Liesbeth Steur

schrijver in Portugal

Categorie: Boekrecensies

Draagtijd

IMG_4041

Sommige mensen lijken makkelijker te leven met scheuren dan met gelijmde naden. Een wand die opnieuw geverfd is om een scheur te verdoezelen blijf je altijd zien. Misschien niet in het begin, dan is alles even netjes weggewerkt. Later komt het er weer doorheen. Het is een illusie.

Wat je hierboven leest is een citaat uit het roman debuut van Karin Ramaker.

Ze schrijft staccato. Gebruikt weinig woorden en korte zinnen. Vanaf het begin zuigt het verhaal over Ester mij steeds verder naar binnen. Ik kan niet meer terug. Wat onderhuids speelt komt langzaam en zeker naar boven. Het verhaal blijft trekken tot aan de laatste letter.

Een depressie raakt degene wie het overkomt en het raakt ook de omgeving. Soms zo diep dat het een scheur blijft. Zoals in het geval van Ester. Haar moeder lijdt aan depressie. Ester wordt van kleins af aan lichamelijk en psychisch verwaarloosd. Haar jeugd hangt van liefdeloosheid en verwarring aan elkaar. Ester ziet de scheur pas onder ogen als niets meer goed gaat in haar leven, dat ze trouwens helemaal voor elkaar lijkt te hebben. Jaren heeft ze erover heen geverfd. Totdat de verf niet meer beklijft. De scheur gaat nooit weg – de schade is gedaan – en de scheur waarnemen voor wat het is, maakt het leven leefbaar.

Een mooi boek dat dicht op de huid zit. Nee, het zit net onder de huid.

 

Not giving a f…

De edele kunst van NOT GIVING A FUCK
De tegendraadse aanpak voor een goed leven
Mark Manson
New York Times bestseller


Non-fictie boeken die een New York Times bestseller zijn geworden, vind ik meestal niet de moeite waard om te lezen. En ik doe het wel wanneer zo’n boek in mijn handen valt. Dit boek kreeg ik voor mijn verjaardag. De goede gever vond de titel aansprekend en vond het ook wel in het verlengde liggen van mijn eigen boekje met de titel: Wat wil je? een leven als gisteren of een nieuw leven dat ik schreef als decembercadeau voor mijn yogaleerlingen. Ik begrijp dat de gever het verband zag want een nieuw leven vraagt toch om een nieuwe houding en afstand nemen. Dan kan not giving a fuck van pas komen.

Tot aan pagina 40 (van de 220) amuseerde de tekst me nog. Ik neem zelfs nog de moeite om wat zinnen te onderstrepen. Zoals:

… we hebben zo fucking veel spullen en zoveel mogelijkheden, dat we niet meer weten waar we nog een fuck om moeten geven …

… hoe meer je probeert spiritueel verlicht te zijn, hoe egocentrischer en oppervlakkiger je wordt op je weg daarheen …

… het probleem met mensen die met fucks strooien alsof het pepernoten zijn, is dat ze niets meer hebben wat echt de moeite waard is om hun fucks aan te spenderen …

… ik hoorde ooit een cabaretier zeggen dat als een persoon geen problemen heeft, het brein dan automatisch een manier vindt om er eentje te verzinnen. Ik denk dat wat de meeste mensen – met name hoogopgeleide blanken uit de gegoede middenklasse – als ‘levensproblemen’ zien, vooral voortkomt uit het feit dat ze niets belangrijkers hebben om zich zorgen over te maken …

… Mensen zijn van nature niet geneigd tot er geen fuck om geven. We zijn juist geneigd om veel te véél fucks te geven. Je hebt toch ook weleens een kind hartverscheurend zien huilen omdat zijn muts net de verkeerde kleur blauw had? Dat bedoel ik. Fuck dat kind …

… De evolutie heeft ervoor gezorgd dat we in ons leven altijd een zekere mate van ontevredenheid en onzekerheid kennen, want het is het lichtelijk ontevreden en onzekere schepsel dat het meest zijn best zal doen om te vernieuwen en te overleven …

… hoop niet op een leven zonder problemen, zei de panda. Zoiets bestaat niet. Hoop in plaats daarvan op een leven vol goede problemen.

… emoties worden overgewaardeerd …

… emoties moet je altijd in twijfel trekken …

… besluitvorming gebaseerd op emotionele intuïtie, zonder de hulp van de rede om het binnen de perken te houden, is vrijwel altijd een slechte zaak. Weet je wie hun hele leven op hun emoties baseren? Kinderen van drie …

Deze inzichten zijn niet nieuw en wel op een nieuwe manier verwoord. In de rest van het boek komt het woord fuck natuurlijk vaak voor. Hoe verder je komt hoe groter de woordenbrij. Alsof de schrijver moest voldoen aan het schrijven van een minimum aantal woorden. Nu is het zo dat Amerikaanse how-to boeken zich continu herhalen – speciaal voor de Amerikanen. Dat hebben Nederlanders niet zo nodig denk ik. Daarbij beloven ze altijd straks ergens meer uitleg over te geven of om ergens op terug te komen. Of, om de oplossing te geven die er nooit komt.

Ik heb het uitgelezen want gekregen. Ik heb me geërgerd. Echt waar. Dat is een zeldzaamheid. Dat een boek met zo’n inhoud een New York Times bestseller wordt? Maar dat gaat natuurlijk niet om de inhoud. Manson is een blogger met een boodschap en is daarmee bekend geworden. Het is hip om zijn boek te hebben. Vandaar de bestseller. Vandaar de New York Times.

Ik erger me. Ja. En misschien nog wel het meest aan mezelf. Dat ik in 99% van de gevallen dat een boek me niet boeit, ik het toch uitlees. Ik denk altijd dat het goed komt. Ben ik dan een optimist of een sufferd. Misschien wel alle twee.

Laat me gerust weten als je het boek wilt lezen. Ik stuur je het toe.

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

%d bloggers liken dit: