Liesbeth Steur

schrijver in Portugal

Categorie: Blog Page 1 of 69

Zie de mens

Ecce Homo – zie de mens
Deze foto maakte ik tien jaar geleden in het Museu Regional de Beja in Portugal. Fascinerend werk uit de vijftiende eeuw. Schilder onbekend. Wanneer ik dat werk zie, zie ik mijn eigen onbewustheid.

Zo, nou ga ik eerst een blanco vel papier openen en alle andere tabs sluiten. Eerst mijn blog op dinsdag schrijven. Anders is de dag voorbij voor ik het weet. Zo gaat het sinds de yoga studio dicht is (10 dagen geleden) en de rest van het land (6 dagen geleden). Mijn eerste gedachte was: Yes … dan ga ik nu mijn boek afschrijven. Het is nog 6/8 weken werk schat ik. Dan is het net af voordat juli begint en wie weet komt dan het normale leven weer op gang.

Ik was dus afgeleid. En weet je waarom? Omdat mijn lesgeefritme weg was en ik het verzoek kreeg van vele kanten om online lessen te plaatsen. Dat is natuurlijk een leuk idee en het opnemen van zo’n video is ook goed te doen. Het traject dat volgt van uploaden, bewerken als nodig, plaatsen, iedereen schrijven dat het er staat … en ga zo maar door, dat irriteerde me omdat het teveel tijd in beslag neemt. Tijd die ik graag aan het boek zou besteden. Ik ben een leek op het gebied van online video’s plaatsen dus ik moest ineens iets nieuws leren. En dat was dus het laatste waar ik zin in had.

Goed, de stress is eraf. Ik weet het nu ongeveer en kan dus weer over tot de orde van de dag en stap voor stap verder leren zonder dat mijn schrijfwerk in het gedrang komt.

Wat ik dan wél weer leer is dat Rome en Parijs ook niet in een dag gebouwd zijn. En belangrijker nog, dat ik mijn schrijfwerk nog steeds op de tweede plaats heb staan al pretendeer ik dat het niet zo is. Altijd doe ik onbewust eerst het andere waarvan ik vind dat het gedaan moet worden.

Het geheim zit in het woordje onbewust. Automatisme. Zonder nadenken. Als een robot die geprogrammeerd is. Herken je dat. Gelukkig kunnen wij mensen heel veel onbewust: bewegen (stel dat je bij iedere stap zou moeten nadenken), autorijden, tanden poetsen. Dat doen we toch allemaal zonder na te denken, onbewust. Knap hè. Alles wat we vroeger hebben geleerd voeren we nu onbewust uit. En daar behoren ook gedragsgewoonten toe. Zeker gedragsgewoonten die bepalend zijn voor hoe jij je leven leidt. Dat is natuurlijk helemaal niet erg, totdat je er last van krijgt. Zoals ik in het geval van mijn eigen ding doen, zoals schrijven.

Het boek gaat over mijn ouders en familie en het zijn mijn ouders (mijn moeder in het bijzonder) die me hebben geleerd dat de ander belangrijker is dan ikzelf ben. Tenminste, zo heb ik dat geïnterpreteerd. En het mooie is, dat ik nu, met schrijven van de familiegeschiedenis zo extreem geconfronteerd wordt met die gedragsovertuiging. Ik ben me al een tijdje ten volle bewust hiervan. Ik vermoed dat tegen het einde van het verhaal, die overtuiging verdwenen is en het boek af.

Ik lees net een theezakjes wijsheid: Het doel van het leven is om er ieder moment van te genieten. Dat lijkt me een lastige opgave. Ik denk dat het doel van het leven is om tot bewustzijn te komen. Zeg maar, zonder die sluier over je hoofd. Dat is bevrijdend en dat is dan weer om van te genieten. Mooi proces. Ik wens het je toe.

Een magisch woord: Accepteer!

You never walk alone

[português]  [English]

Wow!
Quarantaine!
Wat is dat?
Ik ben bang.
Hoe ziet dat eruit?
Is het eng?
Gaat de wereld ten onder?
Ik heb geen werk meer?
Hoe komt het geld nu binnen?
Wat moet ik de hele dag met de kinderen?
En wat doe ik dan de hele dag?
Niets is meer hetzelfde!

Op al die vragen krijg je vanzelf antwoord. Iedere dag weet je meer.

Eerst accepteer je de situatie. Met overgave. Met een glimlach en een open hart. Dan volgt de rest vanzelf.

Ik wil graag in contact blijven met jullie die zo trouw al jaren yogalessen volgen bij mij. Via dit medium. Ik zoek uit wat technisch kan. Ik ben afhankelijk van de kwaliteit van mijn internetverbinding. Online klassen geven is voorlopig niet aan de orde. Dat is de consequentie van in een afgelegen gebied wonen. En er komt vast een oplossing.

Voor nu kom ik af en toe met een kort bericht, geschreven of gesproken of gefilmd. Zoals het uitkomt.

Want een ding weet ik zeker:
niets MOET voor mij. Ik beweeg van mijn denken naar een stiltegebied (de satsangs gingen daarover) en daar hoor ik precies wat mij te doen staat. Ik beloof niets. Ik laat het verschijnen.

Wees blij met jezelf, met je creativiteit en je leven. Je kunt alles!

Tot gauw!

kus, Liesbeth

In plaats van de hug en de luchtkus

Namasté

[português]  [English]

Kusjes geven is in Portugal nog normaler dan handen geven. In Nederland is het al erg met drie zoenen in de lucht, hier kus je zelfs de mensen die je niet kent, wanneer je aan elkaar wordt voorgesteld. Een hand en twee zoenen. Ook vaak in de lucht.

Ik houd heel veel van de Portugezen en de volksaard en ben na al die jaren gewend aan dat gezoen. Wanneer ik een keer in Nederland ben en kennis maak met iemand moet ik me inhouden niet te gaan zoenen. En nu verandert er van alles. Het coronavirus gaat ook hier verandering brengen in deze uitgesleten gewoonte die bij het sein veilig natuurlijk opnieuw terugkeert.

Ik woon in een afgelegen gebied om precies in het natuurpark van de Serra de São Mamede. Rust, stilte en ruimte zijn drie zaken die hier een hoofdrol spelen. Er gebeurt niet veel. Er is geen industrie, geen werkgelegenheid en geen stads vertier. Er zijn ook geen vluchtelingen of gelukszoekers want er is hier geen geld te halen en geen werkgelegenheid. Alleen toeristen die zich aangetrokken voelen tot die drie zaken, vind je hier. Of vrienden die ons graag willen zien. Zelf zouden ze in de meeste gevallen niet kiezen om hier een vakantie door te brengen. Zo saai is het hier.

Wij vinden het heerlijk hier en ik kan de saaiheid niet vinden. Er zijn hier oneindig veel gebeurtenissen in de natuur, in de lucht, aan de hemel, in de vergezichten van de vlaktes, in de bergen en in de dorpen en gemeenschappen. De meeste ‘buitenlandse’ bezoekers zijn boomers met een mobiel huis, moderne hippies en Portugezen en Spanjaarden uit de grote stad.

In mijn yogastudio komt eigenlijk alleen de lokale bevolking en een handjevol buitenlanders die hier vast wonen. Dus maak ik me zorgen over het virus? Zo langzamerhand, eigenlijk sinds vandaag, heb ik een nieuwe regel ingesteld. We geven geen handen meer en zoenen niet meer. Vooral niet met de mensen die net bij familie in Europa zijn geweest, hebben gevlogen en ook nog eens verkouden terugkomen.

Ik heb voorgesteld om in plaats van de traditionele gewoonte voor elkaar te buigen en het namaste te eren. Dat betekent per slot: ik buig voor jou. Je kijkt elkaar aan, vouwt je handen voor je hart en buigt ligt voorover. Het is de moeite waard om te ervaren want er gebeurt iets anders dan bij het zoenen of huggen. De verbinding die in dat moment ontstaat is groot want het moet met aandacht worden gedaan. Er is zelfs meer hartverbinding dan bij andere vormen van begroeten omdat je je energetisch verbindt met de ander. Daarbij roept de buiging een gevoel van nederigheid op en dat kan iedereen in het westen wel gebruiken. Het brengt je terug naar wie je bent en wie de ander is. We zijn er voor elkaar en met elkaar en dat is wat je voelt en ervaart.

Namaste!

Ongerustheid

Patricia (rechts) en ik.

Op de foto ben ik vier of vijf jaar en mijn grote zus Patricia vijf of zes. Wij schelen precies 14 maanden. Voor mijn moeder reden genoeg om ons als tweeling te behandelen.

Patricia heeft als volwassene (ik herken haar handschrift) ooit achterop de foto gezet: “Liesbeth wordt door grote zus gedwongen om te lachen”. Ik kijk nog eens goed. Dat zou best wel kunnen. Ik kan het me niet herinneren. Wel dat onze overgooiers groen waren en van prachtig glanzend (gemerceriseerd) katoen en de lelietjes wit. Onze truitjes waren van katoenen tricot. Dat voel ik nog. De foto is vast een schoolfoto, in de kleuterklas of zo. Het is vlak vóór ons vertrek naar Sicilië en het einde van onze basisonderwijscarrière in klassikaal verband. Daarna was er alleen nog thuisonderwijs door gebrek aan scholen op de plekken waar we woonden.

Onze ouders waren ten tijde van deze foto nog maar net zeven jaar op vrije voeten na drieënhalf jaar ‘bij de Jap te hebben gekampeerd’, zoals mijn vader dat eufemistisch uitdrukte. Zijn ervaringen waren verschrikkelijk en hij overleefde. Mijn moeder ook. De eerste keer dat ze trouwden was in 1942, drie dagen voordat de oorlog uitbrak in Azië. Ze wisten niets van wat er boven hun hoofd hing. In 1946 kwamen ze elkaar weer tegen in Singapore. Het leven en hun hoofden waren in chaos. Er volgde een scheiding, een kind bij een andere vrouw door mijn vader verwekt, een hereniging na een jaar, twee dochters (Patricia en ik) en uiteindelijk konden ze in in 1959 hertrouwen. In Turkije. waar we toen woonden. Op de ambassade. En wat er nog meer gebeurde daarvoor en daarna kun je later lezen in mijn boek met de titel Kind van de Koloniën. Want hoewel de oorlog maar drieënhalf jaar van hun lange leven(vader 84, moeder 94) in beslag had genomen  was die periode alles bepalend. Het leven had een urgentie. In de ondertoon voelde ik altijd een vleug van ongerustheid die bedekt werd met het adagium: Pluk de dag en wees blij!

Die ondertoon van ongerustheid zit in mijn genen. Inmiddels ben ik me daar bewust van en dat heeft mijn leven veranderd. Ik weet precies waar mijn twijfels, angsten en zorgen ontspruiten. Ik neem de tijd om er bij stil te staan. Geef het de ruimte, stel me de vraag of het iets met de realiteit te maken heeft en dan lost het langzaam op als suiker in warm water.

Die ongerustheid zit niet alleen in mij. Het is allesbepalend in de wereld. Iedereen hecht aan van alles behalve aan zichzelf. Ken je jezelf eigenlijk wel? Als dat zo zou zijn, zou je tevreden zijn met je leven en was er geen reden tot ongerustheid. Ongerustheid is net zo besmettelijk als een virus. Je kunt allerlei voorzorg nemen zoals je handen wassen en in je elleboog hoesten, het virus blijft toch ergens hangen en gaat slapen tot het tijd wordt om terug te keren. Zo gaat het ook met ongerustheid. Als alles veilig lijkt doen we net of het er niet is.

Wanneer ik me realiseer hoe krachtig en levensbepalend angstige ongerustheid kon zijn voor mijn leven, weet ik ook dat de wereld last heeft van dezelfde verschijnselen alleen op grotere schaal. Een massa-angst. Een massa-ongerustheid. Het woekert maar voort wanneer de essentie niet wordt aangepakt. Hoewel tot inzicht komen niet heel moeilijk is – het vereist alleen moed om de weg naar binnen te nemen – gebeurt het te weinig. Het is het meer dan waard kan ik je zeggen want zoals gezegd: de realiteit is vele malen vriendelijker en vreedzamer dan wat er in je denken gebeurt.

Page 1 of 69

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

%d bloggers liken dit: