IMG_8680 kopie

Het natuurpark waar onze boerderij ligt, is vrij uniek in Portugal. Het Parque Natural de Serra de São Mamede is namelijk redelijk bevolkt voor een natuurpark. De mensen leven van het land of wonen in de vele stadjes en dorpen. De meeste andere parken zijn nauwelijks bevolkt en dus: puur natuur.

Toch heb ik vrienden en familie die het hier eenzaam, afgelegen, saai en achtergebleven vinden. Meestal kijken ze mij zorgelijk aan als ik vertel over mijn leven hier. Of is het een bedenkelijke blik? Ik weet het niet zo goed. Hun opmerkingen – waarlijk gezegd of tussen de regels door hoorbaar – neem ik serieus. Want, want zien zij, dat ik niet zie? Ben ik dan blind? Toen ik als zelfbenoemd stadsmens namelijk deze plek ontdekte, viel alles stil in mijn hoofd. En dat was het.

Is het hier eenzaam? Ik vind van niet.
Want wat betekent dat? Eenzaam? Het is hier een drukte van belang. De buren, de winkeltjes, de bars en restaurants. Ja, zelfs op straat wordt de auto gestopt om elkaar te begroeten. Dat is onvermijdelijk in Portugal. Iedereen zoent, geeft handen, praat over de familie en het weer. En nu natuurlijk over de politiek met de gemeenteraadsverkiezingen voor de deur.

Is het hier afgelegen? Ik vind van niet.
Want wat betekent dat? Afgelegen van wat? Binnen vijf minuten ben ik in mijn dorp. Binnen een half uur rijden heb ik provinciestadjes die veel te bieden hebben. Keuze genoeg. Binnen een uur rijden heb ik grote steden die alles te bieden hebben. En dát aan beide zijden van de grens. Dus in Spanje en in Portugal.

Is het hier saai? Ik vind van niet.
Want wat betekent dat? Saai? In vergelijking met wat? Ik vermoed dat het te maken heeft met de entertainmentindustrie in de grote steden. Je kunt naar de bioscoop, theater, concertzaal en musea. Maakt dat het leven minder saai dan op het land?

Is het hier achtergebleven? Ik vind van niet.
Het aanbod aan vermaak in Marbella, Den Haag, Amsterdam, op Ibiza, in Toscane of aan de Côte d’Azur is hier afwezig. Net als geld, overdaad, toeristenindustrie, rafelige randjes en grote en kleine boeven. De jaren vijftig van de vorige eeuw zo voelt het hier. Voor mij is dat niet achtergebleven. Voor mij is dat een verworvenheid.

En aan dit alles moest ik denken – geloof het of niet – toen ik in een enorme outlet store in Badajoz liep en deze gympen zag van het Spaanse merk El Ganso.

De gedachtereeks kwam sneller op gang dan het licht:

… Haagse kleuren – Haha!…

… Stad – Ah! de Vijverberg …

… Bijenkorf – winkelen met mam en Patricia ..

… Voorhout – De Posthoorn …

… Familie en vrienden – druk – thank God for social media …

… ADO! Zouden die gympen ook in de ADO store te koop zijn?

 

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT (foto op dinsdag), een blogexperiment van Karin Ramaker