Liesbeth Steur

lerares hatha-yoga en schrijver

Category: Je zal hier maar wonen! Page 2 of 3

New kid on the block

Heid Dyer doceert in Yoga Studio Marvão

[English]  [português]

Mijn yogastudio loopt boven verwachtingen. Toen ik hier aankwam in 2016 had ik geen plan voor een nieuwe studio. Toch kwam die er. Tegen wil en dank. Want eigenlijk zag ik het helemaal niet zitten om opnieuw de verplichting op te nemen om wekelijks lessen te geven. Nu geef ik met veel plezier vier lessen in de week en de nodige workshops tussendoor. Ik ben nog altijd Leone Holzhaus dankbaar dat ze toentertijd bleef vragen of ik weer les ging geven. Ik dacht toen: één lesje, okay dan. Nu heb ik een pand en een volledig ingerichte studio met veel deelnemers. Het leven zit vol verrassingen. Mijn kennissen- en vriendenkring groeit hard en het goede nieuws is dat zo’n 85% van de deelnemers Portugees zijn. Ik amuseer me bovenmatig met deze levensinvulling. Daarbij blijf ik topfit.

De markt is groter dan vier lessen per week. En ik ga niet meer doen dan wat ik nu doe. En toen verscheen Heidi Dyer op mijn pad. Vers uit de Verenigde Staten, heeft zij zich hier gevestigd. Heidi is ook yogadocent. Zij doceert Yin Yoga en Restauratieve Yoga. Daarbij is zij opgeleid als therapeutisch masseur. Heidi kwam vorige zomer bij mij op les en ze bleef. Nu gebruikt ze mijn studio op de woensdagen om een eigen praktijk op te bouwen. In de middag massages en in de avond lessen. Op de vierde zondag van de maand organiseert Heidi een workshop met een speciaal onderwerp. Afgelopen zondag – de eerste keer en de klas zat vol met 10 deelnemers waaronder ik – hebben we twee uur getraind in diepte ontspanning (restauratieve yoga) en het uitbalanceren van de chakra’s. Dat doet ze trouwens nu al deels in Portugees. Het was een groot succes. Woensdagavond herhaalt ze haar workshop voor de mensen die er niet in pasten afgelopen zondag.

Wat een verrijking voor Yoga Studio Marvão. Een groeiende gemeenschap met degelijk opgeleide mensen, komt de regio ten goede. De synergie (1+1=3) is voelbaar. Vanochtend na de yogales stonden we bij de bar in het gebouw waar de studio is gevestigd, in het zonnetje koffie te drinken met een aantal deelnemers en we waren het er allemaal over eens dat we lekker bezig zijn. Met zijn allen. En dat is het enige waar het leven over gaat. Vind ik.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Februari


Ik kom zojuist binnen omdat ik nog een #PHOT wil schrijven. Na een ochtend yogales en vanmiddag werken in de tuin, heb ik geen idee waarover ik ga schrijven. Dus wordt het onderwerp dat waar het er de hele dag over gaat.

Het landleven begint hier op gang te komen. De zon schijnt en het kriebelt om de tuin schoon te maken en het toch willen aanleggen van een ware moestuin. Met hulp van zoon die hier is. Iedereen, ook in de yogales, praat over de beste manieren om dat te doen, welke zaadjes te kopen en waar. Wordt het volgens de Portugese traditie of permacultuur? Dat laatste klinkt heel aantrekkelijk, want er is weinig tot geen water nodig en de tuin doet het vanzelf. Je hoeft niet te zwoegen in de hitte. En het land blijft heel. Het is goed voor natuur en mens dus.

Alles wat nieuw is boeit. Vriendin Karin gaat één van haar bedden op die manier aanleggen, kijken of het werkt in dit klimaat. We spreken met een aantal vriendinnen af dat we haar gaan helpen om zelf te leren. De Fransman Philip Forrer is de inspirator en wordt uitgebreid besproken. YouTube is handig. Daar vind ik alle informatie. Het is verrassend en in eerste instantie ongeloofwaardig. En het laat me al een tijdlang niet los. Permacultuur wordt hier veel toegepast door de import mensen die hier zijn komen wonen met het idee ‘off-the-grid’ te zijn. Dus helemaal zelfvoorzienend. Ik heb het met eigen ogen gezien. Het werkt.

Het hele permacultuur verhaal komt volgens mij uit Japan. Van Masanobu Fukuoka. Zijn werk als rijstverbouwer heeft veel stof doen opwaaien. Er is een boekje over zijn werk verschenen met de mooie titel The One-Straw Revolution. Dat boekje is een meditatie. Ook Philip Forrer praat over hem, werkend en zijn Jardin du Graal die indrukwekkend is. Op zijn blote kakkies in de aarde.

Als je nu echt wilt weten hoe dat werkt, misschien niet om het zelf te doen, maar gewoon om te horen hoe ontzettend veel goede dingen er in de wereld gebeuren, ga dan naar de linkjes. Permacultuur heeft de toekomst, voor akkerbouw en aarde. Zoals waterstof in plaats van fossiele brandstoffen. Ik denk dat het belangrijk is te weten dat er misschien wel veel meer goede ontwikkelingen voor de aarde plaatsvinden, dan slechte of ongezonde . Via de reguliere media hoor je daar niets over, want goed nieuws.

Goed, ik ga nog les geven straks en zaterdag gaan we op stap om zaadjes te kopen en zo. Intussen studeer ik op het hoe en wat.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

De stray cats van de Sever


De Rio Sever vormt bij ons over een bepaalde lengte de grens met Spanje. Bij een grensrivier denk ik al gauw aan oevers die je bijna niet kunt zien met het blote oog en een woeste waterstroom. Alleen strijders met een vet hart waagden de oversteek. Nou, zo is dat hier niet.

Het is een smal riviertje (circa 20 meter en minder) dat ontspringt in het gebergte van São Mamede. Hij stroomt dan bergafwaarts naar het noordoosten, vormt een tijdje de grens met Spanje en komt uiteindelijk samen met de Taag, in Spanje. Het water van de Sever is internationaal, zoals het water van de Taag zelf. Dat is trouwens de langste rivier van het Iberische Schiereiland met zijn 1.007 kilometer. De Tajo (Spaans) ontspringt ergens in het achterland van de oostkust in het midden van Spanje en stroomt van oost naar west. Gedurende 716 kilometer door Spanje, dan vormt de rivier 47 kilometer lang de grens met Portugal alvorens Portugal binnen te stromen onder de naam Tejo om pas 275 kilometer later uit te monden in de Atlantische Oceaan bij Lissabon.

De Rio Sever – daar wilde ik het eigenlijk over hebben – is waar wij wonen een begrip. Het riviertje trekt veel toerisme uit eigen land en daarnaast voornamelijk uit Spanje. Zomers is het de koelste plek uit de regio en in Portagem hebben ze het goed begrepen. Er is een stuk rivier omgetoverd in een openbaar zwembad. Het ijskoude water van de Sever stroomt er doorheen en alle blaadjes en takjes die meekomen met de stroom worden keurig tegengehouden door een net. Er is ook een wandelbrug van de ene naar de andere oever waar natuurlijk door jonge branieschoppers vanaf gedoken wordt terwijl de meisjes staan te giechelen langs de kant. Aan de oever wordt gepicknickt in de schaduw van de immens hoge populieren.

Ook is er een prachtig sportcomplex met een 25 meter wedstrijdbad, maar daar moet je dan voor betalen. En wel € 1,50 voor een hele dag met parasol en ligbed of een plek op het minutieus geschoren groene gras. De vele restaurants rondom dit complex hebben grote terrassen aan de rivier met een overvloed aan schaduw van de platanen. Het is er koel in de zomeravonden en heerlijk toeven. Naast alle gasten zijn er altijd wilde katten. Die struinen de terrassen af naar iets te eten. De weldoorvoede viervoeters weten precies waar ze moeten zijn en zoals mensen zijn laten ze regelmatig wat vallen.

Gisteren was ik bij de Sever en liep langs verlaten en keurig aangeveegde terrassen. Geen gasten, geen katten. De winterzon was warm en de lucht strakblauw. Het water kabbelde rustig. Ik dacht: hoe komen al die katten nou aan hun eten in de winter? Mijn vraag werd direct beantwoord toen ik naar links keek. Ze worden gewoon bijgevoed door de restauranthouders.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

De eetkamer van Diogo en Daniel

IMG_2736.jpg
Mijn zus Patricia en zwager Theo kwamen afgelopen weekend ‘laag over’ bij ons. Aankomst vrijdagavond laat, vertrek maandagmiddag na de lunch. Veel te kort en oer gezellig. Logeren bij ons kan niet meer. Mijn jongste zoon is hier zijn nieuwe leven aan het opstarten en bewoont nu voorlopig het appartement.

Gelukkig is hier keuze te over aan logies. Van mooie, grappige, klassieke, moderne huizen tot heel traditionele. Casa dos Galegos is een traditioneel onderkomen met modern comfort. Op nog geen 10 minuten rijden van ons huis. Het toeval wil dat onder de vlag van Casa dos Galegos een startende gastronomische club zit en dat hoorde ik pas bij de boeking. Zo nieuw is het. Anders had ik het natuurlijk geweten. De naam? Clube Gastronómico Fago.

Ieder culinair experiment grijpen we hier met beide handen aan, want uit eten gaan in deze omgeving is niet echt een avontuur. Uitermate traditioneel, alle menukaarten zijn identiek alleen de uitvoering krijgt een persoonlijke draai. Toch zitten alle restaurants alle weekenden vol tot overvol in vakantieperioden. Het aangaan van een experiment vraagt dus om veel moed. De Portugezen en Spanjaarden komen hier naar het niet geëvolueerde landleven om juist die traditionele gerechten te eten. Zelfs de president van de Republiek Marcelo Rebelo de Sousa komt een keer per jaar eten als hij het FIMM (Festival International de Música Marvão) bezoekt voor het galaconcert. Dat doet hij in het knusse en geroemde Restaurante Mil-Homens in Portagem.

Twee dagen voor het diner krijg ik via Messenger van de chef de vraag of er voedsel restricties zijn? Inmiddels weten we dat het een 7-gangen menu is en dat de gangen petiscos (in het Spaans tapas) zijn. Een proeverij dus.

De huiskamer is gevestigd in vermoedelijk de oude keuken. Er is een immense schouw waarin nu een pellet kachel staat te branden. Er staan drie tafels ingedekt. Twee voor vier personen en eentje voor vijf, voor ons gezelschap. Als iedereen binnen is en we elkaar allemaal begroet hebben – we blijken elkaar te kennen, volgen de gangen elkaar op. Een feest voor de smaakpapillen en het oog. De rode wijn is traditioneel uit onze streek vinho da talha, het water verrijkt met sinaasappel en munt.

Ik ben aangenaam verrast door de verfijnde manier van koken van Jose Diogo Branco, de chef. Hij is opgeleid in Portugal en loopt jaarlijks stage bij een toprestaurant in steeds een ander land. Zo stond hij vorig jaar in Noma, Kopenhagen. Diogo is ambitieus en legt de lat hoog voor hemzelf en wel met de Portugese rust. Zijn gerechten stelt hij samen uit alleen lokale producten.

Die avond werd een feestje dat werd afgesloten met natuurlijk zelf gemaakte ginja (kersenlikeur) en aguardente (eau de vie).

We zijn vol verwachting van het restaurant Fago dat hij gaat openen in Marvão met Daniel Boto, de eigenaar van Casa dos Galegos en onovertroffen gastheer in zijn eigen huiskamer. Het wachten is natuurlijk op de vergunningen.

Dus … als je ooit van plan bent hier eens langs te komen, laat het dan op tijd weten. De huiskamer opent zijn deuren niet vaak, maar als ze open zijn … wees dan voorbereid op een aangename verrassing. Wij gaan voor 2 februari opnieuw reserveren!

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Page 2 of 3

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: