learning and teaching full awareness in Portugal

Tag: Vilanova de Milfontes

A smooth sea

The smooth ocean of Vilanova de Milfontes

(PORTUGUÊS) (NEDERLANDS)

What happens behind the mountain ridge in the distance is unknown to me. What happens across the border in Spain, I do not know either. Nor do I know what the situation is in the Netherlands or Brazil. Perhaps I think I know something because I read a newspaper or search the Internet. This news-gathering is not knowing. It is an assumption. For how do I know that the writer is reporting on the real situation? 

Even what will soon appear in my life is unknown to me. I may have an appointment with someone I know and yet I don’t know what will happen. I can make it up, but I do not know. 

I cannot change the unknown in front of me. Not by positive thoughts made up through the power of thought and not by imagined fear. These are both illusions with which I want to ward off the unknown. The positivity to camouflage my fear. The fear because then it can never be disappointing. And who knows, in the end the whole appointment might not take place. Then the illusions will be a waste of time. 

What would I as a human being be best served with on my development path to pure consciousness? Neither. The only thing that serves me is to practice accepting what comes my way. To be like a smooth sea that does not worry about the storm that may be coming or rejoice in the sun that may show itself. 

This is also about next Sunday. The weather is unstable and IPMA does not know what to predict. I love to be like a smooth sea so check the whatsapp group Sunday morning from 07:00. hours on. Then I will know whether we meet here on Quinta dos Chões or in the hall of the indoor swimming pool of Santo António das Areias. 

I wish you a beautiful weekend!

Yoga & More

Sunday, 19 June 2022 – 09:30 hrs.

Location: Read the blog

Um mar suave

The smooth ocean of Vilanova de Milfontes

O que acontece atrás da serra da montanha à distância é-me desconhecido. O que acontece do outro lado da fronteira em Espanha, eu também não sei. Também não sei qual é a situação na Holanda ou no Brasil. Talvez eu pense saber algo porque li um jornal ou pesquisei na Internet. Esta recolha de notícias não é saber. É uma suposição. Pois como é que sei que o escritor está a relatar a situação real? 

Mesmo o que em breve irá aparecer na minha vida é-me desconhecido. Posso ter um encontro com alguém que conheço e, no entanto, não sei o que irá acontecer. Eu posso inventar, mas não sei. 

Não posso mudar o desconhecido que tenho diante de mim. Não por pensamentos positivos feitos através do poder do pensamento e não por medo imaginado. Estas são ambas ilusões com as quais quero afastar o desconhecido. A positividade para camuflar o meu medo. O medo porque então nunca poderá ser decepcionante. E quem sabe, no final, o encontro poderá não ter lugar na totalidade. Nesse caso, a criação dessas ilusões será uma perda de tempo. 

Com o que é que eu, como ser humano, seria melhor servido no meu caminho de desenvolvimento para a consciência pura? Nenhum dos dois. A única coisa que me serve, é praticar a aceitação do que vem no meu caminho. Ser como um mar suave que não se preocupa com a tempestade que pode estar a chegar ou alegrar-se com o sol que se pode manifestar. 

Isto é também sobre o próximo domingo. O tempo é instável e o IPMA não sabe o que prever. Gosto de ser como um mar suave, por isso verifique o grupo whatsapp no domingo de manhã a partir das 07:00 horas. Então saberei se nos encontramos aqui na Quinta dos Chões ou no salão da piscina interior de Santo António das Areias. 

Desejo-vos um belo fim-de-semana!

Yoga & More

Domingo, 19 de Junho de 2022 – 09:30 hrs.

Localização: Leia o blogue

Een gladde zee

The smooth ocean of Vilanova de Milfontes

Wat er gebeurt achter de bergrug in de verte is mij onbekend. Wat er gebeurt over de grens in Spanje, weet ik ook niet. Net zo min als ik weet wat de toestand in Nederland is of Brazilië. Misschien denk ik iets te weten omdat ik een krant lees of het internet afspeur. Die nieuwsgaring is geen weten. Dat is een aanname. Want hoe weet ik dat de schrijver verslag doet van de werkelijke situatie? 

Zelfs wat er straks verschijnt in mijn leven, is mij onbekend. Misschien heb ik een afspraak met iemand die ik ken en toch weet ik niet wat er gaat gebeuren. Ik kan het wel verzinnen, maar weten doe ik het niet. 

Ik kan dat onbekende dat voor me ligt niet veranderen. Niet door met denkkracht verzonnen positieve gedachten en niet door ingebeelde angst. Dat zijn allebei illusies waarmee ik het onbekende wil bezweren. De positiviteit om mijn angst te camoufleren. De angst omdat het dan nooit kan tegenvallen. En wie weet, gaat de hele afspraak op het laatst niet door. Dan blijkt het maken van die illusies verloren tijd. 

Waar ben ik als mens op mijn ontwikkelingsweg naar zuiver bewustzijn nou het meest mee gediend? Met geen beiden. Het enige dat mij dient, is me te oefenen in het aanvaarden van dat wat op me af komt. Te zijn als een gladde zee die zich niet druk maakt over de storm die er misschien aankomt of zich verheugt in de zon die zich misschien laat zien. 

Dat gaat ook over aanstaande zondag. Het weer is onstabiel en IPMA weet niet goed wat te voorspellen. Ik ben graag als een gladde zee dus check de whatsapp groep zondagochtend vanaf 07:00 uur. Dan weet ik of we hier op de quinta bij elkaar komen of in de zaal van het binnenzwembad van Santo António das Areias. 

Alvast een mooi weekend wens ik je!

Yoga & More

Zondag 19 juni 2022 – 09:30 uur

Locatie: Lees de blog

De rivier en de oceaan

Vandaag verschenen ze op tafel. Niet allemaal tegelijk, maar in twee porties. Zo hoeft niemand snel te eten. Steeds liggen er weer warme sardientjes. Ze zijn een  nationaal symbool voor Portugal. Ze staan op servies, het zijn sleutelhangers, blikken doosjes, kleding en sjaals worden ermee gedecoreerd en iedereen eet ze. Zelfs de kleintjes. Lekker zo van de grill op een stukje Alentejaans zuurdezemachtig brood. Een rechtgeaarde kenner eet eerst het sardientje van zijn brood en dan het stukje brood dat  doordrenkt is van de sappen van het sardientje.

Wij krijgen er traditioneel ook een gepofte aardappel bij en een salade van gerookte en gepelde paprika’s, tomaten en ui.

Het intens geliefde en vaak bezongen visje wordt eerst ingewreven met Alentejaanse   flor de sal en Alentejaanse olijfolie en gaat dan op de grill of in de oven. Allemaal lokale producten worden hier met trots en liefde gebruikt. Alentejo is het grootste gewest van dit land en beslaat de hele kust onder Lissabon tot aan de grens met het gewest Algarve en in het oosten reikt het tot de grens met Spanje. Daar op die grens in het noordelijkste puntje van Alentejo wonen wij. En nu zijn we een weekje aan zee, in datzelfde gewest. Het is trouwens groter dan Nederland en telt 1 miljoen inwoners. Ongeveer. De meesten wonen in de grote steden, dus niet bij ons in de buurt.

De kustplaats waar wij zitten heet Vilanova de Milfontes. Het is een heerlijk stadje – aan de monding van de rivier Mira – waar vooral Portugezen op vakantie gaan. Het is zo laid-back dat het niet eens een grote, bekende supermarktketen telt. Dat is uiteindelijk wel het teken van beschaving en vooruitgang ;-).

Het strand is brandschoon aan de oceaanzijde en aan de rivierzijde. De monding van de Mira heeft prachtige witte stranden waar ik heerlijk kan zwemmen. De oceaanzijde met zijn onstuimige metershoge, spectaculaire golven is voor de echte surfers.

De Mira schijnt trouwens een van de schoonste rivieren van Europa te zijn en de combinatie met die onstuimige ijskoude, heerlijk zoute oceaan zorgt voor gezonde, plastic- en gifvrije vissen. Ook zijn er nog uitstekende eenvoudige restaurants waar de Portugees zijn vis eet. De zijstraatjes van het stadje inlopen levert heel wat op en natuurlijk ook de gesprekken met de locals.

Vandaag aten we bij Tasca do Celso. Ik las die naam ergens en dacht: die staat in mijn boek! Ik schreef in 2007 het Alentejaanse deel van een reisgids met de titel 100% Algarve en Alentejo. Met hulp van Isabel Carita. We hadden drie maanden om het te doen. Schier onmogelijk voor zo’n groot gebied. Maar, het is gelukt. Ik ben het boek vergeten mee te nemen. En door die naam moest ik er ineens aan denken. Ik zag het voor me. Een smal straatje. Wit met blauw pandje en een enorme wijnkruik buiten. Het was toen goed en nu dus nog steeds. Misschien wel beter. Eigenlijk perfect. Kwaliteit, bediening, tempo.

Ik zit nu nog na te genieten. Morgen is onze laatste dag hier en wie weet gaan we daar als afsluiting van een luie strandvakantie nog een keer lunchen.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Thursday,   een initiatief van Karin Ramaker.

 

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: