learning and teaching full awareness in Portugal

Tag: Den Haag Page 1 of 8

De zingende stenen van Lucia Beijlsmit komen naar Den Haag

Wanneer je mijn blog al een aantal jaren leest, kun je je misschien het verhaal herinneren uit 2009 over Lucia Beijlsmit getiteld De kunst van het reizen. Het gaat over haar leven, werk en woonplek in Salorino, Extremadura, Spanje. Anno 2021 hakt Lucia nog steeds in de prachtige stenen uit de regio en haar werk ontwikkelt zich. Naast het beeldhouwen werkt Lucia met schapenwol. Daar is genoeg van in deze streek waar vroeger de kuddes doorheen trokken op hun weg door Spanje van Noord naar Zuid en terug. 

Luto de flores (2021), de strijd van de bloemen (10 stuks), maakte Lucia als protest tegen de geplande lithiummijnen in Valdeflores (de vallei van de bloemen) bij Cáceres. Hier worden ze tentoongesteld in Museo Vostell in Malpartida de Cáceres.

Op haar website www.luciabeijlsmit.com kun je werk zien en de zeer uiteenlopende activiteiten volgen die zij onderneemt. Want een ondernemer is zij.  De website is in het Spaans, Nederlands en Engels. De keuzemogelijkheid is op een mobiel apparaat niet altijd te zien. Het staat rechtsboven op de homepage. Zie je het niet dan biedt Google Translate uitkomst.

En nu is Nederland aan de beurt. Hoewel het transporteren van de zware werken nogal een uitdaging is, komt Lucia met haar Piedras Sonoras (zingende stenen) naar Den Haag.

Dus voor de Hagenaars misschien leuk om te weten dat ze de expositie in hun eigen stad kunnen bezoeken. En natuurlijk ook voor de vrienden en familie die bij ons zijn geweest en Lucia hebben ontmoet tijdens een bezoek aan haar beeldentuin in Salorino.

  • Datum: 16 t/m 26 september 2021
  • Tijd: Dagelijks van 12:00 uur tot 21:00 uur. Maandag gesloten
  • Locatie: ANNA@KV2, Korte Vijverberg 2, Den Haag
  • De opening is op 18 september om 17:00 uur. Jullie zijn van harte welkom. 

Bij ons op het land staat ook werk van haar dat zij maakte uit een enorme steen die tijdens de verbouwing uit een van de muren van ons huis kwam. Ze maakte deze Wiebelaar voor ons in 2016.

Ik hoop van harte dat jullie tijd kunnen vinden de tentoonstelling waar Lucia (samen met Amsterdamse Lilian Berg exposeert, te bezoeken. 

Tante Willy

[português] [English]

Mijn tante Willy was geen echte tante. Ze was wat je noemt een Indische tante. En dat zijn tantes die geen bloedeigen familie zijn en wel zo worden beschouwd. Tante Willy overleed heel lang geleden. Ergens in de jaren zeventig van de vorige eeuw. Ze woonde toen in een huurflat helemaal aan het einde van de Laan van Meerdervoort in Den Haag. Vanuit de stad voorbij het Savorin Lohmanplein aan de linkerkant. Ik kwam daar wel eens met mijn moeder. Gingen we thee drinken bij haar. Ook was zij altijd op de koempoelans van de verjaardagen bij ons thuis.

Tante Willy was een tanige, rijzige vrouw met parelmoer gelakte nagels waar ribbeltjes in zaten. Vroeger had haar man een baan op een suikerfabriek niet ver van Bandoeng. Hun kinderen, zoals de meeste kinderen van mensen die op ondernemingen werkten, zaten in de kost in de stad Bandoeng om daar naar school te gaan. Toen de crisis uitbrak begin vorige eeuw, raakte haar man zijn baan kwijt en kwamen ze in Bandoeng wonen. Mijn grootvader Wim regelde een huis voor het gezin en hielp met geld. Want uitkeringen of een ander opvangnet bestond toen niet. Tante Willy begon meteen een kosthuis voor kinderen van ondernemingen. Er moest per slot geld verdiend worden.

Mijn moeder die goed bevriend was met de kinderen van tante Willy vertelde altijd dat zij wel een cipier leek. Ze liep met een bundel sleutels aan haar ceintuur en was behoorlijk streng voor de kostgangers en haar eigen kinderen Klein en Broer. Dat kon ik me best voorstellen als ik haar zo bestudeerde.

De Tweede Wereldoorlog kwam en ging. De Japanse bezetting werd doorstaan en Tante Willy kwam ook in Nederland terecht. Zonder man.

Wel met wat schamele bezittingen. Waaronder deze bank. Die stond altijd in de hal van het kosthuis, vertelde mijn moeder eens. En nu daar op de flat aan de Laan van Meerdervoort stond hij in de kamer. Met kussens, rommeltjes en tijdschriften erop. Het was het pronkstuk van de kamer. Het was er heel Indisch. Met sarong aan de muur en overal Indische snuisterijen. Maar die bank sprong in het oog. Tante Willy zat er nooit op. Ze had een hoge stoel met een rond tafeltje ernaast en in de kamer schemerde het altijd, op welk tijdstip je ook binnenliep.

Na haar dood stond de bank ineens bij mijn moeder thuis. Die had ze geërfd. Klein en Broer hadden geen interesse. Voor mijn moeder was het een herinnering. Aan vroeger. Niet om lekker op te zitten want zo comfortabel is die bank niet. Bij mijn moeder stond de bank prachtig met erboven aan de muur twee beeldschone panelen van djatihout en ingelegd met parelmoer. Had ze gekocht op een veiling ter restauratie.

Na de dood van mijn moeder kwam de bank naar mij. Mijn zus Patricia had geen interesse en ik kon ook geen afscheid nemen van dit stukje geschiedenis. Hij heeft altijd in de weg gestaan bij mij en tot mijn grote spijt past hij eigenlijk niet in mijn huis waar ik nu woon. Maar ik heb extreem veel geluk. Want mijn zus Patricia heeft hier een huis gekocht dat gemaakt lijkt te zijn voor de Indische bank. Dus nu komt het pronkstuk bij haar te staan en kan ik er naar komen kijken en op gaan zitten wanneer ik wil.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Page 1 of 8

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: