Liesbeth Steur

schrijver in Portugal

Categorie: Blog Page 2 of 69

De juiste vraag

avery-evans-NOm4f0xx2bU-unsplash

Photo by Avery Evans on Unsplash.com

Vragen stellen aan anderen over iets dat je niet begrijpt of over een probleem, is een kunst. Jezelf vragen stellen over problemen die je denkt te hebben is meer dan dat; het is een levenskunst. En weet je waarom? Omdat je je daarmee verdiept in jezelf en die verdieping vergroot dan weer je bewustzijn. En bewustzijn is noodzakelijk voor het ontwikkelen van compassie en het vredig kunnen samenleven met iedereen in alle omstandigheden. Dat zijn mooie woorden en nu de praktijk.

In mijn werk vertellen mensen mij verhalen over hun leven. Vooral de problemen die schijnbaar onoplosbaar zijn komen aan bod. Meestal worden die problemen veroorzaakt door een ander, denkt de verteller. Ik weet inmiddels wel beter. Die problemen komen allemaal voort uit jezelf.

Ik leer de vertellers, vragen stellen. Zuivere vragen. Aan zichzelf. En vertel daarbij dat ze geen oplossingen hoeven te verzinnen. Want dat is onmogelijk.

Tegenwoordig kom ik dit soort teksten bij de moderne denkers, hersenwetenschappers en coaches of goeroes tegen:

De oplossing van een probleem kan nooit gevonden worden op het vlak waar het probleem is ontstaan. Dus als de stagnatie ontstaat in jouw hoofd, kun je daar niet de oplossing vinden.

Geloof me. Die wijsheid is waar en zo oud als de weg naar Kralingen. Zelfs Rudolf Steiner schreef er al over in 1904. Het sterkt mij altijd dat ze in die tijd ook hun hoofd braken over vragen. Het is zo menselijk als wat.

Steiner citeert Goethe:

We zijn niet geroepen de vraag op te lossen, maar eerst de vraag te stellen en te wachten hoe de vraag zichzelf oplost.

Stel je hebt een vraag over iets. Groot of klein. Wat doe je dan? Je denkt erover na, je breekt je hoofd erover, omdat je gelooft dat jij ook de oplossing moet vinden in je denken. En daar gaat het mis. Al je energie stroomt naar je denken. Je wordt doodmoe van al het gemaal in je hoofd en je komt geen stap dichterbij een antwoord.

Jij bent als mens niet degene die de vraag of het probleem gaat oplossen en je gaat er ook niet over wanneer die oplossing moet plaatsvinden. Je bent wel degene die de juiste vraag kan stellen. Kies daarbij je woorden zorgvuldig. Om een vraag goed te formuleren heb je rust en stilte nodig in je hoofd. Dat betekent dat je tijd neemt voor en met jezelf. Je verdiepen in jezelf door gewoon stil te zitten. Dat maakt je zelfbewust en dan heb je zo de juiste vraag te pakken. En soms, als je zo stil zit met jezelf, lost het probleem zich vanzelf op. Gewoon, omdat je de situatie in beschouwing neemt en inziet dat het eigenlijk onbenullig is.

Is het wel een probleem? Dan denk je na het stellen van een duidelijke vraag er niet meer over na. Je kunt wel nadenken over de middelen die eventueel geschikt zijn om het probleem op te lossen. Daarna laat je het hele onderwerp los. Je gaat wat anders doen. Na een tijdje – misschien een dag of een week later – verschijnt de oplossing. Zomaar. Als uit het niets.

Het enige dat je nodig hebt is geduld en vertrouwen in iets wat je niet kunt zien of aanraken. Daar op die onzichtbare plek gebeurt alles. Als je het één keer hebt ervaren weet je ook dat alle scenario’s die je koortsachtig in je hoofd verzint alleen maar afleiding zijn van waar het werkelijk over gaat.

Ik herhaal het nog een keertje. Het gaat over vertrouwen hebben in het grote geheel en weten dat je niet alles weet. Hoe slim, intelligent of sluw je ook denkt te zijn. Gebruik het denken waar het voor is: leven en overleven.

Geïnspireerd op mijn eigen levensvragen en teksten van Rudolf Steiner die ik met interesse lees op De grote Rudolf Steiner Citatensite.

Dilemma

Photo by Markus Spiske on Unsplash

Op welke plek op aarde ik ook woon, ze bieden allemaal gelegenheid tot het scheppen van dilemma’s. Ik kan verhuizen naar Den Haag, naar Timboektoe, Istanbul, New York of naar Amsterdam, de kunst van het dilemma’s maken verhuist gewoon mee. Ik vermoed dat alleen vakanties buitenshuis de gelegenheid bieden om een paar weken te leven zonder het idee dat je een keuze moet maken. Hoewel? Ik ken een familie die in hun vakantiehuis uren kan discussiëren over waar vanavond te eten. Dat maakt de familieleden blij denk ik. Want waarom zouden ze dat anders doen?

In het dagelijks leven stelde ik mijzelf toch vaak voor onnodige keuzes. Maar dat deed ik pas vanaf het moment waarop ik aandacht begon te geven aan wat ik dacht. Voordien was ik nogal impulsief. Instant ja of nee en daartussenin was niets. Mijn omgeving was daar niet altijd blij mee. Maar met de jaren, onder invloed van die omgeving, werd ik minder impulsief en begon ik met wikken en wegen. Denkende dat dat zo hoorde. Toen ik me op een dag bewust werd van dat gediscussieer in mijn hoofd over wel of niet, besloot ik daar wat aan te doen. Ik werd er gek van en het ergste was nog dat ik regelmatig spijt had van de uiterst zorgvuldig beredeneerde keuze die ik had gemaakt.

Ik ging lezen over de hersenen en het denken en ik ontdekte van alles en vooral dat ik helemaal niets wist.

Wat me aansprak was het volgende: de oorzaak dat wij, weldenkende mensen, altijd maar problemen maken ligt in onze genen. Dat stamt nog uit de tijd dat we holbewoners waren. Toen moesten we altijd improviseren en oplossingen verzinnen om in leven te blijven. En die behoefte – het verzinnen van oplossingen – is in onze genen blijven zitten.

Nu hebben we geen echte problemen meer dus om die behoefte te bevredigen verzinnen we allerlei onbenullige dilemma’s. Toen ik dat eenmaal wist was ik gerustgesteld. Ik kon er dus niets aan doen. Maar was daarmee de kous af? Nee. Ik wist nu iets. Dat wel. En dat wat ik wist moest ik trainen. Want zonder training geen sterke spieren. Bij ieder bewust moment van twijfel voel ik ineens de angst om het verkeerde te doen. Zelfs als het geen kwestie is van leven en dood. Want zeg nou zelf, het wel of niet aanleggen van een moestuin is niet een levensbedreigende keuze. Ik ken de voors en tegens. Ik lach mezelf toe. Er is niets aan de hand. Ik heb alleen maar zaadjes gekocht en die heb ik gezaaid in kweekbakjes. Verder ga ik door met leven en kijk af en toe met een schuin oog naar de aarde in de bakjes. Die moestuin ontstaat vanzelf, met de tijd, en groeit uit tot de enige juiste maat. Mijn maat. Ik hoef niets te verzinnen. Ik hoef aan geen enkele eis te voldoen. Als de stekjes groot genoeg zijn voor de koude grond, weet ik wat de volgende stap is in mijn leven.

Iedere glimlach … o

wilhelm-gunkel--fwCEOTWaVQ-unsplash

Photo by Wilhelm Gunkel on Unsplash

[português]  [English]

Wanneer ik van het merk Yogi Tea, een theezakje pak, staat er een wijsheid op het label. Ik drink al jaren Yogi Tea en kom niet vaak dezelfde spreuk tegen. Ik lees meestal hardop wat er staat en denk vaak: ja, inderdaad of het zal wel en verder niets. Ik ga verder tot de orde van de dag. Bij mij thuis worden er grappen over gemaakt of soms laatdunkend over gedaan. En nu bedacht ik dat ik het nut van die spreuken eens ga onderzoeken. Want als iedereen die theezakjeswijsheden negeert kunnen al die merken – ik vermoed dat in Nederland Pickwick ook wel zoiets heeft – er gewoon mee ophouden. Want, wat bedoelen die marketingmensen daar nou mee? Het is niet zo dat er door die spreuken meer thee wordt verkocht. Of moet het de theedrinker tot rust brengen, tot zichzelf? Althans dat idee moet de drinker krijgen.

Every smile is a direct achievement

Vrij vertaald: Iedere glimlach is een direct of instant kunststuk.

Is dat waar? Dat is bij mij altijd de eerste vraag die rijst.

Er zijn twee manieren om te glimlachen. Eentje die uit het hart komt, dat behoeft geen uitleg en eentje om jezelf beter te laten voelen. Dan krul je je mondhoeken omhoog en houdt dat een tijdje vol. Uiteindelijk zou zo maar die innerlijke glimlach kunnen verschijnen. Fake it till you make it.

In mijn yogalessen noem ik vaak de glimlach. Ik vind een glimlach belangrijk. Deelnemers kijken soms zo getergd en serieus dat ik de indruk zou kunnen krijgen dat ze yoga tegen hun zin doen. Ik weet wel beter. Ze spannen zich in om zich te concentreren. Omdat we nooit onderwezen zijn hoe te concentreren op onze innerlijke wereld en wel op de buitenwereld, is het uitermate lastig. En nu we in het smart phone tijdperk leven en ons op de socials begeven, slinkt dat beetje vermogen om te focussen als sneeuw voor de zon.

Weet je wat er gebeurt als je bewust glimlacht?

Je ogen ontspannen, je kaken, je tong, je nek en ja zelfs je staartbeen. Dat heb ik niet verzonnen hoor. Daar is onderzoek naar gedaan. En, wanneer je oefent en je kunt je aandacht erbij houden, kun je ervaren hoe de ontspanning door je lichaam gaat.

Een glimlach is dus een instant kunststuk waar je niet alleen zelf – als maker – plezier van hebt, maar ook je medemens. Want het is toch prettiger kijken naar iemand wiens ogen en mond glimlachen dan naar een gefronst voorhoofd, starende ogen die van de stress niet meer kunnen knipperen en strakke kaken? Daarbij nodigt een glimlach meestal uit tot een glimlach.

Dus ja, het is een kunstwerk met effect. Instant resultaat. Voor jezelf en de wereld om je heen.

De mimosaboom

IMG_4363
Het weer is voor mij altijd het weer. Ik heb daar eigenlijk geen oordeel over. Ik word niet humeurig van een grijze lucht of van wekenlang regen. Ik ben eigenlijk wel tevreden met wat voor weer dan ook. In Nederland werkte ik altijd (binnen) en het weer speelde daarbij dus geen rol.

Sinds ik in het natuurpark Serra de São Mamede woon in Portugal is er wel iets veranderd. Ik zit zo bovenop wat er buiten gebeurd dat het weer voelbaar is en heel dichtbij net als de natuur. Weken regen achter elkaar betekent overal plassen en modder en water en spekgladde granieten stenen. De luchten zijn zwaar van het grijs en het water . Ik sprak Portugese vrienden die al een aantal jaren op de vakantiebeurs in Utrecht staan om hun naturisten camping Quinta do Maral in Marvão te promoten en natuurlijk het gewest Alentejo. Dat doen ze uitermate goed want hun goed georganiseerde camping wordt bezocht door veel Nederlandse naturisten. Paula en Nuno blijven meestal nog een week of zo om vakantie te vieren in onze Paises Baixos, onze Lage Landen. Ja, we mogen geen Holanda meer zeggen. Dat heeft Nederland zo bepaalt. Het was internationaal te verwarrend die twee verschillende namen.

Nuno en Paula zijn onder de indruk van het mooie Nederland. En terecht. Ze komen op plekken waar ik nog nooit ben geweest. Alleen die grijze luchten waar dan géén regen uitvalt. Dat schept altijd weer verbazing. Ik moest daar over nadenken en terugdenken omdat ik daar nooit op had gelet. En het is waar. Hier betekent grijze lucht in de meeste gevallen regen. Daar zijn we blij mee. We mogen dankbaar zijn dat we juist hier wonen, want dit microklimaat ontvangt veel water in vergelijking tot de rest van Alentejo. Er is weer genoeg water voor de zomer. Bij ons. Zuidelijker in de Alentejo en in de Algarve is dat een heel ander verhaal. De stuwmeren zijn nog lang niet voor de helft gevuld. Dat is zorgelijk.

En nu is hier de zon weer gaan schijnen. Zo uitbundig, zo warm. In de ochtend bij de opgaande zon hangt de damp in de vallei boven de koude rivier die na alle regenval weer volop stroomt. In de middag haalt het kwik zomaar 22 graden of meer. De lucht is strakblauw en ineens is de mimosaboom van de buren geel.

Mensen komen uit hun winterschulp. Er heerst uitbundigheid. De yogalessen zijn weer vol. Het lijkt wel of er blijheid is over het kunnen achterlaten van de donkere dagen. Dagen waarin geen keuze was dan in jezelf te keren, tegen muren aan te lopen en tegen jezelf. En nu, met de zon en de warmte en de bloemen die ontluiken gaat de mens ook weer open. Hun blik is anders en hun houding. Ik zie gretigheid in hun ogen, een lichaam dat wil bewegen en een geest die wil opnemen.

Wij zijn niet anders dan de natuur. Wij zijn de natuur. Het is alleen dat onze capaciteit om verhalen te verzinnen ons wil doen geloven dat we anders zijn, beter zijn, de baas zijn over alles. Ik geloof niets meer daarvan. De natuur waarnemen is genoeg om te weten dat het leven simpel is. Zie de mimosaboom, die verzint geen verhalen.

Page 2 of 69

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

%d bloggers liken dit: