Marvão, Alto Alentejo, Portugal

De rotsen bloeien vandaag

(português) (English)

Laats reed ik even naar het huis van mijn zus. Om te kijken of de landarbeiders zijn opgeschoten. Het land heeft namelijk jarenlang achterstallig onderhoud. Dat vindt niemand fijn hier. Daarbij riskeer je een flinke boete van de gemeente als die toevallig langsrijdt en ziet dat de ondergroei zo massaal is dat het brandgevaar oplevert. 

Het is niet ver van hier, maar het  landschap verandert wel. Het is maar zeven minuten rijden van ons redelijk vlakke terrein naar de Quinta van Patricia, maar hoe dichter je bij de grens van Spanje komt hoe bergachtiger het is. Die bergen liggen bezaaid met enorme rotsblokken van graniet die je in de winter duidelijk kunt onderscheiden.

Nu is het lente en lijken die stenen in bloei te staan met bossen gele bloemen. Het is de brem die in bloei staat. Ik heb het raam open en ruik de bedwelmende geur. Ik kan me niet herinneren dat ik eerder zoveel bloeiende brem heb gezien. En dat klopt. Volgens de oudste inwoners is dit een unicum. Het is in tientallen jaren niet zo geweest. De vele regens van de winter, ook een zeldzaamheid de afgelopen jaren, zullen er iets mee te maken hebben.

De landarbeiders zijn opgeschoten, het glooiende terrein wordt steeds doorzichtiger. Ik begin door de bomen het bos te zien. Een bos van kleine kurkeiken die gered zijn van de verstikking door wildgroei en nu genoeg ruimte hebben om groot te worden. Het wordt mooi. 

Intussen gooi ik het huis open. Alle luiken en deuren open, horren naar beneden. Ik pak een stoel en zet die op het terras, uit de wind en in de schaduw. Ik vind het te warm voor in de zon. Ik heb een boek bij me, maar kom niet tot lezen.

Het uitzicht is fascinerend. Ik zie tweehonderd kilometer ver. De bergen aan de einder zijn in een lichte nevel gehuld, maar boven mij is de hemel blauw en voor mij zie ik een oneindige schakering groen. Olijfbomen, kurkeiken, een paar dennen, fluweel-eiken, steeneiken. Ieder blad is anders. Beneden loopt het weggetje dat Ponte Velha verbindt met Galegos. Er passeert een auto. Tien minuten later een traktor. De vogels vliegen langs en hoog in de lucht zie ik twee adelaars.

Terwijl ik zo zit met mijn boek op schoot en mijn benen op de stenen bank, realiseer ik me dat ik niet weet wat er gebeurt achter de bergen. Ze zeggen dat er een pandemie is. Geen idee heb ik daarvan. Ik kan het niet zien. Dat is mijn realiteit. Nu. 

Natuurlijk is Portugal, net als alle andere landen zwaar geraakt. Ook hier is alles al maanden dicht. Vooral de steden hebben het te verduren gehad. De middenstanders, studenten en scholieren. Op het platteland gaat het leven door zoals altijd behalve dan dat mondkapje in dorp en stad en in die ene winkel die open is. 

Het allerfijnst van het leven hier zijn de Portugezen die vriendelijk en voorkomend zijn en blijven, ja, en zelfs doorgaan met het uitstralen van hun humor, vrolijkheid en savoir vivre.

1 Comment

  1. zolang je buiten kunt zitten met je snoet in de zon…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *


This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén