learning and teaching full awareness in Portugal

Tag: Portagem Page 1 of 2

De aarde is een machtig levend wezen

(PORTUGUÊS) (ENGLISH)

Net als de planten, de dieren en de mensen is de aarde een levend wezen. Echter, het is niet een doorsnee levend wezen. Ze is namelijk nogal machtig omdat ze de kwaliteit van leven bepaalt voor de mensen die haar mogen bewonen. Een geluk is dat ze geduld heeft en compassie. Twee eigenschappen die de mensen de ruimte geven te leren hoe ze het beste met haar kunnen omgaan. Dat leerproces verloopt met vallen en opstaan waardoor de aarde vaak schade oploopt en het lijkt alsof ze geen grenzen kent.

De aarde heeft geen oordeel over wat er met haar gebeurt. Wat ze weet is dat ze de voedster is van al wat leeft en dat wil ze graag zo houden. Haar taak voert ze foutloos uit door zonder onderbreking al wat leeft te vernieuwen. Denk aan dat plantje dat uit het asfalt groeit. Denk aan Tsjernobyl waar flora en fauna de stad hebben overgenomen. Denk aan de aardlagen waar fossiele brandstoffen zitten die eens bomen en planten waren. Ze dient in alle opzichten het welzijn van de mens. Niet alleen het fysieke, maar ook ons geestelijk welzijn als we tenminste af en toe willen stoppen met rennen, lopen en stappen tellen om stil te kunnen zijn.

Gisteren was ik in een enorm dennenbos op de schuine helling van een hoge berg langs de weg van Portagem in Portugal naar Valencia de Alcántara in Spanje. Ik was daar met een groep van elf personen om een ochtend lang in de stilte de natuur te ervaren met al mijn zintuigen. We gingen bosbaden (Shinrin Yoku, een therapie overgewaaid uit Japan) onder leiding van Jorge Maia en Maria Sousa van TerraFazBem die ons allerlei oefeningen gaven om in stilte uit te voeren.

Na een lange meditatie ver weg in het bos, zittend op de gedroogde dennennaalden, deed ik mijn ogen open en zag voor mijn neus een dennenappel liggen. Hij trok mijn aandacht. Nadat ik hem had opgeraapt en in mijn handen rondgedraaid, nam ik hem mee terug naar de groep.

Terwijl ik afdaalde naar de verzamelplek dacht ik aan het leven van de mens. Een stevige basis hebben zoals een dennenappel is van groot belang om je – tegen de tijd dat je volwassen bent – zonder beperkingen te kunnen openen voor de buitenwereld. Te laten zien wie je bent door met je talenten bij te dragen aan de gemeenschap zoals de dennenappel zich opent om zijn zaadjes los te laten. 

Nadat ik dit verhaal had verteld, zei iemand in de groep dat hij zich verwonderde over de hoge bomen die je nooit ziet groeien, maar dat wel doen. Omdat ik weet dat de aarde niet alleen voedster is maar ook een spiegel vroeg ik hem de zin om te draaien, naar zichzelf toe. Langzaam en voorzichtig zei hij:

“Ik verwonder me over mij. Ik groei niet zichtbaar, maar het gebeurt wel.”

Zijn glimlach en de blik in zijn ogen spraken boekdelen.   

De stray cats van de Sever


De Rio Sever vormt bij ons over een bepaalde lengte de grens met Spanje. Bij een grensrivier denk ik al gauw aan oevers die je bijna niet kunt zien met het blote oog en een woeste waterstroom. Alleen strijders met een vet hart waagden de oversteek. Nou, zo is dat hier niet.

Het is een smal riviertje (circa 20 meter en minder) dat ontspringt in het gebergte van São Mamede. Hij stroomt dan bergafwaarts naar het noordoosten, vormt een tijdje de grens met Spanje en komt uiteindelijk samen met de Taag, in Spanje. Het water van de Sever is internationaal, zoals het water van de Taag zelf. Dat is trouwens de langste rivier van het Iberische Schiereiland met zijn 1.007 kilometer. De Tajo (Spaans) ontspringt ergens in het achterland van de oostkust in het midden van Spanje en stroomt van oost naar west. Gedurende 716 kilometer door Spanje, dan vormt de rivier 47 kilometer lang de grens met Portugal alvorens Portugal binnen te stromen onder de naam Tejo om pas 275 kilometer later uit te monden in de Atlantische Oceaan bij Lissabon.

De Rio Sever – daar wilde ik het eigenlijk over hebben – is waar wij wonen een begrip. Het riviertje trekt veel toerisme uit eigen land en daarnaast voornamelijk uit Spanje. Zomers is het de koelste plek uit de regio en in Portagem hebben ze het goed begrepen. Er is een stuk rivier omgetoverd in een openbaar zwembad. Het ijskoude water van de Sever stroomt er doorheen en alle blaadjes en takjes die meekomen met de stroom worden keurig tegengehouden door een net. Er is ook een wandelbrug van de ene naar de andere oever waar natuurlijk door jonge branieschoppers vanaf gedoken wordt terwijl de meisjes staan te giechelen langs de kant. Aan de oever wordt gepicknickt in de schaduw van de immens hoge populieren.

Ook is er een prachtig sportcomplex met een 25 meter wedstrijdbad, maar daar moet je dan voor betalen. En wel € 1,50 voor een hele dag met parasol en ligbed of een plek op het minutieus geschoren groene gras. De vele restaurants rondom dit complex hebben grote terrassen aan de rivier met een overvloed aan schaduw van de platanen. Het is er koel in de zomeravonden en heerlijk toeven. Naast alle gasten zijn er altijd wilde katten. Die struinen de terrassen af naar iets te eten. De weldoorvoede viervoeters weten precies waar ze moeten zijn en zoals mensen zijn laten ze regelmatig wat vallen.

Gisteren was ik bij de Sever en liep langs verlaten en keurig aangeveegde terrassen. Geen gasten, geen katten. De winterzon was warm en de lucht strakblauw. Het water kabbelde rustig. Ik dacht: hoe komen al die katten nou aan hun eten in de winter? Mijn vraag werd direct beantwoord toen ik naar links keek. Ze worden gewoon bijgevoed door de restauranthouders.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Page 1 of 2

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: