learning and teaching full awareness in Portugal

Tag: Valencia de Alcántara Page 1 of 2

De aarde is een machtig levend wezen

(PORTUGUÊS) (ENGLISH)

Net als de planten, de dieren en de mensen is de aarde een levend wezen. Echter, het is niet een doorsnee levend wezen. Ze is namelijk nogal machtig omdat ze de kwaliteit van leven bepaalt voor de mensen die haar mogen bewonen. Een geluk is dat ze geduld heeft en compassie. Twee eigenschappen die de mensen de ruimte geven te leren hoe ze het beste met haar kunnen omgaan. Dat leerproces verloopt met vallen en opstaan waardoor de aarde vaak schade oploopt en het lijkt alsof ze geen grenzen kent.

De aarde heeft geen oordeel over wat er met haar gebeurt. Wat ze weet is dat ze de voedster is van al wat leeft en dat wil ze graag zo houden. Haar taak voert ze foutloos uit door zonder onderbreking al wat leeft te vernieuwen. Denk aan dat plantje dat uit het asfalt groeit. Denk aan Tsjernobyl waar flora en fauna de stad hebben overgenomen. Denk aan de aardlagen waar fossiele brandstoffen zitten die eens bomen en planten waren. Ze dient in alle opzichten het welzijn van de mens. Niet alleen het fysieke, maar ook ons geestelijk welzijn als we tenminste af en toe willen stoppen met rennen, lopen en stappen tellen om stil te kunnen zijn.

Gisteren was ik in een enorm dennenbos op de schuine helling van een hoge berg langs de weg van Portagem in Portugal naar Valencia de Alcántara in Spanje. Ik was daar met een groep van elf personen om een ochtend lang in de stilte de natuur te ervaren met al mijn zintuigen. We gingen bosbaden (Shinrin Yoku, een therapie overgewaaid uit Japan) onder leiding van Jorge Maia en Maria Sousa van TerraFazBem die ons allerlei oefeningen gaven om in stilte uit te voeren.

Na een lange meditatie ver weg in het bos, zittend op de gedroogde dennennaalden, deed ik mijn ogen open en zag voor mijn neus een dennenappel liggen. Hij trok mijn aandacht. Nadat ik hem had opgeraapt en in mijn handen rondgedraaid, nam ik hem mee terug naar de groep.

Terwijl ik afdaalde naar de verzamelplek dacht ik aan het leven van de mens. Een stevige basis hebben zoals een dennenappel is van groot belang om je – tegen de tijd dat je volwassen bent – zonder beperkingen te kunnen openen voor de buitenwereld. Te laten zien wie je bent door met je talenten bij te dragen aan de gemeenschap zoals de dennenappel zich opent om zijn zaadjes los te laten. 

Nadat ik dit verhaal had verteld, zei iemand in de groep dat hij zich verwonderde over de hoge bomen die je nooit ziet groeien, maar dat wel doen. Omdat ik weet dat de aarde niet alleen voedster is maar ook een spiegel vroeg ik hem de zin om te draaien, naar zichzelf toe. Langzaam en voorzichtig zei hij:

“Ik verwonder me over mij. Ik groei niet zichtbaar, maar het gebeurt wel.”

Zijn glimlach en de blik in zijn ogen spraken boekdelen.   

Overal olijven

f662ea52-7562-40ec-83fc-30158e7ce53f

Olijven plukken met Patricia.

Al in november start er een gerucht dat met de dag groeit. Het gonst. Iedereen praat erover, de boeren op het land, de mensen in de winkel in het dorp en zelfs op mijn yogalessen. Wanneer plukken we? Zijn de olijven al goed? Moeten we wachten tot na de regens? De buren beginnen pas op 8 december. Ze zeggen dat de olijven dan meer olie opleveren. Wat wijsheid is, is blijkbaar dat wat iemand doet. Ieder op zijn eigen wijze. Vrouwen komen zelfs niet naar yogales omdat ze twee weken gaan plukken; die families hebben meestal honderden bomen. Wij zijn ook begonnen aan onze bescheiden 140 bomen. En hoe bijzonder is het om olijven te plukken met je eigen zus. In de zon en bij windstilte. Patricia en Theo waren hier precies in de periode dat we begonnen.

Ik praat wel stoer over ‘we’ en het meeste werk wordt verzet door Coen en zoon Marnix die hier ook is. Ik spring af en toe bij en alleen als de zon schijnt.

Voorlopig wordt er alleen geplukt voor eigen gebruik. Dus 500 kilo lijkt ons genoeg; dat levert al gauw 80 liter olie op. Voor onszelf en om cadeau te doen. Dus als je in de buurt bent, krijg je een fles mee.

Morgen ga ik praten met de coöperatieve olijfperserij in Spanje, in Valencia de Alcántara, hier net over de grens. Die perst niet alleen, maar koopt ook de olie van je als je dat wilt. Dat doet de perserij in ons dorp niet. Daarom plukken de meeste locals alleen de hoeveelheid die nodig is voor eigen gebruik. Als ik weet wat de Spaanse coöperatie betaalt per liter olie, loont het misschien de moeite om verder te gaan plukken. Daar wordt trouwens niet koud geperst dus leveren de olijven ook nog eens meer olie op. Bij ons wordt op verzoek wel koud geperst en dan leveren we alleen de Portugese galega in, heel kleine zwarte olijven, die een verfijnde olie opleveren. Voor Spanje gaan we dan de grote olijven plukken (want die bomen staan hier ook); meer kilo’s in kortere tijd. Trouwens, die leveren ook goede olie op. Maar die kleine zwarte galega overtreft alles. Toch wordt deze olijf meestal gebruikt om te conserveren en te eten. In onze streek zijn er zoveel galega olijfbomen dat persen de beste optie is en het lekkerst, vind ik.

Nu zijn we klaar met de eerste 500 kilo. Die gaan deze week naar de perserij in ons dorp.

Trouwens – voordat jullie dat gaan vragen – de boom die Patricia en ik geplukt hebben had nog veel groene galega olijven. Pas als ze volledig rijp zijn, kleuren ze zwart. De groene versie staat voor een lagere zuurgraad van de olie. Dus altijd goed als die er tussen zitten.

Volgend jaar 8 december begint het nieuwe plukseizoen. Je bent natuurlijk welkom om deze heerlijke, rustgevende en super schone klus met ons te klaren. Het is een feestje om te doen.

Page 1 of 2

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: