lives, writes and teaches in Portugal

Category: Je zal hier maar wonen! Page 1 of 10

Música triste

(PORTUGUÊS) (ENGLISH)

Trieste muziek – Música triste – is prachtig op de momenten dat ik onbewust behoefte heb om verdriet, pijn of het lijden aan het leven in het algemeen, beter te voelen. De muziek helpt bij het uitvergroten van dat gevoel. Daarmee kan ik twee kanten op: wegzakken in zelfmedelijden of het gevoel in mijn lijf van alle kanten zonder oordeel observeren en weg laten smelten. De eerste optie ben ik niet zo goed in, want ik weet dat iedere traan die ik plenk het begin is van een nieuw verhaal waar ik me aan kan vastklampen. De tweede optie heeft mijn voorkeur en ik word daar steeds beter in. 

Sinds ik aan de voet van Marvão in Portugal woon heb ik weinig behoefte aan muziek. De geluiden uit de natuur zijn zo harmonieus dat alles wat de mens doet lawaai lijkt te maken. Ik kan wel goed Bach of Mozart verdragen of dat prachtige concert van Poulenc. Zeker als ik zit te schrijven en het verder doodstil is binnen behalve dan de snorrende honden en kat. Alleen als ik in de auto zit doe ik de Portugese radio aan. Antena 1. De normale mainstream media. Daar kunnen ze net zo glad praten als op de NPO. Ik luister omdat het goed is voor mijn Portugees en omdat ik toch op de hoogte wil zijn van wat het volk allemaal moet geloven. 

Ineens zegt de omroepster: “Vlak voor vijf uur hebben we een nieuw item dat heet: Música triste. Mijn oren spitsen zich. Wat nou, denk ik, trieste muziek? Ik moet lachen. Zou die keuze voortkomen uit de lijdende volksaard van de Portugezen? Wanneer ik weer in de auto zit is het bijna vijf uur. Ik luister. Geen Portugese fado, wel oersaaie, trieste Engelse popmuziek over een verloren liefde. Dat valt me tegen. Want triestere muziek dan de fado die vol is van een onbestemd verlangen dat nooit vervuld zal worden, ken ik niet en ik vind het prachtig. Luister maar eens op Youtube naar de Mozambikaanse Mariza als ze het lied met de titel Chuva (regen) zingt. 

De mooiste regen van het jaar

(PORTUGUÊS) (ENGLISH)

Geen witte Kerstmis, wel een grijze en natte. Net nadat de boeren, boerinnen en families en vrienden een week geleden de olijven binnen hadden, is het gaan regenen en is het blijven regenen. De goden zijn ons goed gezind. Het is precies het juiste moment en de meest ideale regen voor de natuur. Een dicht gordijn van druppels dat maar af en toe open gaat. Het waait bij vlagen.

Ik waan me bijna in Holland ware het niet dat de uitzichten hier zo anders zijn dan in het Haagse Bos, waar ik altijd wel iemand tegen kwam want ook een hond. Daar heb ik hier geen last van. Niemand laat zijn hond uit. De territoria zijn zo groot dat honden zichzelf uitlaten ergens op hun eigen terrein waar ze een taak hebben: waken of schapen hoeden. Mijn ruwharige teckel heeft geen taak. Hij is nog van de stad en laat zich niets vertellen. Net als de Portugese aanloopkat. Die doet ook gewoon zijn ding. 

Logeerhond Kitty is een ander verhaal. Die is goed opgevoed en gewend twee maar per dag lange wandelingen te maken met haar baasje Leone Holzhaus die al een maand in het ziekenhuis ligt. Kitty past zich prima aan, klaagt niet en bekijkt dit drukke huishouden af en toe met argusogen. In de ochtend besteed ik veel aandacht aan haar en ’s avonds mag ze bij me op de bank en praten we gezellig. De aandacht die ze altijd van Leone krijgt en het heerlijke eten dat ze voor Kitty maakt, tja dat komt ze misschien wel tekort. Gelukkig is het hier never a dull moment dus afleiding genoeg voor haar. 

Trouwens Rus de kat loopt al vijf dagen met een kap om zijn nek. Vanwege een gehecht oor. Rus is een half wilde buitenkat en komt soms binnen. Nu is dat anders. Hij is meer binnen dan buiten. Door die kap lijkt hij behoorlijk gedesoriënteerd en durven we hem niet de wildernis in te laten gaan. Dus wordt hij onder supervisie losgelaten. Ik doe hem zelfs aan een lijntje want als hij ineens een spurt trekt ben ik hem kwijt. Hij vindt het wel goed allemaal, hoewel hij gisteravond in regen en storm van het dak gehaald moest worden. Never a dull moment zoals ik al zei. 

Nu is het middag en zijn alle dieren zoet. Le nozze di Figaro van Mozart klinkt uit de boxen, kaarsen branden en lichten ook. Buiten ruist in de olijfboomgaard de regen in stilte. Het lijkt alsof er vrede in de wereld is. Als over een paar dagen de zon weer tevoorschijn komt, zal er meer licht dan schaduw zijn. Dan loopt iedereen met lichte tred en rechte rug. Klaar voor wat komen gaat.

Wij mensen zijn niet klein te krijgen omdat we vele malen groter en lichter zijn dan we denken te zijn. 

Ik ben hoopvol gestemd voor de dag van morgen. Net als de dieren. En wanneer er toch een moment is waarop een donkere gedachte uit de duisternis van het onderbewustzijn opwelt, herhaal ik de volgende mantra net zo lang totdat de gedachte is gesmolten in het licht:

Alles is goed

Alles is zich aan het uitwerken voor mijn hoogste goed. 

Uit deze situatie kan alleen maar goeds voorkomen.

Ik ben veilig.

Het leven houdt van mij.

Page 1 of 10

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: