Liesbeth Steur

schrijver

Vaste lasten

[português]  [English]

Verder kijken dan zijn neus lang is. Dat kan een mens. We kunnen bijvoorbeeld de sterren zien en die staan toch zo’n 5000 lichtjaren van onze planeet. Dat licht maakt een reis van vijf triljoen kilometers en dan valt er een foton zo door je lens op je netvlies. Wonderbaarlijk! Ik las het op internet. We hebben bionische ogen. Dat we op de aarde niet zo ver kunnen kijken ligt aan de ronding van de planeet. Onze ogen reiken zo ver als de horizon. Dat is zo’n vijf kilometer. Tenzij je op grote hoogte staat. Op een berg bijvoorbeeld. Dan kun je veel verder kijken. Ik dacht zo’n 200 kilometer en dan begint de ronding van de aarde.

Iedere keer als ik op het punt sta waar ik deze foto heb genomen, verbaas ik me over het menselijk oog, over de wereld en over de weidsheid ervan. En, dat ik het allemaal kan zien!

Ik weet dat ik naar twee landen sta te kijken, want dat kun je natuurlijk niet zien. In de verte Spanje. Rechts bijvoorbeeld zie je de drakenrug – een langgerekte rotspartij – dat is waar Spanje begint en voor me ligt Portugal.

Trouwens ik sta hier in Marvão, Portugal op 800 meter hoogte. Beneden zie je wat huizen. Kijk eens linksonder op de foto. Daar zie je drie huizen waarvan het middelste van ons is. Herkenbare aan de rode pannen op het dak. Ervoor en erachter ligt de olijfboomgaard.

Ik kan hier immens diep ademhalen en al uitademend verzucht ik dan: ‘Je zal hier maar wonen.’

Mijn leven is zo weids als mijn uitzicht. Zit ik in mijn computerscherm dan is mijn leven extreem beperkt tot letters of kunstmatig beeld. Kijk ik naar links de olijfboomgaard in door de glazen schuifdeuren dan worden mijn ogen gestreeld door groen. Zit ik te praten met iemand dan is de expressie van gezicht en ogen mijn beeld.

Het scherm zuigt me makkelijk in een tunnel. Misschien ontstaat daar wel de tunnelvisie. Het scherm kan zelfs zo dominant zijn wanneer ik zit te schrijven bijvoorbeeld, dat ik niet meer voel dat ik een lichaam heb. Dan is dat scherm mijn wereld.

De olijfbomen of de natuur in het algemeen doen me beseffen dat ik leef. Alsof iemand met de vingers heeft geknipt. Wakker ben ik. Bomen, groen, wind, zon, regen. Land, aarde, sprieten, rotsen. De natuur met alle planten en dieren brengt me terug naar waar het werkelijk over gaat.

Regelmatig heb ik me afgevraagd wat ik werkelijk van waarde acht in het leven.
Wat is belangrijk voor mij? En om daar achter te komen heb ik mezelf drie vragen gesteld:
1. Waar geef ik mijn geld aan uit (na alle vaste lasten natuurlijk)?
2. Klopt dat uitgavenpatroon wel met mijn hoogste goed?
3. Draagt het bij?
Zo heb ik mijn doen en laten op lijn gebracht met mijn waarden.

Een leven in beweging met het ritme van de natuur.

Dat is mijn hoogste waarde. Alles dat die beweging belemmert neem ik afscheid van. Zo groeit mijn uitzicht op het leven.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo on Tuesday, een initiatief van Karin Ramaker. De PHOT is een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema, met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Previous

Een wandeling met Tao

Next

Alles kalmpjes aan

8 Comments

  1. C. Verharen

    De hoogste vaste last ben ik, denk ik?! 😉

  2. de huur betalen, boodschappen en dat soort dingen vind ik ook van waarde. die rekeningen betaal ik dan ook bewust. het feit dat ik de huur kan betalen en mijn avondmaal vind ik van onschatbare waarde.

    • Ja Karin, dat vind ik ook allemaal van het hoogste goed. Mijn vraag is: van het geld dat dan overblijft, je extra, je spaargeld, hoe besteed je dat? Besteed je dat aan iets dat bijdraagt aan je hoogste waarde? Of heeft dat er niets mee te maken. En inderdaad is een huisje en eten essentie voordat je die vraag kunt stellen, zonder dak boven je hoofd en met een lege maag staat een mens in de overlevingsmodus.

      • als ik geld over heb ben ik geneigd het uit te geven aan alles waar ik blij van word. ik geef het ook graag weg. (cadeaus e.d aan anderen) maar ik moet een beetje opletten daarmee…

  3. Weer zo’n mooie overweging, Liesbeth. (En interessante weetjes over onze ogen en jouw omgeving!)

Laat je een reactie na!?

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: