Dit is de titel van het boek dat in oktober 2021 is verschenen.

Het boek verslaat een eeuw familiegeschiedenis die in 1883 begint en eindigt rond 1989. Het waargebeurde verhaal neemt ons mee naar het Zuid-Afrika van voor de Boerenoorlogen, naar de kolonie Nederlands-Indië waar Christiaan Hezemans vanaf 1902 werkt aan het ontsluiten van Atjeh door de aanleg van spoorlijnen en -bruggen en uiteindelijk in 1946 naar Nederland. De wereldgeschiedenis en die van de koloniën bepalen de levensloop van de familie van auteur Elisabeth Kathleen Steur. Haar grootmoeder Birdie wordt in Zuid-Afrika geboren.

Eenmaal in Sumatra trouwt ze met een half-Sumatraanse man, Wim Schul, wiens vader een KNIL-militair is en moeder een Indonesische njai. Birdie ontwikkelt zich tot een zelfstandige, hardwerkende vrouw met een eigen zaak. In Nederlands-Indië verhuist het gezin dat drie kinderen telt vele malen om in Bandoeng te eindigen. Aan de Bragaweg nummer 11 met Birdie’s kapperszaak Institut de Beauté.

Er is een dochter in het gezin, Els Schul. Ze is de moeder van auteur en haar levenswandel bepaalt de loop van het boek. Ze trouwt drie dagen voor de landing van de Japanners op Sumatra met haar grote liefde Kees Steur, een ras Hagenaar die werkt als boormeester bij de BPM. Ze kennen elkaar pas zes maanden.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog verdwijnt bijna iedereen, behalve Wim vanwege zijn donkere huidskleur, in concentratiekampen en Kees raakt ook nog zwaar gewond.

Els en Kees komen elkaar na 3 ½ jaar gevangenschap, honger, ziekte en ontberingen voor het eerst weer tegen in Singapore. Daar gebeurt iets dat alles veranderd.

Vanaf 1952 werkt Kees onder de meest bizarre en barre omstandigheden in het Atlasgebergte van Marokko, op de hellingen van de Etna op Sicilië en van West- tot Oost-Turkije in het land van Mesopotamië, waar hij voor de derde maal de dood in de ogen ziet. Het gezin reist met de jaarlijkse verhuizingen mee. In 1961 wordt Den Haag de standplaats waar de nasleep van dat wat in Singapore gebeurd is pas in de jaren tachtig wordt opgelost.  

Na veel verhuizingen en onrust in mijn eigen leven ben ik neergestreken ergens in de binnenlanden van Portugal. De rust van het platteland en de afstand tot Nederland brengen de ruimte die ik nodig heb om het archief met onder andere 300 brieven die Kees schrijft aan Els, te ontsluiten om zo de belofte in te kunnen lossen de verhalen te bundelen voor nazaten, neven en nichten. Onder de voorwaarde dat dit pas na de dood van Els plaatsvindt. Niet alleen ik ben een kind van de koloniale geschiedenis, ook mijn moeder, grootouders en overgrootouders en ja, zelfs mijn eigen kinderen. Die hebben ongevraagd iets van de gevolgen van de Indische familiegeschiedenis meegekregen. 

RECENSIES VAN LEZERS:

Ik heb je prachtige boek met bewondering gelezen . De geschiedenis die je beschrijft en natuurlijk vooral het leven van Kees en Els ! Wat kun je allemaal meemaken bijna ongelooflijk en die zeer persoonlijke brieven van je vader aan je moeder … ik schrok van de scheiding ineens in je boek ook . Wat een intens en ook zwaar leven hebben ze gehad . En met wat een doorzettingsvermogen !

(Herman Buijs)

… ik heb jou boek bijna in een keer uitgelezen. Het is natuurlijk echt een familie boek waar ik dan toch stiekem in heb mee zitten gluren.Wat heb je dat knap gedaan alleen al die onleesbare brieven leesbaar te maken … 

(Sonja Kruseman)

Ik wil je even laten weten, dat ik ontzettend genoten heb van je boek. Heb een mooi inzicht gekregen hoe het leven in de oost was en hoe moeilijk de terugkeer naar NL eigenlijk was. Deze mensen hebben het maar moeten “dragen”. Alle eer aan jou dat je het mooi verwoord hebt!

(Sandra van Beurden)

Ik heb het boek gelezen en er van genoten. Heel boeiend, maar wel een zwaar formaat. Mijn andere vriendin, die zoals jouw familie uit Indonesië komt gaat het nu lezen. Voor mij was het natuurlijk extra omdat er veel bekenden in voorkomen.Ik denk dat er veel mensen er van van gaan genieten.

(Marty Verharen)