer durfde te zetten uit angst voor represailles. Het volk heeft leren lijden en als het maar genoeg lijdt dan komt het later als je dood bent wel goed. Dat was de boodschap. Daarom wordt Semana Santa (de week voorafgaand aan Paaszondag) hier zo uitbundig gevierd met processies en al. Daarbij valt de viering van Kerstmis in het niet. Ik voel in de aanloop naar Semana Santa en gedurende die week een grijze wolk over de mensen komen. Ze gaan serieus kijken en lijden op commando van de kalender. Daarna gaan alle families gezellig en luidruchtig met elkaar eten. Urenlang. Als het over lijden gaat is het dus goed. Daar zijn ze hier specialist in. Luister maar naar de fado en de duende. Pinksteren is hors catégorie want zonder lijden is er geen leven.

Dan zijn we daar in het Noorden toch een stuk pragmatischer en hoopvoller. Ik ook. Ik denk nog steeds dat als er dan godsdienstige feesten gevierd moeten worden dat Pinksteren een hoofdprijs verdient. Ieder jaar weer de kans om wakker te worden. Wat wil een mens nog meer?

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Op de fiets

1952, Den Haag, Schenkweg. Mijn moeder Els, ik voorop, Patricia achterop en mijn vader Kees die met ons gaat fietsen maakt de foto.

[English]  [português]

Een fiets met twee kinderzitjes was de normaalste zaak van de wereld. Vroeger. In Nederland. Eentje voor. Voor de jongste. En, eentje achter. Voor de oudste. Waar je als oudste altijd voorop mocht zitten werd je toch mooi van deze plaats weggepromoveerd zodra de tweede kon zitten. Dat was namelijk voor grote kinderen. Daar moest je als oudste dan blij mee zijn. Met als uitzicht de rug van je moeder of van je vader.

Nu ik dit zo schrijf zou dat ook zomaar wel eens een kindertraumaatje extra kunnen zijn. Ik weet het niet. Eerst staan de eerstgeborenen hun unieke plaats af aan een tweede en dan worden ze later nog eens naar achteren gezet.

Maar ik ben de jongste en heb daar dus geen last van. Als jongste heb ik heel andere problemen om te tackelen. En daar gaan we het nu niet over hebben.

Sinds hier een nieuw bedrijfje is gestart dat railbikes verhuurt om het in onbruik geraakte spoor op en neer te fietsen – als plezierig uitstapje – word ik geconfronteerd met een herinnering van heel andere orde. Ook hier is – zoals in de hele wereld – bekend dat Hollanders fietsers zijn en aangezien ook ik uit Nederland kom, denken de Portugezen dat ik fietsen leuk vind.

Toen mijn jongens klein waren, leg ik hun dan geduldig uit, toen fietste ik alles. Verplicht. Door weer en wind. Niet alleen met twee kinderen aan boord maar ook nog met alle boodschappen. Dagelijks.

Van supermarkten en tweede auto was nog niet echt sprake. Wel van de kruidenier, slager en groenteboer op de hoek. Ik heb in die jaren alle straten van Den Haag wel doorkruist.

Mijn stratenkennis was zo goed als die van de klassieke taxichauffeur. Zeker toen kinderen nog allemaal bij elkaar in de straat gingen spelen. Halen en brengen was aan de orde van de dag. Of het nou stormde, regende of niet. Ik heb voor mijn gevoel mijn knieën daarmee stuk gefietst. Of dat waar is? Ik weet het niet. Ik denk van wel. Tegen de tijd dat de jongens alles zelf konden fietsen toen ze zo’n negen jaar oud waren en zelf ook naar de sportclub konden gaan, ben ik opgehouden met dat zware werk en mezelf bezworen dat nooit meer te doen. Het heeft minstens vijf jaar geduurd voordat mijn knieën weer redelijk normaal functioneerden. En gelukkig is dat zo gebleven tot op de dag van vandaag. Dus fietsen is voor mij een gepasseerd station. Ik loop liever kilometers dan dat ik ooit nog een pedaal rond trap.

En dan word ik hier, in the middle of nowhere, geconfronteerd met dat oude besluit. In een land waar fietsen zo impopulair is als de fado zingen in Holland. Iedere keer leg ik weer beleefd uit dat ik een hekel heb aan fietsen. En dan komt iedereen met het advies, dat het leuk is, zo midden in de natuur en dat het niet zwaar is (hoezo niet zwaar, een vals plat omhoog gedurende een uur of zo) en dat je samen fietst. Dus de lasten zijn verdeeld.

Ik hoor de verhalen aan, zie af en toe deelnemers terugkomen en denk dan bij mezelf: echt niet!

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

A Beast, Beauty & Bollocks

Artist CoenSt in front of one of his artworks titled: Beauty and a Beast

[português]  [English]

Voor mijn man Coen zijn het spannende weken en dan vooral voor CoenSt de kunstenaar. Hij is al weken bezig met de voorbereidingen en het inrichten van zijn overzichtstentoonstelling die zaterdag 1 juni om 17 uur wordt geopend.

De locatie is nog geen kwartier rijden van onze boerderij. Het is de enorme wachtkamer van het voormalige station van Marvão-Beirã. Twee keer per dag rijdt Coen op en neer om de tentoonstelling vorm te geven. Hij is niet alleen conceptueel kunstenaar. Coen is ook een uitermate handige klusser. Dat heeft vele voordelen. Hij kan het allemaal zelf. Timmeren, zagen, verven, boren en meer. Hij heeft hulp van de uitbaters van de zaal, Lina en Eduardo van Guesthouse Trainspot. Zij vinden het net zo spannend als CoenSt. Het is namelijk voor het eerst dat deze zaal wordt gebruikt als tentoonstellingsruimte.

Vandaag na mijn lessen ben ik gaan kijken naar de vorderingen. Het ziet er nu al indrukwekkend uit. Coens werk hoort in een grote ruimte. De tentoonstelling die de naam draagt A Beast, Beauty & Bollocks, is ingedeeld in drie fasen die nu zichtbaar worden.

The Beast
Daar vind je zijn werk waarin de AK-47 een hoofdrol speelt. Soms verborgen, soms recht in je gezicht. Het geeft je te denken.

The Beauty
Zijn serie “Infinity” staat hier centraal. De oneindige lijn is het middel waarmee hij tekent en schildert. Het is mijn lievelingswerk. Een streling voor het oog.

Bollocks
Conceptuele kunst met een knipoog naar de wereldgeschiedenis of is het toch serieus bedoeld? Dat is voor de kijker om uit te maken.

Ik vind het knap hoe Coen met weinig middelen zo’n enorme ruimte weet in te richten. Hij is een multi-talent en dat wisten wij allemaal al. De galeries in Nederland durfden zijn werk niet te exposeren omdat het te confronterend is met als belangrijkste argument dat mensen dat niet boven de bank willen hebben. Nu hangt en staat het hier in die enorme ruimte. Dwalen over deze tentoonstelling prikkelt de zintuigen en de geest en het maakt je bewust van alle overtuigingen die je hebt. CoenSt werk komt goed tot zijn recht.

Je bent natuurlijk welkom bij de opening of later. De tentoonstelling opent dus op 1 juni en blijft twee maanden te zien tot 1 augustus.

Openingstijden zijn voorlopig (in Portugal is alles mogelijk): donderdag, vrijdag, zaterdag en zondag van 16:00 tot 20:00 uur. De kunstenaar is zelf aanwezig of anders kun je zeker een wijntje met hem drinken in de aangrenzende Bar Cais Coberto van Railbike Marvão.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Nooit niets doen

[português]  [English]
Regelmatig vragen mijn huisgenoten me wanneer ik nou eens niets ga doen. Gewoon zitten, zonder taak om handen. Dat bedoelen ze. Zoals zij datgoed kunnen. Zitten en voor zich uit kijken. Staren in het schijnbare luchtledige. Om je eerlijk de waarheid te zeggen, bestudeer ik dat wel eens en stel mezelf na vijf minuten kijken al de vraag wat daar nou zo leuk aan is. Mijn man bijvoorbeeld zegt dat niks doen goed is voor het creatieve proces, net als verveling. Hij is kunstenaar. Dus dat verklaart een hoop.
Soms denk ik dat zijn niets doen een vorm van mediteren is. Ik heb hem wel eens gevraagd wat er in zijn hoofd gebeurt als hij zit te niksen. Zijn gedachtestroom gaat door en hij laat zich meeslepen van links naar rechts. Van de ene gemoedstoestand in de ander. Doelloos.

Als die manier van niets doen het creatieve proces al bevordert wat zou meditatie dan kunnen doen? Dat is per slot ook stilzitten en wel met een doel, namelijk het ontwikkelen van opmerkzaamheid. Meditatie verfijnt je bewustzijn zodat je beter kunt waarnemen. Het helder kunnen registeren van wat er om je heen en in je gebeurt, brengt inzicht en leidt tot acceptatie van het leven zoals het zich aandient. Eigenlijk betekent het een einde aan alle “oorlog” in je leven en om het heel mooi te zeggen: het brengt innerlijke vrijheid.

Er zijn veel mensen die niet willen leren mediteren. Daar hebben ze allerlei redenen voor zoals geen tijd, het zweeft, dat is voor hippies, voor yogi’s, dat past niet in mijn leven enzovoorts. Deze mensen komen wel naar mijn yogalessen om actief mee te doen met de oefeningen. Zo langzamerhand bouw ik wat tijd in om aandachtig te leren stilzitten. Vijf minuten. En ik zie dat het ze goed doet. Ze worden er doodstil van. Ik ook.

Het zou toch heerlijk zijn als iedereen dat thuis kan doen in zijn eigen tijd. Het kost maximaal een half uurtje of minder per dag. Vreemd eigenlijk dat we allemaal tijd hebben om tv te kijken, te kletsen, ruzie te maken, de liefde te bedrijven, om te eten en tanden te poetsen en een half uurtje per dag stilzitten met een doel blijkt een brug te ver.

Bij mij rijst de vraag: waar zijn de mensen bang voor? Om zichzelf in hun zelf gecreëerde wereld te zien? Ja, dat kan heftig zijn.

Want eigenlijk kun je mijn zogenaamde inzichtmeditatie  beschouwen als levenstherapie zonder therapeut. Het heeft namelijk een zuiverende en genezende werking op je karakter en het verstrekt je inzicht in het complexe leven.

Uiteindelijk leer je beter omgaan met blokkades en problemen waardoor je stabieler in het leven staat. Dat is toch niets om bang voor te zijn? Ik zou daar tijd voor vrij maken.

Als voor je uit kijken en je vervelen goed is voor het creatieve proces, dan is stilzitten en je oefenen in opmerkzaamheid een beter hulpmiddel denk ik, want mijn creatieve proces stroomt de hele dag. Daar hoef ik niet voor stil te zitten en te niksen. Zodra ik aan een taak begin, maak ik er met volle aandacht een kunstwerkje van. Of ik nou schrijf, yogales geef, het huis poets of een taart bak. Het maakt niet uit.

Dus ja, ik doe nooit niets! En dat zal altijd zo blijven.

Page 3 of 65

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

%d bloggers liken dit: