Liesbeth Steur

lerares hatha-yoga en columniste

Category: Blog Page 1 of 61

Vipassanā-meditatie

Photo by Mattia Faloretti on Unsplash.com

[português]  [English]

Afgelopen zondag ben ik opnieuw gestart met meditatielessen geven. Negen deelnemers dienden zich aan en voor hen wil ik nog eens uitleggen wat we eigenlijk aan het doen zijn. En wie weet spreekt het jou ook aan. Je bent van harte welkom om eens mee te doen. De data staan op de website van Yoga Studio Marvão.

Over de Boeddha gaan veel verhalen. Over hoe hij een prinsenzoon van rijke huize was en dat hij graag wilde weten wat zich buiten de muren van het landgoed van zijn familie afspeelde. Dus ging hij op pad. Daar, in de buitenwereld kwam hij het echte leven tegen.

De Boeddha leefde dat leven een tijdje voluit. Omdat hij niet gelukkig werd van alle wereldse uitspattingen, zag hij in hoe complex het leven eigenlijk is en ging op zoek naar het geheim van een stabiel, prettig en vredig leven.

De Boeddha identificeerde zeven gemoedstoestanden – anusaya’s – die bijna altijd leiden tot ongeluk of ontevredenheid.

1. zintuigelijk verlangen
2. manifestatiedrang
3. agressie, haat, boosheid
4. hoogmoed, je beter (of minder) voelen dan anderen
5. onjuist begrip van de werkelijkheid
6. twijfel, onzekerheid
7. onwetendheid of gebrek aan realiteitsbesef, onbewustheid.

De diepste oorzaak van de anusaya’s is onwetendheid. Vooral onbewustheid en een slordige interpretatie van wat er in ons omgaat zorgt ervoor dat de anusaya’s de kans krijgen zich te manifesteren en vervolgens gaan we niet wijs om met die emoties, gedachten en gevoelens.

Die onwetendheid zorgt ervoor dat we ons gaan hechten aan plezierige gedachten en gevoelens. We laten ons door van alles afleiden (sociale media bijvoorbeeld) en bouwen weerstand op tegen wat onplezierig is. Het onplezierige stoppen we ver weg ergens in ons lichaam en hechten ons steeds meer aan de buitenwereld. Alsof die buitenwereld een drug is die onze onplezierige gevoelens kan verdoven. We worden steeds banger te verliezen wat we hebben, of erger nog, we worden bang niet te kunnen bezitten wat we willen hebben.

De Boeddha bewandelde vele wegen en he geheim diende zich op een dag aan. Het bleek eenvoudig en voor iedereen te leren.

Het ontwikkelen van opmerkzaamheid.
Want opmerkzaamheid brengt inzicht en leidt tot acceptatie van het leven zoals het zich aandient.

De Boeddha beschrijft twee wegen om tot dat inzicht te komen.

1. Samatha-yānika: het ontwikkelen van opmerkzaamheid op basis van kalmtemeditatie.
2. Suddha-vipassanā-yānika: het direct ontwikkelen van opmerkzaamheid.

De eerste weg – kalmtemeditatie – is heel geschikt voor mensen die tijd hebben zich terug te trekken uit de maatschappij. Want het trainen van diepe vormen van concentratie (dat is kalmtemeditatie) vraagt veel tijd en een lang verblijf in afzondering.

De tweede weg is voor mensen zoals jij en ik. We staan midden in de maatschappij, leiden een druk leven en willen toch die opmerkzaamheid ontwikkelen om tot inzicht te komen, met innerlijke vrijheid als gevolg. Bij deze weg wordt natuurlijk ook concentratie ontwikkeld. Alleen in lichtere vorm dan bij de eerste weg.

Zodra je begint met vipassanā, pas je het eigenlijk meteen toe in je dagelijks leven. Want in de vipassanā observeer en registreer je wat zich afspeelt in je lichaam en je denken. Dus alle dagelijkse mentale en fysieke ervaringen worden gebruikt als meditatieobject.

Je kunt vipassanā- of inzichtmeditatie beschouwen als levenstherapie. Het heeft namelijk een zuiverende en genezende werking op ons karakter en het verstrekt ons intuïtief inzicht in het vergankelijke en onbeheersbare leven. We leren beter omgaan met blokkades en problemen en ontwikkelen stabiliteit in het omgaan met alledaagse ervaringen.

Uithangbord

IMG_2947 kopie

Het is gelukt. Na twee jaar staat mijn studio erop! G7. Kijk maar: Yoga Studio Marvão.

Toen ik daar begon was dit lijstje niet compleet. Het hele bord was na een tijdje verdwenen. Het frame stond er wat armoedig bij. Zo armoedig dat ze tijdens Kerstmis een armetierig kerstboompje erin hadden geplaatst met wat lichtjes. Om de entree wat op te vrolijken. Dat hielp in mijn ogen niet.

Wanneer je deze foto ziet denk je misschien ook: jeetje, grijze lucht, een oude auto op de achtergrond en een grote garagedeur. Het klopt helemaal wat je ziet. De entree zie je niet. Die zit links. Mooie grote glazen schuifdeuren, een immense ontvangsthal en een trap naar de eerste etage. Daar is mijn studio naast de kapper, de tandarts en de privé-kliniek. Er is ook nog een flexwerkplek met alles erop en eraan en een bedrijf dat land onderhoudt en tuinen aanlegt.

Beneden zit de wasvrouw, de schoonheidsspecialiste, een bar annex pizzeria en de vrouwelijke manager van het gebouw. Er is een grote vergaderruimte en het kantoor van de grootste aannemer van ons dorp. Dan zijn er nog meerdere paviljoens zoals ze dat hier noemen met garages waar auto’s worden gerepareerd, een bierbrouwer, een bedrijf dat bouwmaterialen verkoopt en een bedrijf die daar de opslag heeft van producten, conserven uit de streek.

Meer divers wordt het niet. Het is altijd gezellig, er is altijd tijd voor een praatje of een koffie of een biertje. En dat er op zondag als ik in de ochtend meditatieles geef, een van de monteurs toch in zijn garage aan de slag gaat, beschouw ik dat als de beste uitdaging om te leren mediteren.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

 

 

 

Verras jezelf!

522E316C-4C45-49F9-AF7C-0930E4FFFE42 kopie

[Engels]  [português]

Heb je al lang de wens om eens deel te nemen aan een Retreat?

Misschien uit nieuwsgierigheid? Misschien om tot rust te komen of, wie weet om nieuwe wegen te ontdekken en jezelf in een ander licht te zien?

Retreat staat voor retraite. Je gaat je een aantal dagen terug trekken uit je normale leven.

Je gaat naar een andere plekken en doet die dagen van alles dat je normaal niet doet. Dat schept afstand tot je normale leven waardoor je beter kunt zien waar je staat. Er zijn vele soorten retreats. Mediteren in stilte, yoga en meditatie, er zijn psychotherapeutische retreats en in dit geval kun je kennis maken met Taijiquan (Tai Chi Chuan) of je daarin verder bekwamen.

Taiji is een bewegingsleer die de algehele gezondheid bevordert en komt uit China. Het is ontstaan op een stroom met Chinese vechtsporten als Kung Fu en Qi Gong. Het prettige van Taiji is dat je het overal kunt doen en liefst buiten, dat je geen matje nodig hebt of andere attributen, wel een plek om te staan met een beetje ruimte om de vorm (zie hieronder) uit te voeren.

Taiji wordt onderwezen als vorm. Een vorm bestaat uit bewegingen die een begin en een einde kennen en vloeiend in elkaar overgaan. Zo’n vorm wordt vertraagd uitgevoerd. In ieder detail. Denk hierbij aan hoe je voeten neerzet, hoe je je benen gebruikt, waar het gewicht van je lichaam is, het armenwerk, hoe je je ogen gebruikt, je ademhaling; kortom eigenlijk word je je bewust gemaakt van het functioneren van je lichaam en geest.

Omdat deze bewegingskunst wordt onderwezen van meester op leerling en de leerling later zelf meester wordt, bestaan er net zoveel vormen als meesters. Dat kan nogal eens tot verwarring leiden zeker als je YouTube filmpjes gaat bekijken. Laat je niet ontmoedigen door deze filmpjes.

De retreat die ik samen met Eduardo Salvador organiseer vindt plaats in de Alto Alentejo in Portugal. Een streek waar je normaal gesproken niet zo snel komt. We logeren in Guesthouse Trainspot in Beirã, de oude herberg van het treinstation waar in 2010 de laatste trein reed. Beirã ligt midden in het beschermde natuurpark Serra de São Mamede en aan de voet van vestingstad Marvão. De lessen worden gegeven door Rene Goris uit Amsterdam.

Wanneer je komt, zul je een unieke ervaring hebben. De schoonheid van de ongerepte natuur, de immense stilte, het Portugese landleven, de ervaren Rene, de goede verzorging zullen daarvoor zorgen.

Voor de prijs hoef je het niet te laten (€ 595 inclusief logies, lessen en maaltijden). Je hoeft alleen nog een ticket te kopen naar Lissabon en zorgen dat je daar op dinsdag 7 mei rond 16:00 uur staat. Er staat een busje om alle deelnemers naar Beirã te brengen via prachtige wegen door de binnenlanden van Portugal.
Woon je in de buurt en slaap je thuis, dan betaal je € 395.

Stel dat je je inschrijft voor deze retreat. Dan kun je er zeker van zijn dat je veel nieuws leert, dat niets meer is wat het lijkt te zijn en dat je een nieuwe kijk op je leven krijgt. En vooral dat laatste betekent dat je verder kunt groeien.

Heb je vragen, neem dan contact met mij op of schrijf je rechtstreeks in via de website van Alentejo Retreats . Daar kun je ook de aanbetaling doen.

Een paar dagen in Alto Alentejo zijn genoeg voor een verse start. Verras jezelf!

Van-stad-naar-dorp

b01c29ac-3859-4025-a4df-7a336387e0f3

Restaurante Pau de Canela, Santo António das Areias

[português]  [English]

Voor mij bestaan er veel verschillen tussen het leven in mijn dorp hier en in mijn stad Den Haag in Holland. Hoewel ik de eerste jaren van mijn leven doorbracht op het platteland van Sicilië en Turkije, groeide ik toch uit tot een stadsmeisje; dat natuurlijk onder invloed van mijn moeder. Zij was dol op de stad en vond alles dat afgelegen was en eenzaam absoluut niet geschikt om te wonen. Het was saai en gevaarlijk. Zij zou zich nooit gewaagd hebben aan een eenzame wandeling in het bos, zelfs niet in het Haagse Bos aan de kant van het paleis van de koning. En als super gehoorzaam kind? Ik ook niet. Totdat mijn oudste zoon een hond kocht en zelf vaak op reis was. Die hond was soms weken bij ons en gewend aan het vrije leven in het bos en op het strand. Schoorvoetend heb ik mij over mijn ingeprente angst heen gezet en ben daarna niet meer opgehouden met boswandelen.

Inmiddels ben ik erachter dat ik geen stadsmens ben en wel een buitenmens. Ik hou van de rust, de stilte, de ruimte en de schoonheid van het land en de natuur. Ik zou niet meer ergens anders willen wonen. Misschien dat ik nog een keertje verhuis als ik 120 ben of zo. Naar het dorp dat op 5 minuten rijden van onze boerderij ligt. Vlakbij, dus zo eenzaam en verlaten wonen we niet. We hebben zelfs ‘overburen’ en ‘achterburen’. Dat landleven brengt het dorpse leven met zich mee met alle aspecten van een stadsleven alleen soberder. Er is een winkel, een apotheek, een bar, een kerk, een restaurant, een bejaarden- en verpleegtehuis. Er zijn twee artsen en een benzinepomp. We hebben een ware arena die een keer per jaar wordt gebruikt, een grote brandweerkazerne en ja zelfs een bedrijfsverzamelgebouw. En dat allemaal voor de regio Marvão met bij elkaar zo’n 3.000 inwoners. Mijn yogastudio is gevestigd in dat bedrijfsverzamelgebouw in het dorp dat trouwens Santo António das Areias heet en valt onder de gemeente Marvão.

Die 3.000 inwoners hebben dezelfde behoeften en zorgen als stadsmensen. Dingen als gezondheid, familieleven, liefde, gezelligheid en lekker eten spelen een grote rol en de zorgen gaan altijd over gebrek aan gezondheid en/of geld.

Het verschil met de stad is voelbaar in de tijd die de mensen voor elkaar nemen en zichtbaar in de entourage van televisie aan de muur en tl-licht. Kijk maar eens naar de foto.

Een van mijn vriendinnen Susana Maridalho organiseerde een etentje voor de yogaleerlingen van de avondklassen in het restaurant Pau de Canela in het dorp. Als entree kregen we petiscos. Heerlijke olijven, gevulde paddenstoelen en warme kaas uit de oven met kruiden. Daarna een  traditionele arroz de pato, eend met rijst. Eigenaresse Conceição kookt voor lokale begrippen op hoog niveau. En de desserts waren meer dan zoet.

Kijk nou eens de tafel rond en zie met wie ik eet!

Met linksvoor: Ana Pomba, financieel medewerker bij het bureau dat zorgt voor re-integratie van langdurig werkelozen. Zij woont in Portalegre. Naast haar Maria do Carmo Carilho. Zij heeft de beroemde worstenmakerij uit Apelhão (toch zo’n 3 kwartier rijden van mijn studio). Dan Carla Martins. Zij werkt voor een groot waterbedrijf en is verantwoordelijk voor de zuiverheid van het water in het gewest Noord-Alentejo en dat is zo groot als half Nederland. Carla zit dagen in de auto, van Portalegre naar Lissabon en verder en terug. Naast haar zie je Fernanda Mateus. Zij woont in het dorp en werkt bij het museum in Marvão. Met het mooie rode haar is Elisabete Reis die nog niet zo lang geleden een kapperszaak heeft geopend in Castelo de Vide. Daar werkt zij met natuurlijke producten. Dan zie je nog net Tânia Ramos (met bril). Zij is schoonheidsspecialiste en heeft haar zaak op de begane grond recht beneden mijn yogastudio. Heidi Dyer is de volgende. Vers uit Amerika, yoga- en dansdocente. Heidi is zich hier aan het vestigen. Een krachtige jonge vrouw die aan de weg timmert. Naast haar Zé Paulo, ook yoga leerling, ook uit de grote stad. Hij heeft een grote boerderij waar hij een groentetuin heeft volgens de principes van permacultuur. Zijn producten verkoopt hij samen met Heidi die ook hard werkt in zijn tuin, op de lokale markten. Tussen die twee bloeit wat op.
Aan de overkant zie je net het gezicht van Jacqui Hogan, Engelse. Zij woont al wat jaren hier en geeft Engelse les in Portalegre. Ze spreekt zelf goed Portugees en is van oorsprong shiatsu therapeute is.
Naast haar Susana Maridalho, de gangmaker van alles en iedereen. Ik schreef eerder over haar. Ze heeft een grote winkel Casa Moura in het dorp, heeft ontzettende veel energie en vertegenwoordigt met uitermate veel succes het merk Thermomix (hier heet het Bimby) een magistrale keukenrobot. Dan volgt Isabel Pires. Zij is medewerker, receptioniste bij het gemeentehuis. De lege stoel is van Lina da Paz ook van grote stad naar platteland, die was net even opgestaan. Lina heeft Guesthouse Trainspot in Beirã. Aan mijn andere kant zit Marília Ribeiro. Zij werkt net als Ana Pomba bij het re-integratie kantoor van de gemeente Portalegre en begeleid de mensen naar een nieuw leven. Van haar hand verscheen een paar weken geleden een boek met de titel: Mulheres, Trabalho e Alentejo. Levensverhalen van de hardwerkende vrouwen van deze streek. Vrouwen met wie je ‘paarden kunt stelen’. Indrukwekkend. Naast Marília zit Helena Pinadas. Geboren en getogen in Santo António das Areias. Haar ouders hebben een bar in het dorp en zelf werkt zij in het verpleegtehuis als administratief medewerker. Wie je óók niet ziet is de fotografe Paula Cristina Costa. Nog eentjes van grote stad naar platteland. Met haar man Nuno heeft zij een grote naturistencamping Quinta do Maral  , zeer in trek bij Nederlanders. Het terrein ligt prachtig daar aan de voet van Marvão.

Niet alle yogadeelnemers konden erbij zijn. En er komt zeker een volgende keer. Ik heb het goed en ben dankbaar voor alles dat mij omringt. De natuur en de mensen. Ze laten mij weten wie ik ben.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Page 1 of 61

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: