Liesbeth Steur

schrijver

Zonder na te denken

Woensdagochtend tien uur heb ik wekelijks een afspraak in het verzorgingstehuis in mijn dorp Santo António das Areias. Met de moeder van een vriend. Zij woont sinds zes weken in ons dorp. Daarvoor woonde ze bij een van haar dochters in de grote stad. Dat ging niet meer. Hoewel zij met haar tachtig jaren plus, fysiek redelijk fit is, gaat haar hoofd een andere richting uit. En dat is progressief.

Mijn vriend wil dat zijn moeder zo lang mogelijk zelf kan blijven lopen en bewegen en heeft mij gevraagd wekelijks een sessie te doen met haar. Daar moest ik over nadenken. Ik ben yogadocent en geen specialist in ouderen of zieken. Volgens mij bestaan er professionals in Nederland om dit soort werk te doen. En hier misschien ook. Ik weet het niet. Hoe langer ik nadacht hoe meer bezwaren. Mijn vriend bleef aandringen.

Zodra ik merk dat ik een weerstand heb, neem ik de tijd om stil te zitten. Het eerste dat me opvalt bij de observatie van wat er in mijn hoofd om gaat, is dat nadenken over iets dat mij onbekend is, geen nut heeft. Er is geen uitkomst en geen actie. Er verschijnen argumenten die uitsluitend gebaseerd zijn op wat ik denk te weten door wat ik heb gelezen of gehoord of gezien of door wat ik vroeger heb meegemaakt. Als ik die argumenten voor waarheid aanneem, betekent het dat ik nooit meer iets nieuws ga ondernemen, dus dat mijn toekomst er hetzelfde uitziet als mijn verleden.

Ik geloof er heilig in dat een mens zijn toekomst kan vormgeven. Door alle mogelijkheden te onderzoeken. Door iets aan te pakken zonder je te laten beperken door oude gedachten of overtuigingen. En wel door nieuwsgierig te zijn en vertrouwen te hebben in het grote geheel. Het denken is alleen belangrijk om te overleven in nood. Nergens anders voor. Tenzij je wil blijven zitten waar je zit.

Wanneer ik in het bezoekerskamertje ben en mijn vriends moeder binnenkomt, ben ik met haar. Denk ik niet na. Ik zie haar, we groeten en zoenen en we gaan aan het werk. We bewegen, we staan, we dansen, we zingen, we lachen. Een uurtje is zo voorbij. Intussen heeft ze heel veel spieren getraind, ongemerkt. De oefeningen verschijnen bij mij. Ik hoef er niets voor te doen. En iedere keer klopt het.

Deze uurtjes zijn mijn grootste lessen.

Als ik de volgende dag mijn yogaleerlingen voor me heb, zie ik precies wanneer in het leven de geestelijke en fysieke souplesse afneemt. Bij het ophouden met ademen. Waar jonge kinderen hun totale longcapaciteit benutten, gebruikt een volwassen mens dat verstrikt zit in zijn denken, carrière, hypotheken, files, geen tijd, nog maar 20% van zijn longcapaciteit en dan alleen maar het bovenste deel.

Dat betekent dat je middenrif niet meer beweegt, dat je hart klem komt te zitten, dat je minder zuurstof in je bloed hebt, dat je moe wordt en eigenlijk een langzame dood aan het sterven bent. En als je dan weet dat je denken (niet je lichaam) circa 90% van je dagelijkse dosis energie verbruikt (zelfs als je een sporter bent), snap je waarom je je voelt zoals je je voelt.

Ik ben dankbaar voor de uitnodiging om deze uurtjes te mogen doen en oh zo blij dat ik een grenzeloos vertrouwen heb in het ongeziene. Het pakt altijd, zonder uitzondering, perfect uit.

Ik weet het nu zeker, mijn denken is een gereedschap, geen doel op zich.

#PHOT - Foto op Donderdag - is een initiatief van Karin Ramaker.

Previous

Maak ik me druk?

Next

Fake news

9 Comments

  1. het lijkt me juist zo dankbaar om te doen! maar goed dat je bent gegaan!

  2. C. Verharen

    Pppfff… weer een prachtige vertelling….! Geen speld tussen te krijgen en “nail on the head”!

  3. Marty

    Weer een mooi verhaal. In de bejaarden zorg.
    Jullie zien er gezellig en vrolijk uit.

  4. Dank je wel Liesbeth.

  5. sytskeroskam

    Mooi. Soms is het genoeg om gewoon beschikbaar te zijn, en volgt er vanzelf wat er nodig is.

  6. Mark

    Oh wat een heerlijke ‘state of mind’ heb jij toch.

  7. Prachtig, het verandert ook mijn perspectief op yoga in positieve zin.

  8. Jenneke Litjens

    Ik zie het je doen Lies, wat geweldig en een feestje om dat te mogen doen. En dat ademen, daar zal ik ook eens op gaan letten. Dank je! xxx

Laat je een reactie na!?

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: