Badgasten


Na regen komt zonneschijn. Dat geldt voor de hele wereld. Alhoewel … ik weet niet hoe dat zit in het hoge noorden, daar waar de zon in de winter niet schijnt. Daar waar het maanden donker blijft. Geen regen in die koude landen. Sneeuw, daar zullen ze wel genoeg van hebben.

Bij ons, aan de voet van Marvão, is het van de ene op de andere dag lente. En warm. Gisteren steeg het kwik tot bijna 30 graden en vandaag is het niet minder warm. Het frisse lentebriesje doet goed. Coen metselt het nieuwe onderkomen voor het brandhout. Ik besluit na gedane arbeid een uurtje in de zon te gaan liggen. Daar hou ik helemaal niet van en ik wil wel bruine benen van voor en van achter. Mijn vriendin Leone Holzhaus en ik doen dat ieder jaar. Een maand lang twee of drie keer per week een uurtje in de zon – wel aan de rand van het zwembad – en dan is het klaar voor de rest van de zomer. Eigenlijk is dat werken. Voor haar en voor mij is het namelijk een opgave om niks te doen. Na een half uur is Leone aan de slag om onkruid te trekken langs het zwembad. Dat noem ik nog eens een goede badgast. Nog drie zijden te gaan. De andere lange kant en de twee kopse kanten.

Aan het einde van de middag besluit de metselaar het water te voelen. De thermometer-eend genaamd Kwik, die altijd rondzwemt in het bad, geeft 22 graden aan. Coen glijdt rustig het water in terwijl ik met een oog toekijk hoe hij geruisloos wat baantjes trekt.

Ineens stop hij en zegt: “Ha, een badgast!”

Hij zat al voor de skimmer en floep … weg was ie. Coen klom op de rand van het zwembad en opende de klep van het filter. Daar zat ie, de dikkerd. In het mandje. Maar niet voor lang. De pad sprong eruit en bleef op de stenen zitten. Roerloos. Voorzichtig zette Coen de pad op zijn slipper en nam hem mee naar de plek waar hij hoort. Bij de waterbron.

Deze blog schreef ik voor de #PHOT (Photo On Thursday) een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Gepubliceerd door Liesbeth Steur

In de bergen van de Serra de São Mamede in Portugal op de grens met Spanje woon ik aan de voet van vestingstadje Marvão. Ik schrijf en de natuur is mijn klankbord, de Melkweg mijn uitzicht en de stilte het meest indringende geluid.

2 gedachten over “Badgasten

  1. En de pad knorde toen ik ‘m oppakte. Ok,ok,ok… ok…! Ingehouden gekwaak. Hoop dat het van blijdschap was? Another day at the office! XC

Laat je een reactie na!?

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.