Liesbeth Steur

lerares hatha-yoga en columniste

Category: foto op dinsdag Page 2 of 7

Normaal

Gisteren, maandag, verscheen de volgende tweet van Karin Verheij @karinloopbaan:

Een nieuwe maandag en een nieuwe #maandagquote met illustratie van Agnes Swart @Dagnespresso!

En dit was de tekst in de illustratie:

Daar waar je struikelt ligt je schat (Joseph Campbell)

Ik antwoordde: Je zou bijna wensen om weer te struikelen. Heb een mooie maandag!

Later op de dag vroeg Karin: En, hoe is je maandag?

Ik dacht bij mezelf, hoe is mijn maandag? Nou gewoon. En toch bleef ik daarbij stil staan. Wat had ik nou gedaan vandaag? Na een korte overpeinzing zag ik ineens wat ik had gedaan.

Ik antwoordde Karin: Dat is een heel verhaal. Later zal ik het je vertellen.

En dat later is nu. Luister wat er gebeurde:

Coen en ik rijden maandagochtend om 10:00 uur weg naar Évora, een van de grotere steden in de buurt, op zo’n anderhalf uur rijden. We gaan naar een auto kijken bij een tweedehands dealer. Die dealer heeft ook een zaak dichterbij in Portalegre (dat is maar een half uurtje rijden), maar juist die auto die wij willen zien staat dus in Évora. De moeite waard omdat prijs-kwaliteit van de auto er op papier goed uitziet.

Nu moet je weten dat Évora een bijzonder leuke stad is waar ik niet dagelijks kom. Dus … als ik er toch ben, waarom niet een rondje stad doen, lekker lunchen en terug naar huis? Wel, Coen heeft van te voren gezegd dat hij alleen op en neer rijdt voor die auto en verder niet. Hij houdt niet van de stad. Tot zover niets nieuws. Ik hou van autoritten en onze gesprekken zijn regelmatig interessant. Dus die drie uur vliegen om.

Het bezoek aan de dealer duurt een half uurtje. Proefgereden, auto gekocht. Terug naar huis. Inmiddels was het 12:00-12:30 uur. We stoppen ergens langs de weg, niet om te eten, wel om iets te drinken. Meestal ziet het eten er niet lekker uit, maar hier ligt een heerlijk broodje gezond. Coen wil niet eten. Hij wil naar huis.

En daar gaat ie: okay, denk ik, dan eet ik ook wel thuis. Dat is voor mij heel ‘normaal’ gedrag. Aanpassen en tot het uiterste gaan. Dat kost me geen enkele moeite. Totdat ik bij thuiskomst en na om 15:00 uur geluncht te hebben die vraag van Karin lees: En, hoe is je maandag? Ik denk na over mijn dag.

Ineens zie ik het. Ik heb me onbewust, automatisch, aangepast. Trek hebben en dan niet gaan eten omdat mijn gezelschap het niet doet. Dus daar bij dat wegrestaurant ben ik toch gestruikeld die maandag. En vond ik mijn schat. Namelijk het inzicht dat wat ik mijn leven lang als ‘normaal’ gedrag heb beschouwd, indruist tegen mij.

Mooi toch! Coen– en eigenlijk iedereen die ik tegenkom – is mijn grootste leermeester. Zonder hem, zonder jullie allemaal, geen struikelpartijen en schatten voor mijn neus.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

New kid on the block

Heid Dyer doceert in Yoga Studio Marvão

[English]  [português]

Mijn yogastudio loopt boven verwachtingen. Toen ik hier aankwam in 2016 had ik geen plan voor een nieuwe studio. Toch kwam die er. Tegen wil en dank. Want eigenlijk zag ik het helemaal niet zitten om opnieuw de verplichting op te nemen om wekelijks lessen te geven. Nu geef ik met veel plezier vier lessen in de week en de nodige workshops tussendoor. Ik ben nog altijd Leone Holzhaus dankbaar dat ze toentertijd bleef vragen of ik weer les ging geven. Ik dacht toen: één lesje, okay dan. Nu heb ik een pand en een volledig ingerichte studio met veel deelnemers. Het leven zit vol verrassingen. Mijn kennissen- en vriendenkring groeit hard en het goede nieuws is dat zo’n 85% van de deelnemers Portugees zijn. Ik amuseer me bovenmatig met deze levensinvulling. Daarbij blijf ik topfit.

De markt is groter dan vier lessen per week. En ik ga niet meer doen dan wat ik nu doe. En toen verscheen Heidi Dyer op mijn pad. Vers uit de Verenigde Staten, heeft zij zich hier gevestigd. Heidi is ook yogadocent. Zij doceert Yin Yoga en Restauratieve Yoga. Daarbij is zij opgeleid als therapeutisch masseur. Heidi kwam vorige zomer bij mij op les en ze bleef. Nu gebruikt ze mijn studio op de woensdagen om een eigen praktijk op te bouwen. In de middag massages en in de avond lessen. Op de vierde zondag van de maand organiseert Heidi een workshop met een speciaal onderwerp. Afgelopen zondag – de eerste keer en de klas zat vol met 10 deelnemers waaronder ik – hebben we twee uur getraind in diepte ontspanning (restauratieve yoga) en het uitbalanceren van de chakra’s. Dat doet ze trouwens nu al deels in Portugees. Het was een groot succes. Woensdagavond herhaalt ze haar workshop voor de mensen die er niet in pasten afgelopen zondag.

Wat een verrijking voor Yoga Studio Marvão. Een groeiende gemeenschap met degelijk opgeleide mensen, komt de regio ten goede. De synergie (1+1=3) is voelbaar. Vanochtend na de yogales stonden we bij de bar in het gebouw waar de studio is gevestigd, in het zonnetje koffie te drinken met een aantal deelnemers en we waren het er allemaal over eens dat we lekker bezig zijn. Met zijn allen. En dat is het enige waar het leven over gaat. Vind ik.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Februari


Ik kom zojuist binnen omdat ik nog een #PHOT wil schrijven. Na een ochtend yogales en vanmiddag werken in de tuin, heb ik geen idee waarover ik ga schrijven. Dus wordt het onderwerp dat waar het er de hele dag over gaat.

Het landleven begint hier op gang te komen. De zon schijnt en het kriebelt om de tuin schoon te maken en het toch willen aanleggen van een ware moestuin. Met hulp van zoon die hier is. Iedereen, ook in de yogales, praat over de beste manieren om dat te doen, welke zaadjes te kopen en waar. Wordt het volgens de Portugese traditie of permacultuur? Dat laatste klinkt heel aantrekkelijk, want er is weinig tot geen water nodig en de tuin doet het vanzelf. Je hoeft niet te zwoegen in de hitte. En het land blijft heel. Het is goed voor natuur en mens dus.

Alles wat nieuw is boeit. Vriendin Karin gaat één van haar bedden op die manier aanleggen, kijken of het werkt in dit klimaat. We spreken met een aantal vriendinnen af dat we haar gaan helpen om zelf te leren. De Fransman Philip Forrer is de inspirator en wordt uitgebreid besproken. YouTube is handig. Daar vind ik alle informatie. Het is verrassend en in eerste instantie ongeloofwaardig. En het laat me al een tijdlang niet los. Permacultuur wordt hier veel toegepast door de import mensen die hier zijn komen wonen met het idee ‘off-the-grid’ te zijn. Dus helemaal zelfvoorzienend. Ik heb het met eigen ogen gezien. Het werkt.

Het hele permacultuur verhaal komt volgens mij uit Japan. Van Masanobu Fukuoka. Zijn werk als rijstverbouwer heeft veel stof doen opwaaien. Er is een boekje over zijn werk verschenen met de mooie titel The One-Straw Revolution. Dat boekje is een meditatie. Ook Philip Forrer praat over hem, werkend en zijn Jardin du Graal die indrukwekkend is. Op zijn blote kakkies in de aarde.

Als je nu echt wilt weten hoe dat werkt, misschien niet om het zelf te doen, maar gewoon om te horen hoe ontzettend veel goede dingen er in de wereld gebeuren, ga dan naar de linkjes. Permacultuur heeft de toekomst, voor akkerbouw en aarde. Zoals waterstof in plaats van fossiele brandstoffen. Ik denk dat het belangrijk is te weten dat er misschien wel veel meer goede ontwikkelingen voor de aarde plaatsvinden, dan slechte of ongezonde . Via de reguliere media hoor je daar niets over, want goed nieuws.

Goed, ik ga nog les geven straks en zaterdag gaan we op stap om zaadjes te kopen en zo. Intussen studeer ik op het hoe en wat.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Instant

Coen naast zijn laatste productie

De foto-op-dinsdag-blog vul ik meestal in met een onderwerp dat me op dinsdagochtend bezighoudt of een onderwerp dat al de hele week prominent mijn denken beheerst. Aangezien er niets van importantie mijn gedachten bepaalt nu en het wel foto-op-dinsdag-blogtijd is, dacht ik, kom ik loop het land even op. Daar gebeurt vast wel iets dat een foto-op-dinsdag waard is. Ja, en geloof het of niet, het is buiten 19 graden, blauwe lucht, heldere zon en de planten beginnen te bloeien. De keukendeur staat open. Toch brandt de houtkachel op een laag pitje. Want zodra de zon ondergaat, daalt de temperatuur tot het vriespunt.

Mijn zoon die hier tegenwoordig woont in zijn eigen appartement bij ons huis, is zijn computer aan het updaten en loopt net als ik af en toe naar buiten en is net als ik heel verrast met deze lentedag. Man Coen is buiten in zijn werkplaats. Ik ga kijken wat hij doet. Onderweg kom ik de bloeiende rozemarijn tegen en allemaal juichende gele bloempjes. De meeste olijfbomen zijn kundig gesnoeid door de twee mannen en staan er mooi bij.

Aan de lunch spraken we over de moestuin – ik had courgettesoep gemaakt van ingevroren courgette uit de moestuin van vorig jaar. We spraken over het ploegen, wat te zaaien en of er nou wel of niet kippen moeten komen. Ook spraken we over een potje petanque spelen en waar dat het beste kan bij ons op het terrein. We liepen naar buiten en vonden dé perfecte baan.

Daarna gingen we allemaal ons ding doen. Coen raakte blijkbaar zo geïnspireerd door het classificeren van ons eigen jeu-de-boules-terrein dat hij meteen aan de slag is gegaan om een paal te maken voor de puntentelling. En dat niet alleen. De paal krijgt ook een tafeltje.

We zien ons al op de lange zomeravonden, op het terrein hangen, spelen, discussiëren, punten tellen – want zoon en ik willen altijd winnen – met het onontbeerlijk wijntje in de hand. Behalve als het je beurt is, dan zet je je glas op het tafeltje.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

 

Page 2 of 7

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: