Liesbeth Steur

schrijver in Portugal

Brexit in Portugal

[:nl]

Living my life

Living my life

Wanneer je in de stad woont en omgeven bent door alles wat het stadse leven te bieden heeft, is het bijna niet voorstelbaar hoe het is om hier te wonen zonder dat alles. Natuurlijk begrijp je wel wat het is om geen andere mensen te horen of verkeerslawaai. Of hoe het is om geen radio en tv te hebben. Je bent per slot van rekening heus wel eens met vakantie geweest naar een afgelegen plek. Ge-back-packed naar de Himalaya, Nieuw-Zeeland of Australië misschien. Hoe verder hoe beter om daarna weer terug te komen en je te laten overvallen door onder andere de mediale lawine. Dat is dan de eerste dagen vervelend en je bent er ook zo weer aan gewend. Je hoort het niet meer. Van DWDD tot Nieuwsuur en terug. Een brij van zichzelf herhalende informatie; je pikt eruit wat je leuk of interessant vindt. De rest laat je voor wat het is. Ik ken dat. Selectief luisteren en kijken. Maar ondertussen …

Het leven hier is anders en vooral eenvoudig. De basisbehoeften zijn: een dak boven je hoofd, voedsel en water, schaduw in de zomer en een houtkachel in de winter. Meer is niet nodig. Ook de mediale lawine niet. Die is er alleen als ik het opzoek. Op het web. En dat vergeet ik met grote regelmaat.

Het gespeculeer vooraf van de Brexit is dus aan mij voorbij gegaan. Ik scan wel de zaterdagse Portugese krant O Público en weet je, in het Portugees is het nieuws voor mij niet zo indringend. Het zijn feiten. Het komt niet over als opgeklopte sensatie. Dan check ik af en toe de headlines van CNN, waarom weet ik niet. Oude gewoonte van in het buitenland zijn denk ik. Dan Nu.nl. Hmm … en dan Radio West. Want ik moet wel weten wat er in Den Haag gebeurt.

Pas toen ik sprak met een Brit de dag na de Brexit drong het tot me door dat mijn hersens niet zijn gespoeld. Woedend was hij. Ook mijn Schotse familie op Facebook had geen goed woord over voor het Britse besluit. Wat had ik nou gemist? Ik voelde me bijna schuldig dat ik niet mee kon voelen. Gewoon omdat ik niet in het bombardement van meningen van experts had gezeten. Mijn hoofd was leeg. Ik zat aan het zwembad. Ik las een boek. Ik checkte de verbouwing. Sprak met de aannemer. Bedacht iets te eten. Dronk een wijntje. Kocht een ijsje. En genoot van de koelte in de avond.

Vandaag lunchten we met Spaanse vrienden in de schaduw van grote platanen. Brexit kwam even bij de sardientjes op tafel. Wat betekent het voor Spanje? Wat betekent het voor Portugal? Wat betekent het voor Nederland? Of andere Europese landen zoals Slowakije? Zojuist las ik de Portugese krant en ik realiseer me het volgende:

De gevolgen zijn niet gekend. Een bombardement van speculaties. In Engeland wonen en werken zo’n 200.000 Portugezen (inclusief gezinnen) in de verpleging en technische sectoren. Hoe moet dat? Zo’n 1,8 miljoen Britten reizen jaarlijks naar de Algarve. Hoe moet dat? De angst wordt aangewakkerd. De volkeren worden opgezweept. De chaos maakt manipulatie en indoctrinatie makkelijker. Het is een vreemde film waar ik niet in zit.

De Spanjaarden en Portugezen hier in de campo zijn niet zo angstig. Het zal hun tijd wel duren. Genoeg hebben ze meegemaakt. Zij leden in de jaren zeventig honger terwijl wij aan de Costa Brava feest vierden en Franco op de koop toe namen. Van António Salazar, de dictator van Portugal toen, had ik nog nooit gehoord. En ik zat toch op een goede school. Mijn geschiedenisdocent was trouwens wel een rode rakker.

Ik zit buiten in de schaduw van het huis. Mijn benen op een stoel. Laptop op schoot. Het is half acht in de avond. De zon is aan het zakken. Een briesje valt van de berg. De hond zit op de andere stoel en de kat ligt op het muurtje. De wielewaal heeft praatjes. In de verte blaft een hond. Verder niks. Oh ja, toch wel … wat zal ik eens eten?[:en]

Living my life

Living my life

When living in the city, being surrounded by all things that city life offers, it is almost not imaginable what it is like to live here without all that. Of course you understand what it is like to not hear other people or traffic noises. Or what it is like to not have TV or radio. After all you did go to remote places during holidays. Backpacking to the Himalaya, New Zealand or Australia maybe. The farther the better and then back home being ambushed by the media avalanche. The first few days it is annoying and within no time you are used to it again. You just don’t hear it anymore. From the Daily News to News Night and back. A mishmash of itself repeating information; just pick what you like or find interesting. Leave the rest for what it is. I know how that works: listening and watching selectively. But meanwhile …

Life out here is different and foremost it is simple. The basic needs are: a roof over your head, food and water, shadow during summer and a woodstove in winter. Nothing more is needed. Like the media avalanche is not needed. That’s only there when I start looking for it. On the web. And that is what I forget regularly.

So, all the speculating before the Brexit passed me by. I do scan the Portuguese Saturday paper O Público and you know what? In Portuguese the news is not so intrusive to me. It is factual. It does not appear as “whipped” sensation. Sometimes I check the headlines of CNN and I don’t know why. Old habit of living abroad I guess. Then the Dutch Nu.nl (Now.nl.) Hmm .. and then Radio West because I do have to know everything about what’s happening in The Hague.

It was not until I spoke to a Brit the day after the Brexit that it occurred to me that my brain was not washed. He was furious. As was my Scottish family on Facebook that could not spare one good word for this British decision. What had I missed? I almost felt guilty not being able to bear with them. Only because I had not been in the bombardment of opinions of experts. My head was empty. I was sitting at the pool. I read a book. I checked on the building progress of the house. Talked to the constructor. Thought of something to eat. Drank a wine. Bought an ice cream. And enjoyed the coolness in the evening.

Today we had lunch with Spanish friends in the shade of plane trees. Brexit only appeared shortly at the table with the sardines. What does it mean for Spain? What does it mean for Portugal? What does it mean for The Netherlands? Or, for other European countries like Slovakia? I just read the Portuguese paper and what I realized is this:

The consequences are still undefined. A bombardment of speculations. About 200.000 Portuguese (including their families) live in England and work in the nursing and technical sectors. What will happen? Yearly about 1.8 million Brits travel to the Algarve. What will happen? Fear is being triggered. The people are being aggravated. Chaos makes manipulation and indoctrination easier. It is a strange movie and I am not in it.

The Spanish and Portuguese here in the country are not that anxious. It will take their time. They went through enough. In the seventies they were still with hunger while we were partying at the Costa Brava approving Franco’s regime. In those days I never even heard of António Salazar, the then dictator of Portugal, although I frequented a good school. My history teacher by the way was an extreme left-winger.

I am sitting outside in the shadow of the house. My legs are on a chair. My laptop on my lap. It is about 7.30 in the evening. The sun is setting. A mild breeze falls from the mountain. The dog sits in the other chair and the cat is lying on the ridge of the garden wall. The golden oriole produces a lot of fine talk. A dog barks in the distance. That’s all. Oh yes, there is something else … what shall I eat for dinner?[:]

Vorige

Teckel Koos van den Buxushaege

Volgende

De staat, de regering, het volk en Urantia

  1. Mooi verhaal Lies!!

Laat je een reactie na!?

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

%d bloggers liken dit: