Liesbeth Steur

schrijver

Viver Marvão

21077599_1960187484195477_2232738085484927747_n

Viver Marvão op werkbezoek bij de Lar (het verzorgingstehuis) van het Casa de Povo (buurthuis) van Santo António das Areias. Marvão, hoog op de berg, waakt over ons.

(uma tradução em português seguirá)

De hemel is licht bewolkt boven Den Haag op deze winterse dag in 1993. Ik sta op de elfde etage van het gebouw van het Ministerie van Binnenlandse Zaken en overzie de Haagse binnenstad. Ver beneden mij zijn de bedrijven open, haasten mensen zich en rijden trams over de wirwar van rails. Den Haag beweegt. Ik sta me af te vragen hoe ik hier twee weken geleden terecht ben gekomen. Hoe ik ja heb kunnen zeggen als ondernemer. Maar goed. Werk is werk. Ik heb een maand in te vullen tussen twee klussen. Het uitzendbureau bood me werk aan bij dit ministerie en wel bij de Directie Politie. Om je eerlijk de waarheid te zeggen, ik was ook nieuwsgierig naar hoe het is om ambtenaar te zijn. En drie weken … hoe erg kan het zijn.

Heel erg!

Ik vervang een secretaresse die ziek is en word ingewerkt door een jong meisje. Zij doet niets de hele dag, behalve nagels vijlen, koffie drinken en af en toe naar de printer lopen. Na een paar dagen vraag ik haar wat ik hier eigenlijk doe. Ze zegt dat ik de directiesecretaresse vervang. Ja? Ik vraag haar of zij dat niet kan doen met het weinige werk dat hier is. Nee, legt ze uit, ik heb mijn eigen taken en iedere plaats moet ingevuld zijn.

Terwijl ik koffie drink op de gang en naar buiten staar komt er een man naast me staan die kennis wil maken.
“Nieuw hier?”
“Uitzendkracht bij Directie Politie.”
“Ja, dat had ik al gehoord. Ik ben Thom de Graaf.”
“En ik Liesbeth Steur.”
Ik kijk hem aan. Het is een jonge man met een bos krullen en blauwe ogen.
“Wat is je job hier?”
“Ik ben topambtenaar maar niet voor lang meer.” Hij glundert.
“Oh, ga je weg?”
“Ja als het aan mij ligt wel, maar ik ben afhankelijk van de kiezers.”
“Kiezers? Wat bedoel je?”
Hij kijkt me verbaasd aan. “Herken je mij dan niet? Van de posters?”
“Nee.”
“Oh … ik ben van D66 en doe mee aan de Tweede Kamerverkiezingen in maart volgend jaar.”
“Gefeliciteerd.” Ik bestudeer zijn gezicht en zeg: “Jij gaat dus uitvoeren wat het volk graag wil? Jij gaat de politicus zijn die het volk en de kleine ondernemers koestert? Tenslotte zijn zij het die het geld verdienen voor de BV Nederland.”
Ik wijs op de stad onder ons terwijl ik doorpraat.
Thom kijkt me oprecht verbaasd aan.
“Ach, ondernemers, het volk; daar is de politiek niet voor. Wij maken beleid! Ik ben geen domme idealist. Nee, ik zie de politiek als doel om tot de inner circle te komen. Voor de mooie banen.” Hij lacht hartelijk om mijn naïviteit.

Sindsdien heb ik een broertje dood aan politiek en 100% wantrouwen.

Hier in Portugal bestaat ook een democratie met verkiezingen. Openlijk meer corrupt, dat wel en het toneelspel vind ik beter. Waarschijnlijk omdat ik 25% niet begrijp. Als buitenlander mag ik mijn stem uitbrengen voor de gemeenteraad van Marvão en die verkiezingen zijn 1 oktober. De gemeente waar ik woon is voor mij overzichtelijk met zo’n 3.000 inwoners en een stem kan – lijkt me – merkbaar invloed hebben.

Blijkbaar zit er onder dat “broertje dood” nog wat idealisme want ineens regel ik het papierwerk om een stemnummer te krijgen.

Nog geen twee weken later word ik tot mijn schrik benaderd. Door José-Manuel Pires, oprichter van een gloednieuwe politieke beweging met de naam Viver Marvão, met de vraag of ik mij wil aansluiten en verkiesbaar wil stellen voor de gemeenteraad. Als buitenlander. Ik slaap een nacht, praat met Coen en zeg ja. Waarom?

Omdat ik hier kleine ondernemer ben, een bijdrage wil zijn voor de gemeenschap en – niet onbelangrijk – een mening heb over de opvolger van de huidige burgemeester. Hij mag er niet komen.

José-Manuel is van bekende huize, ik ken hem en zijn familie al langer en vind hem uitermate aardig en capabel. Het programma is zoals alle politieke programma’s. Mooie plannen. José-Manuel heeft een schare mensen om zich heen verzameld van allerlei pluimage, links, rechts, midden en neutraal. Jong en oud, ondernemers en harde werkers, waaronder veel vrouwen. Die mix spreekt me aan.

Als ik A zeg, zeg ik ook B. Dat betekent dat ik af en toe mag opdraven als de ploeg wordt uitgenodigd om kennis te maken met besturen van instellingen.

Ik sta na de presentatie en rondleiding op het dakterras van het lokale hypermoderne verzorgingstehuis. In de straat rijdt een auto voorbij en slenteren en babbelen mensen in de avondwarmte.

De idealist in mij denkt dat WE gaan winnen.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker.

Previous

Waar of niet waar

Next

Oh, oh, Den Haag

18 Comments

  1. Mark

    Liesbeth for Presedenta!!

  2. Mooi stuk. Volg je hart!

  3. Gerard ten Broek

    Jij kan het verschil maken, ik geloof in jou. Heel veel succes.

  4. coen

    Viver Marvão! Viver Liesbeth!

  5. Lucia Beijlsmit

    Succes Liesbeth, laat de boel in beweging komen.

  6. Ferdinand

    Viver esturjão!!

  7. Ha ja ‘voor de mooie banen’ en wat mooi geschreven over toen en nu, benieuwd hoe het je vergaat, succes!

  8. karinloopbaan

    Fijn, dat het er toch nog is ‘dat sprankje idealisme’. Ik hoop dat het mooie dingen oplevert! #gogogo

  9. wat een ommezwaai!

    ooit zei iemand – die actief was in de politiek- dat ik een goeie was voor in de politiek. ik schudde mijn hoofd en zei: ik ben helemaal niet geschikt voor de politiek. ik hou niet van eindeloos schaken.)

    maar je stem laten horen is altijd goed! wees niet (meer) stil!

    • Tja … Het stroomt. Het is een deel van een geheel. Dat weet ik. Meer weet ik nog niet en wel dat die stroom me ergens brengt. En wat dat is? Zodra ik dat weet is er weer iets dat me nog verder brengt. Spannend vind ik het leven. ?

    • Trouwens Karin die oude politiek is echt voorbij. Ik denk dat je geschikt bent, straks. Weinig woorden, veel wol!

  10. Hoge bomen vangen veel wind, maar hoog in de toren zitten dus de blaaskaken. Met recht ontluisterend, de minachting vooral!
    Maar wat een mooi einde -begin!- van deze blog. Heel veel succes Liesbeth!

Laat je een reactie na!?

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: