lives in Portugal and writes about being aware in life

De zomer in Marvão staat aan

(PORTUGUÊS) (ENGLISH)

Als ik spreek van de zomer die aan staat dan bedoel ik dat de warmste dagen van het jaar zijn aangeland op ons land tussen de Portugese bergen van de Serra de São Mamede. Dat voelde ik vanochtend al tijdens mijn dagelijkse yoga- en meditatiesessie. De zon gaat hier niet heel vroeg op, zo rond half zeven maar tegen negen uur voel ik de warmte opkomen. 

Heerlijk zijn deze ochtenden met de nog kwetterende vogels, waarbij de jubelende bijeneters de boventoon voeren, met een buurman die schoffelt in de stoffige aarde en een man die grint aan het versjouwen is. Ieder geluid is een contrast met de stilte die voorafgaat aan de hitte. In de middag zal die stilte groeien naar bewegingloosheid. De natuur trekt zich dan volledig terug uit het leven, ze legt zich te slapen, doet een siësta. 

Ik ook, ik doe na de lunch een power nap van een half uurtje en ben daarna achter mijn bureau te vinden. Luiken en ramen dicht om de koelte in ons huis te bewaren. Zelfs de keukendeur blijft zoveel mogelijk gesloten. Koos de hond loopt op deze dagen niet heen en weer naar buiten en binnen. Hij slaapt diep en komt pas in beweging als de zon onder is. Waar Rus de kat is? Geen idee. Die ligt ergens in de schaduw te verzinnen wat voor stouts hij gaat doen straks.  

Vlak voordat de zon rond zeven uur verdwijnt achter Marvão behaalt de dag zijn hoogste temperatuur en dan gaat het ras naar beneden. De nachten zijn altijd koel. We vinden dan ook dat we in een heerlijk klimaat leven temeer omdat de vochtigheidsgraad soms zo laag is dat de hygrometer het niet kan meten. 

Als ik toch buiten moet zijn in de middag, voelt het als de woestijn. Alles lijkt zich steeds meer te vertragen en zich te distantiëren van waar ik ben. Gedachten smelten weg zoals de klokken op het schilderij De volharding der herinnering van Salvador Dalí dat de betrekkelijkheid van tijd verbeeldt. En dat is precies wat ik voel. 

Tijd is niet van steen, tijd is vloeibaar als water dat blijft stromen tot in de eeuwigheid. 

Hoewel wij mensen ons zomers naar buiten keren en dansen met elkaar, kan het hoogtepunt van die zomer tegelijkertijd je diepste wezen raken. De hitte brengt zomaar het gevoel van tijdloosheid dat normaal gesproken alleen verschijnt als je gedachten onhoorbaar zijn geworden. 

Previous

Het verlangen van de ziel

Next

De zingende stenen van Lucia Beijlsmit komen naar Den Haag

2 Comments

  1. Fijn verhaal!

    liefs Patricia

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *


This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén