Liesbeth Steur

schrijver in Portugal

Auteur: Liesbeth Steur Page 1 of 153

Kruip uit je cocon

(português)  (English)

Het is tijd.

Het is de hoogste tijd.

Het is de juiste tijd.

We hebben niets anders nodig dan wat tijd en die is ons nu gegeven.

We spinnen dagelijks aan onze cocon, vanaf onze geboorte, jaren achtereen, en voelen ons daar veilig. Het spinsel is gemaakt van al onze eigen aannames, geloof, waarheden van ouders en opvoeders en leraren. De cocon is onze wereld. Met onze ogen open kijken we naar de wand van de cocon en die reflecteert als een spiegel alles wat we denken dat waar is.

Het is schone schijn.

Het is schijnveiligheid.

Het is de cocon van het grote lijden. Wanneer we eerlijk zijn naar onszelf, kunnen we niet anders dan toegeven dat het leven in die cocon eigenlijk niet veilig is.

We leven in tijden van onrust. Veel mensen zijn bang, ja zelfs zo bang dat ze het niet meer kunnen voelen. Hoe kan dat als we zelf een eigen veilige haven hebben gecreëerd?

De cocon is gemaakt van illusies. De bouwstenen zijn onze eigen verzinsels die onze angsten moeten bezweren. Zoals rituelen de toorn van de goden zouden kunnen sussen.

In mijn yogalessen vraag ik regelmatig of je je ogen wilt sluiten. Met een reden.

Wanneer we onze ogen sluiten, zien we de muur van de cocon niet meer. We kunnen ons dan bewust worden van ons lichaam. Ik noem dat naar binnen kijken. Voel de vorm van je lijf en ga dan verder naar binnen. Daar, diep van binnen zit je hartcentrum. Ga daar naar binnen en verblijf daar een tijdje. Dat is de enige plek waar we de waarheid kunnen vinden want dat hartcentrum staat in rechtstreeks contact met iets buiten de cocon. Dat iets kunnen we niet zien of aanraken en wel ervaren zodra we stil zijn.

Vanuit die stilteplek kunnen we beginnen onszelf te begrijpen en dan onszelf te herkennen voor wie we als mensen echt zijn en het logische gevolg is dat we ook onze medemens kunnen zien voor wie hij of zij is.

We staan aan de vooravond van grote veranderingen, het lijkt alsof de aarde dat wat het niet meer nodig heeft, van zich afschudt. In deze turbulente tijden is er maar één vaste rots die waarlijke houvast biedt en die zit in ons. Wanneer we die ontdekken en daarop gaan zitten smelt die illusionaire wereld met zijn angsten en onrust vanzelf weg. De draden van onze cocon lossen op. De wand die ons ego reflecteerde is weg en de lichtheid van het leven verschenen.

We zijn dan als vlinders die gebruik maken van de natuurlijke stroming die ons eindeloos voedt.

Dus sluit af en toe je ogen, zit stil en luister.

Zo mooi als de nacht

Photo by Josh Gordon on Unsplash

(português) (English)

Dat Nederlanders verschillen van welk Zuid-Europees volk dan ook, is zo klaar als een klontje. Daar zijn boeken over volgeschreven en veel grappen over gemaakt. De Coronacrisis die vooral in Spanje en Italië hard heeft toegeslagen en de vraag om hulp van Europa heeft de meningen over het gedrag van de Zuid-Europeaan weer op scherp gezet zoals met de crisis in 2008.

Ik leef in het Zuid-Europese Portugal. Het land waar de regering tot snel inzicht kwam over de pandemie en daarna handelde. De resultaten zijn navenant. De schade is redelijk beperkt.

Volgens mij is er in omstandigheden van schaarste geen sprake meer van verschillen in volksaard. Want waar gebrek heerst gaat een andere knop aan. De overlevingsknop. Alle aangeleerde verschillen vallen weg en leggen de ware aard bloot; ben je flexibel, ben je opportuun, ben je een deler of een verdeler; ben je slachtoffer of werk je je met souplesse uit de omstandigheden omdat je kansen ziet? Tja, wat doe je?

In Portugal boeren de keuterboeren verder in hun zo eigen tempo. Ze leefden altijd al van het land en in grote schaarste. Dus voor hen is er niets veranderd. Het zijn vooral ondernemers en werkeloze stedelingen die een onzeker bestaan tegemoet gaan. De mensen die afhankelijk zijn van anderen voor hun inkomen; de mensen met de grote schulden.

De omstandigheden bepalen of de aard van het beestje zichtbaar wordt of niet. Niet de zon of de grijze lucht of de winter of de zomer. Mijn moeder kon verhalen over mensen bij haar in de Jappenkampen die zichzelf niet meer in de hand hadden en over de vrouwen die door hun innerlijke kracht en wijsheid bleven wie ze altijd al waren. Ze bleven in hun levensrol zoals ik dat noem. En zo is dat nu ook. Hoewel wij via de media worden overspoeld met de drama’s leeft de meerderheid van de Zuid-Europeanen zijn leven zoals ze dat vóór de crisis deden. Misschien met veel minder of met gebrek, maar altijd in hun levensrol.

Hier weten ze bewust of onbewust dat de enige beweging naar de toekomst toe is:

het leven te nemen zoals het vandaag komt.

Ze verzinnen geen verhalen in de zin dat ze hun zorgen niet uitvergroten en naar morgen projecteren. Want wat er morgen is, is altijd onbekend. Dus wat ik nu doe of denk of schrijf, creëert mijn toekomst. Het hebben van onprettige gedachten en de daaraan gekoppelde emoties bepalen dan de dag van morgen. Hoeveel is het mij dan waard om alert te zijn op wat ik denk en zeg?

In Zuid-Europa en Noord-Afrika bestaat het volgende gezegde:

Zo mooi als de nacht.

Wanneer ik die zin lees, voel ik iets heel anders dan bij het lezen van de Nederlandse uitdrukking: zo lelijk als de nacht.

Een woordje is het maar.

Een woordje dat de ware volksaard laat zien en zomaar een blije wereld creëert.

Page 1 of 153

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

%d bloggers liken dit: