learning and teaching full awareness in Portugal

Category: Blog Page 2 of 179

Living with or without a goal

(PORTUGUÊS) (NEDERLANDS)


Photo by Matt Bennett on Unsplash

People who can finally rest on their laurels after a long life of hard work, often don’t have a goal in their life anymore. A goal to live towards, because let’s face it: once you’re 67 and a pensioner, you don’t need to do anything anymore. 

Between the ages of 4 and 18, our goal was to go to school to learn how to function in society. Between the ages of 18 and 24, we went to college or learned a trade for the same reason. 

Around 25, we finally started to earn the money that would allow us to realise our learned ideals.  A house of our own, for example, perhaps a family, holidays twice a year, a barbecue in the garden and two cars in front of the house. That is pretty much the ideal of the materialistic world. An external fulfilment of life.  

Once we retire, a new meaning comes along that mainly remains stuck in the outward appearance. Logical, because we have never learned otherwise. Electric bikes or a camper van and long holidays. Or walking ten kilometres a day with a pedometer. To the theatre, museum and bookshop. And when all that is done, we let ourselves be entertained by the media. 

I see it all around me and listen to the successful stories from the past and the plans for the future. I sometimes ask: what is your goal in life? Usually the answer is: Goal? That is no longer necessary. I have achieved everything and now I don’t need anything anymore. 

I fall into the 70 plus category and have never been able to catch myself achieving my goal. Although I have an impressive CV, worked hard, raised children and learned a lot, I have not reached my goal yet. Maybe that is because my lifelong goal has nothing to do with the material world and has everything to do with the spiritual one. 

In this life, I wish to come to pure consciousness in full health, so that I can become and be a good person for myself, my fellow human beings and the world.

This means that I study and practice yoga for body and mind with discipline and attention every day. I know that there is no quick fix. I have no time for idleness. I am not interested in endless small talk and chatter. 

We have one certainty in life and that is that it is finite. This idea has been a great driving force for me for decades, making it easy for me to direct my willpower. In this way, I can train the discipline to live with attention and let the mumbo jumbo in this world pass me by more and more easily. And that is profit every day.

Viver com ou sem objectivo

Photo by Matt Bennett on Unsplash

As pessoas que finalmente podem descansar sobre os seus louros após uma longa vida de trabalho árduo, muitas vezes já não têm um objectivo na sua vida. Um objectivo para o qual viver, porque sejamos realistas: uma vez com 67 anos e reformado, já não precisa de nada. 

Entre os 4 e 18 anos, o nosso objectivo era ir à escola para aprender a funcionar na sociedade. Entre os 18 e 24 anos de idade, fomos para a faculdade ou aprendemos um ofício pela mesma razão. 

Por volta de 25, começámos finalmente a ganhar o dinheiro que nos permitiria realizar os nossos ideais aprendidos.  Uma casa própria, por exemplo, talvez uma família, férias duas vezes por ano, um churrasco no jardim e dois carros em frente da casa. Este é praticamente o ideal do mundo materialista. Uma realização externa da vida.  

Uma vez reformados, surge um novo significado que permanece principalmente preso na aparência exterior. Lógico, porque nunca aprendemos o contrário. Bicicletas eléctricas ou uma autocaravana e férias longas. Ou caminhar dez quilómetros por dia com um pedómetro. Para o teatro, museu e livraria. E quando tudo isso é feito, deixamo-nos entreter pelos meios de comunicação social. 

Vejo-o à minha volta e ouço as histórias de coragem do passado e os planos para o futuro. Às vezes pergunto: qual é o seu objectivo na vida? Normalmente, a resposta é: Objectivo? Isso já não é necessário. Consegui tudo e agora já não preciso de mais nada. 

Eu pertenço à categoria dos 70 mais e nunca fui capaz de me apanhar a alcançar o meu objectivo. Embora tenha um currículo impressionante, trabalhei muito, criei filhos e aprendi muito, ainda não atingi o meu objectivo. Talvez porque o meu objectivo de vida nada tem a ver com a matéria e tudo a ver com o mundo espiritual. 

Nesta vida, desejo chegar à consciência pura em plena saúde, para poder tornar-me e ser uma boa pessoa para mim, para os meus semelhantes e para o mundo.

Isto significa que estudo e pratico yoga para o corpo e mente com disciplina e atenção todos os dias. Eu sei que não há uma solução rápida, a quick fix. Não tenho tempo para ociosidade. Não estou interessado em conversas e balelas. 

Temos uma certeza na vida, que é a de que é finita. Esta ideia tem sido para mim uma grande força motriz durante décadas, tornando-me mais fácil dirigir a minha força de vontade. Desta forma, posso treinar a disciplina para viver com atenção e deixar passar cada vez mais facilmente a patranha neste mundo. E isso é lucro todos os dias.

Leven met of zonder doel

Photo by Matt Bennett on Unsplash

Mensen die na een lang leven hard werken eindelijk op hun lauweren kunnen rusten, hebben vaak geen doel meer in hun leven. Een doel om naar toe te leven, want zeg nou zelf: als je eenmaal 67 jaar bent en uitgewerkt, dan hoef je niets meer. 

Tussen 4 en 18 jaar was ons doel naar school gaan om te leren functioneren in de maatschappij. Tussen 18 en 24 jaar gingen we studeren of leerden we een vak om dezelfde reden. 

Rond de 25 gingen we eindelijk het geld verdienen waarmee we onze aangeleerde idealen konden verwezenlijken.  Een eigen huis bijvoorbeeld, misschien een gezin, twee maal per jaar met vakantie, een barbecue in de tuin en twee auto’s voor de deur. Dat is toch wel zo’n beetje het ideaalbeeld van de materialistische wereld. Een uiterlijke levensinvulling.  

Eenmaal met pensioen komt er een nieuwe invulling die voornamelijk blijft steken in die uiterlijkheden. Logisch want we hebben nooit anders geleerd. Elektrische fietsen of een camper en lang met vakantie. Of tien kilometer per dag wandelen met de stappenteller. Naar theater, museum en boekwinkel. En als dat allemaal is gedaan laten we ons entertainen door de media. 

Ik zie het om me heen en luister naar de stoere verhalen van vroeger en de plannen voor straks. Ik vraag wel eens: wat is je doel in het leven? Meestal is het antwoord: Doel? Dat is niet meer nodig. Ik heb alles bereikt en nu hoef ik niets meer. 

Ik val in de zeventig plus categorie en heb mezelf nog nooit kunnen betrappen op het bereiken van mijn doel. Hoewel ik een indrukwekkende cv heb, hard heb gewerkt, kinderen heb groot gebracht en veel heb geleerd, is mijn doel nog niet bereikt. Misschien is dat omdat mijn levenslange doel niets met materie te maken heeft en alles met innerlijke groei. 

Ik wens in dit leven in volle gezondheid tot zuiver bewustzijn te komen zodat ik een goed mens kan worden en zijn voor mijzelf, mijn medemens en de wereld.

Dat betekent dat ik met discipline en aandacht dagelijks studeer en yoga praktiseer voor lichaam en geest. Ik weet namelijk dat er geen quick fix bestaat. Ik heb geen tijd om te nietsnutten. Ik ben niet geïnteresseerd in oeverloos gepraat en gebabbel. 

We hebben namelijk één zekerheid in het leven en dat is dat het eindig is. Dat idee is al decennia lang een grote drijfveer waardoor ik makkelijk mijn wilskracht kan sturen. Zo kan ik de discipline trainen om met aandacht te leven en kan ik steeds makkelijker de mumbo jumbo in deze wereld aan mij voorbij laten gaan. En dat is iedere dag winst.

Let go of resistance

(PORTUGUÊS) (NEDERLANDS)

Photo: Alex Buiter

This week was over in no time. That is usually the case when I study and read with attention. Then I forget the time. I had postponed writing my blog, which I usually publish on my blog on Fridays, until Friday afternoon. The reason for postponement was important to me. I was making a discovery that was new to me. A subject from a course I am doing came back in a book I am reading. And that coincided. Suddenly I got the answer to my question:

Why do almost all people want the love, approval and appreciation of their fellow human beings?

In doing so he will never have time to truly know himself. That is what I wanted to write about. And now it is too late. So you may wait another day or two to hear the answer. 

Because of this way of living – we “have to” do everything and “are not allowed to” do anything (by ourselves) – we build up resistance in our bodies. If this lasts long enough, physical complaints arise. Without exception, we all suffer from this. 

On Sunday, we will work to give this resistance space, so that it can loosen up and disappear. Just by doing some simple yoga postures. Bring your yoga mat, a cushion, blocks if you have them and a blanket you can roll up or fold to the right height. I will explain how tomorrow.

Liberte a resistência

Photo: Alex Buiter

Esta semana terminou em pouco tempo. Este é geralmente o caso quando estudo e leio com atenção. Depois esqueço o tempo. Tinha adiado a escrita do meu blog, que normalmente publico às sextas-feiras à tarde, até sexta-feira. A razão para o adiamento foi importante para mim. Eu estava a fazer uma descoberta que era nova para mim. Um assunto de um curso que estou a fazer regressou num livro que estou a ler. E elas coincidiram. De repente, obtive a resposta à minha pergunta:

Porque é que quase todas as pessoas querem o amor, a aprovação e o apreço dos seus semelhantes?

E por isso que nunca terá tempo para se conhecer verdadeiramente. Era sobre isso que eu queria escrever. E agora é demasiado tarde. Assim, pode esperar mais um ou dois dias para ouvir a resposta. 

Devido a esta forma de viver – “temos de” fazer tudo e “não estamos autorizados” a fazer nada (por nós próprios) – criamos resistência nos nossos corpos. Se isto durar o tempo suficiente, surgem queixas físicas. Sem excepção, todos nós sofremos com isto. 

No domingo, trabalharemos para dar espaço á resistência, de modo a que ele se libera e desapareça. Apenas fazendo algumas posturas simples de yoga. Traga o seu tapete de yoga, uma almofada, blocos se os tiver e um cobertor que possa enrolar ou dobrar até à altura certa. Explicarei como amanhã.

Weerstand bevrijden

Photo: Alex Buiter

Deze week was zo voorbij. Dat is meestal zo als ik met aandacht studeer en lees. Dan vergeet ik de tijd. Het schrijven van mijn blog die ik meestal op vrijdag plaats had ik uitgesteld om vrijdagmiddag pas te schrijven. De reden van uitstel vond ik belangrijk. Ik was een voor mij nieuwe ontdekking aan het doen. Een onderwerp uit een cursus die ik doe kwam terug in een boek dat ik lees. En dat viel samen. Ineens kreeg ik het antwoord op mijn vraag:

Waarom willen bijna alle mensen de liefde, goedkeuring en waardering van zijn medemens(en)?

En zo dus nooit zichzelf waarlijk kan leren kennen. Daar wilde ik dus over schrijven. En nu is het te laat. Dus jullie mogen nog een dag twee wachten om het antwoord te horen. 

Door die manier van leven – we “moeten” van alles en “mogen niets” (van onszelf) – bouwen we weerstand op, in ons lijf. Als dat lang genoeg duurt ontstaan er fysieke klachten. Zonder uitzondering hebben we daar allemaal last van. 

Zondag gaan we aan de slag om die weerstand ruimte te geven zodat het losser komt te zitten en kan verdwijnen. Gewoon door wat simpele yogahoudingen. Neem daarvoor naast je yogamat mee, een kussen, blokken als je die zelf hebt en een deken die je kunt oprollen of opvouwen tot een juiste hoogte. Ik leg je morgen uit hoe.

Page 2 of 179

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: