lives, writes and teaches in Portugal

Category: Yoga Studio Page 1 of 9

A stream of thoughts

(PORTUGUÊS) (NEDERLANDS)

Photo by Lo Sarno on Unsplash

This morning I woke up early because of a pain in my neck. I must have been lying on the wrong side. So I turned over and slept on. At least, that was the intention. I slumbered. I fell asleep every now and then and slowly became aware of a stream of thoughts that insisted on being present. Sleep, a little awake, stream of thoughts. Sleep, awake enough to notice that this stream of thoughts is there. Somewhere in the background. 

Would it be there all day? Even when I am living the day? Why do I think that? Why are those thoughts being thought in my head? Why are these thoughts offered to me at all so early in the morning? That stream of thoughts goes something like this:

Where is this pain in my neck coming from? (What have I done wrong?)

What should we eat today? (Feeling like a victim – I always have to do something).

How would my son and grandchildren fare? I have to make a phone call? (Feeling of guilt)

I dislike Facebook. I am going to get off. But can I do that? If I delete my own page, the yoga page will also disappear. And here in Portugal, Facebook is the communication tool par excellence. (I play the victim, as if I have no choice).

Divide and rule. Divide and rule. The world is falling apart. Everything is aimed at dividing the people. 

Prices are rising. Out of control. Soon. (Is that true?)

We’re in a good place here if everything goes wrong. I think. (Can I absolutely know if that’s true?)

Why on earth am I here? (Lack of self-knowledge or self-confidence)

I focus all my attention on my breath. I feel that I am being breathed. What is this greatness that makes me breathe? It is the same greatness that makes all human beings breathe. 

So is there a greatness that offers all these thoughts? I fall asleep and wake up again. Observing it, I become more and more fascinated by this flow. These thoughts are not about reality because in reality, when I speak to my son and grandchildren, I speak to them. Facebook is useful for the yoga group. The divide-and-reign strategy in the world has been going on forever and now right in my face. And the world has always survived. Yes, prices are rising. Come time comes advice. Wherever you are as a human being, it is useful to be flexible and embrace everything. 

Why am I here on earth? Simply, to let my light shine and connect with everyone. This way, the “unlight” that the divide-and-reign strategy rolls out over the world doesn’t stand a chance. People with self-knowledge and trust in themselves are not susceptible to that game. They cannot help but connect with their fellow man. Even if that fellow human being is part of the mass formation. Difficult? Yes, it is. Possible? Yes, it is. 

I jump out of bed. The pain in my neck is long gone and I don’t sleep anymore anyway. I feed the pets, walk with them outside, look at the sky, feel the temperature. The day lies before me and everything is possible!

Uma corrente de pensamentos

Photo by Lo Sarno on Unsplash

Esta manhã, acordei cedo porque tinha dores no pescoço. Devo ter estado deitado do lado errado. Por isso, virei-me e dormi. Pelo menos, era essa a intenção. Eu adormeci. Adormeci de vez em quando e lentamente tomei consciência de uma corrente de pensamentos que insistia em estar presente. Sono, um pouco desperto, fluxo de pensamentos. Dormir, depois acordado suficientemente para perceber que este fluxo de pensamentos está lá. Algures no fundo. 

Estaria lá o dia todo? Mesmo quando estou a viver o dia? Porque é que eu penso assim? Porque é que esses pensamentos estão a ser pensados na minha cabeça? Porque é que esses pensamentos me são oferecidas tão cedo pela manhã? Essa corrente de pensamentos é algo como isto:

De onde vem esta dor no meu pescoço? (O que fiz eu de errado?)

O que devemos comer hoje? (Sentir-me como uma vítima – tenho sempre de fazer alguma coisa).

Como vão o meu filho e os meus netos em Holanda? Tenho de ligar? (Sentimento de culpa).

Eu odeio o Facebook. Vou sair. Mas será que posso fazer isso? Se eu apagar a minha própria página, a página de yoga também desaparecerá. E aqui em Portugal, o Facebook é o instrumento de comunicação por excelência. (Desempenho o papel de vítima; como se não tivesse escolha).

Dividir e governar. Dividir e governar. O mundo está a desmoronar-se. Tudo se destina a dividir o povo. 

Os preços estão a subir. Fora de controlo. Em breve. (Será isso verdade?)

Estamos num bom lugar aqui se tudo correr mal. Penso eu. (Posso saber absolutamente se isso é verdade?)

Porque raio estou eu aqui? (Falta de auto-conhecimento ou auto-confiança)

Concentro toda a minha atenção na minha respiração. Sinto que estou a ser respirado. Que grandeza é esta que me faz respirar? É a mesma grandeza que faz todos os seres humanos respirar. 

Existe então uma grandeza que oferece todos estes pensamentos? Adormeço e volto a acordar. Ao observá-lo, fico cada vez mais fascinado por este fluxo. Estes pensamentos não são sobre a realidade porque na realidade, quando falo com o meu filho e os meus netos, falo com eles. O Facebook é útil para o grupo de yoga. Dividir e governar no mundo tem vindo a acontecer desde sempre e agora mesmo na minha cara. E o mundo sobreviveu sempre. Sim, os preços estão a subir. Vem o tempo, vem o conselho. Onde quer que esteja como ser humano, é útil ser flexível e abraçar tudo. 

Porque estou eu aqui na terra? Simplesmente, para deixar brilhar a minha luz e ligar-me a todos. Desta forma, a “luz apagada” que a estratégia de dividir e governar desenrola pelo mundo não tem qualquer hipótese. Pessoas com autoconhecimento e confiança em si próprias não são susceptíveis a esse jogo. Não podem deixar de se ligar aos seus semelhantes. Mesmo que estas pessoas fazem parte da formação de massa. Difícil? Sim, é. Possível? Sim. 

Eu salto da cama. A dor no meu pescoço desapareceu há muito tempo e eu já não durmo mais. Alimento os animais de estimação, caminho com eles para fora, olho para o céu, sinto a temperatura. O dia está diante de mim e tudo é possível!

Een stroom van gedachten

Photo by Lo Sarno on Unsplash

Vanochtend werd ik vroeg wakker omdat ik pijn in mijn nek had. Verkeerd gelegen vermoed ik. Dus draaide ik me om en sliep verder. Dat was in ieder geval de bedoeling. Ik sluimerde. Viel af en toe in slaap en werd me langzaam bewust van een stroom gedachten die pertinent aanwezig wilde zijn. Slaap, beetje wakker, gedachtenstroom. Slaap, genoeg wakker om op te merken dat die gedachtenstroom er is. Ergens in de achtergrond. 

Zou die er de hele dag zijn? Ook als ik de dag leef? Waarom denk ik dat? Waarom wordt dat in mijn hoofd gedacht? Waarom worden die gedachten mij überhaupt aangeboden zo vroeg op de ochtend? Die stroom van gedachten gaat ongeveer zo:

Waar komt die pijn in mijn nek vandaan? (Wat heb ik verkeerd gedaan?)

Wat moeten we eten vandaag? (Slachtoffer gevoel. Ik moet namelijk altijd iets).

Hoe zou het met mijn zoon en kleinkinderen gaan? Ik moet bellen? (Schuldgevoel).

Ik vind Facebook verschrikkelijk. Ik ga er af. Maar kan dat wel? Als ik mijn eigen pagina verwijder dan gaat de yogapagina ook weg. En hier in Portugal is Facebook het communicatiemiddel bij uitstek. (Ik speel slachtoffer. Alsof ik geen keuze heb).

Verdeel en heers. Verdeel en heers. De wereld gaat ten onder. Alles is erop gericht om de mensen te verdelen. 

De prijzen stijgen. De pan uit. Straks. (Is dat waar?)

We zitten hier goed als echt alles mis gaat. Denk ik. (Kan ik absoluut weten of dat waar is?)

Waarom ben ik eigenlijk op aarde? (Gebrek aan zelfkennis of zelfvertrouwen).

Ik richt al mijn aandacht op mijn adem. Ik voel dat ik geademd wordt. Wat is die grootsheid die ervoor zorgt dat ik adem? Het is dezelfde grootsheid die alle mensen doet ademen. 

Is er dan ook een grootsheid die al die gedachten aanbiedt? Ik val in slaap en word weer wakker. Al observerend raak ik steeds meer gefascineerd door die stroom. Die gedachten gaan niet over de realiteit want in werkelijkheid spreek ik mijn zoon en kleinkinderen als ik ze spreek. En mijn zus. Facebook is handig voor de yogagroep. Het verdeel-en-heers in de wereld is al eeuwig aan de gang en nu recht in mijn gezicht. En de wereld heeft altijd overleefd. Ja, de prijzen stijgen. Komt tijd komt raad. Waar je als mens ook bent is het handig om flexibel te zijn en alles te omarmen. 

Waarom ik hier op aarde ben? Gewoon, om mijn licht te laten schijnen en me te verbinden met iedereen. Zo krijgt het “onlicht” die de verdeel-en-heersstrategie over de wereld uitrolt geen kans. Mensen met zelfkennis en vertrouwen in zichzelf, zijn niet vatbaar voor dat spelletje. Die kunnen niet anders dan zich verbinden met zijn medemens. Ook al maakt die medemens deel uit van de massavorming. Lastig? Ja. Mogelijk? Ja. 

Ik spring uit bed. Nekpijn is allang weg en slapen doe ik toch niet meer. Ik voer de huisdieren, loop met hen naar buiten, kijk naar de lucht, voel de temperatuur. De dag ligt voor me en alles kan.

Onzichtbare verbanden

(PORTUGUÊS) (ENGLISH)

Het terras bij het zwembad is in de ochtend zo nat dat het lijkt alsof het afgelopen nacht heeft geregend. En dat is niet zo. Nu is de zon op, schijnt uitbundig aan de blauwe hemel en verwarmt alles. Je ziet de velden dampen. Als ik dan zo in het zonnetje sta op te warmen en mijn omgeving in mij opneem moet ik bijna altijd denken aan de woorden van Lilian Ducelle die ze met een verwijtende ondertoon kon uitspreken. “Holland en zijn blikken zon!” Op de redactie van Moesson, het tijdschrift dat zij mede oprichtte en waar ik toen werkte, waren we allemaal blij dat eindelijk de zon scheen midden in de winter en dan zei Lilian dat. En ja, het is helemaal waar. De zon in Holland verwarmt niet in de winter en hier wel.

Ik hoop steeds dat in de middag het terras wel droog is omdat ik zo graag les wil geven buiten. De hele groep snakt naar samenzijn en training van ons bewustzijn. Maar de vochtigheidsgraad is zo hoog dat het tegendeel het geval is. Kleddernat is het, ook op het warmst van de dag. Dus oefen ik mijn bewustzijn gewoon de hele dag. Als ik er aan denk. En meestal denk ik eraan als ik iets voel. Ongemak, verdriet, plezier, verbazing. Kortom bij het ervaren van een emotie ben ik me ineens bewust van iets. 

Dat gebeurde ook toen ik naar de bunker onder het zwembad liep om een was in de wasmachine te stoppen. Nee de bunker is niet een schuilplaats voor oorlog, het is het machinehuis van het zwembad, onder de grond en ruim genoeg om als bunker te dienen. Om daar te komen loop ik langs wat enorme honderdjarige olijfbomen. Gelukkig kijk ik altijd waar ik loop anders had ik hem misschien plat getrapt. Deze paddestoel. Later zie ik dat verderop in de olijfboomgaard nog veel meer van deze opruimers uit de grond zijn geschoten. 

Inmiddels heb ik wel geleerd dat in de natuur niets aan het toeval wordt overgelaten en dat alles van mineralen, flora tot fauna een rol speelt bij het in stand houden van het aardse paradijs. Daar is geen mens voor nodig. Als paddenstoelen er niet zouden zijn bijvoorbeeld, dan was er geen natuur. Paddenstoelen hebben ondergronds draadvormige lichamen waarmee ze zich met elkaar en met de bomen en planten verbinden. Ze werken met elkaar samen. Ze voeden elkaar. Ze houden elkaar in stand. Ze versterken elkaar. Ze houden elkaar gezond en laten elkaar floreren. Hoe doen wij mensen dat? Want ook wij zijn de natuur. Wij hebben alle eigenschappen van het mineralen-, planten- en dierenrijk in ons. 

Volgens Rudolf Steiner is het menselijk ras de som van het mineralen-, planten- en dierenrijk. Daar voegt hij dan nog aan toe dat wij mensen onze evolutie dankzij die rijken hebben bereikt. Noblesse oblige! De mensheid is daarom volgens mij schatplichtig aan de dieren, de flora en heel Moeder Aarde. Die schatplichtigheid wordt vanzelf een verlangen. Want hij die tot bewustzijn is gekomen –  dat overigens onbewust altijd gaat ten koste van iets anders – heeft vanzelf dat verlangen om bij te dragen aan de ontwikkeling van anderen, goed te doen en de andere rijken in stand te houden.

Zo krijgt de bewuste mens compassie met alles dat leeft in de kosmos. En met compassie ontstaat die onzichtbare verbinding tussen ons mensen ook. Zo voeden we elkaar, houden we elkaar in stand en versterken we elkaar. We houden elkaar gezond en laten elkaar floreren. 

Page 1 of 9

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: