lives in Portugal and writes about being aware in life

Ik herdenk 15 augustus 1945

Arthur James Daniël Schul – roepnaam Rie, Arti, Broerie

Malang, 3 juni 1922 – Driehuis 14 augustus 2013

Mijn oom Arti, broertje van mijn moeder Els, had altijd een mapje onder handbereik. Een ouderwetse schrijfmap van donkergroen leer. Zo eentje waar een bloknoot inzat en met een vakje voor losse papiertjes. Op de voorkant had hij een foto geplakt van een krijger in steen uitgehouwen. Hij heeft een wapen in zijn hand, een slang als sjerp om zijn blote lijf, grote ogen met een vervaarlijke blik. Het is de tempelwachter en is een beeld uit Midden-Java. Die bewaakte zijn dierbaarste bezittingen die nu altijd voor het grijpen lagen in geval van nood.

Zijn jongste dochter, mijn nichtje Karin, stuurde mij vorig jaar het pakketje toen ik meer informatie vroeg over Arti voor mijn boek Kind van de Koloniën; een familiegeschiedenis gebaseerd op het familiearchief Hezemans, Schul en Steur. Het archief op zich is al een goudmijn, met honderden brieven die een groot deel van het verhaal vertellen en deze toevoeging schittert als een diamantje.

Er zitten foto’s in, geboorteakte, veldzakboekje, rijbewijs, een lidmaatschapskaart van de boksclub Spanning in IJmuiden, het bewijs dat hij repatriant was en het opvangadres in Nederland. Allemaal bewijzen van bestaan. De fotootjes zijn mooi gesorteerd in kleine ziplocks. Indië, repatriëring, de eerste vakantie op de fiets in Holland en van zijn grote liefde Pim die hij in Driehuis – waar onze grootvader een huis had gekocht om de familie op te vangen – ontmoette.

De briefjes zijn vaak geschreven op het ouderwetse gelige kladblok papier. Een van die aantekeningen wil ik graag nu al met jullie delen. In 1940 is Arti 18 jaar jong. Hij schrijft deze opsomming na de oorlog in de derde persoon enkelvoud. Waarschijnlijk als bewijs van wat hij heeft meegemaakt tussen 1940-1946 voor misschien een of andere instantie of voor het aanvragen van een oorlogsslachtoffer uitkering. Ik weet het niet. Arti sprak nooit over zijn ervaringen. Wat dat betreft was hij zo gesloten als een oester.

Voordat je verder leest, haal je even voor de geest wat jij deed toen je 18 was.

Militair Stamboek nº 89222

Sinds 1940 is hij periodiek onder de wapenen geweest en op 12 december 1941 in werkelijke dienst geroepen.

Dienst werd gedaan bij Depot Wielrijders in Bandoeng als gemotoriseerd ordonnans.

Op 8 maart 1942 gecapituleerd en in het kamp 15e Bataljon Bandoeng opgesloten. 

Van daar naar Tjimahi getransporteerd.

Eind 1942 op transport gesteld naar Flores via Soerabaja – Bimi – Timor – Koepang.

In Flores gestationeerd op Maoemere.

In 1944 terug naar Batavia en vandaar uit getransporteerd naar Malakka. Daar verbleven op Poelau Damar en Lahiang Estate.

14 augustus 1945 in Tandjong Pagar Camp

15 Augustus 1945 Victory Day

September verhuisd naar het Wilhelmina kamp. Daar gebleven tot vertrek naar Holland per S.S. Alcantara op 5 februari 1946 naar Southampton. 

In het Wilhelminakamp dienst gedaan bij de staf. In Holland gearriveerd op 3 maart en in Austerlitz met groot verlof per 31 mei 1946 verleend door Luitenant Kolonel J. Klein. KNIL.

Het zijn elf zinnen. Meer niet. Elf zinnen die een geschiedenis samenvatten en ontberingen. Van Java, naar Flores, naar Malakka, Singapore en de rest. Een geschiedenis die zijn hele leven heeft getekend. Arti was de beste. Zijn vrijheid was hem alles waard. Deed wat goed was voor zijn familie, had altijd plezier, altijd lekker makan – hij kon koken als de beste – een aandacht voor iedereen.

Karin lijkt op Arti, aandacht voor iedereen, familie eerst en ook zij kan heerlijk koken. Dank je Karin voor dit mapje. Ik kom in het boek uitgebreider terug op de ontberingen die Arti heeft geleden en zijn avonturen.

#ikherdenk #15augustus1945 #kindvandekoloniën

Previous

Het lichtschip Marvão

Next

Familiebanden

7 Comments

  1. Ongelofelijk! Barre tijden.
    Wat me binnen schiet naast de ontberingen die ze daar doorstaan hebben. Is dat de geschiedenis van families tegenwoordig verloren gaat in nullen en eenen. 100-en 140 tekens berichten, en weinig één tot één doordachte woorden op papier die over 50 of 100 jaar door het nageslacht kunnen worden nagelezen. Ik zie al voor me hoe de kids van Noa door mijn Insta feed gaan om te kijken hoe het leven was. In mijn beleving is Insta dan helemaal nep. In een brief laat je misschien wel het achterste van de tong zien ipv altijd dat mooiweer gespeel op instasnaptoktik…
    Anyway… Ook ik kan niet wachten op je boek!!!

    • Die enen en nullen gaan de geschiedenis niet schrijven. Daarom zal pen en papier nooit uitsterven. Zelfs papieren boeken niet. En dat is de reden dat ik schrijf en altijd zal blijven schrijven. Om die verhalen vast te leggen. Van onze familie of andermans familie. Iedereen heeft een verhaal en al die menselijke verhalen vormen de geschiedenis. Fijn dat jij ook uitkijkt naar mijn boek. Zo’n opmerking is precies de inspiratie die ik altijd kan gebruiken.

  2. ik wacht op je boek.

  3. C. Verharen

    Mooi en ontroerend! Aub nooit meer oorlog.

  4. Patricia Steur

    Mooi verhaal Liesbeth, dankjewel en ook mijn lieve nicht Karin Schul. Moest traantje laten…

  5. Ferdinand Steur

    Mooi 👍

  6. Karin

    Prachtig, dank je 🙏 uit mijn hart, love you lieve nicht, xx Kareltje ..zo noemde Arti mij.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *


This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén