Liesbeth Steur

schrijver

Time is on my side …

Stationsklok Soms bekruipt me het gevoel dat een dag geen 24 uur meer telt, maar 18 of minder. Wát ik ook doe, hoe goed ik de boel organiseer, het maakt niet uit, de tijd is te kort. Toen ik ontdekte dat die gedachte de overhand begon te krijgen, heb ik het aandacht gegeven.

Want zeg nou zelf, er is niets veranderd sinds het begin van de schepping. De aarde draait om de zon, de maan om de aarde en dat tempo bepaalt onze tijd. Hadden onze prille voorvaderen last van gebrek aan tijd? Nee, ik denk het niet. Ze deden hun ding om te overleven en als het donker werd zochten ze hun hol op.

Had Napoleon last van gebrek aan tijd? Ik denk het niet. Ondanks dat hij toch een druk bezette agenda. Overal moest hij strijd leveren en dan nog al zijn vazallen in zijn nieuwe landen van advies dienen. Maar gebrek aan tijd? Nee.

En dan dichterbij huis: hadden de generaties uit de eerste helft van de twintigste eeuw gebrek aan tijd? Nee. Die kregen juist steeds meer tijd. Er kwam elektrisch licht, de auto verscheen in het straatbeeld, er werden uitvindingen gedaan die het leven verlichten in fabrieken en huishoudens. Wat een opluchting moet dat zijn geweest. Die generaties ervoeren luxe. Al was het maar door de zekerheden die geboden werden.

Ineens was er tijd over. De PTT deed het, schoon water werd geleverd en de riolen werden aangesloten. De nutsbedrijven waren zekerheden in het leven. Postbezorger was een eervol beroep. Zelfs het ziekenfonds bood een vangnet zonder dat een mens hoefde te kiezen.

Inderdaad, vroeger was niet alles beter mede door de grote oorlogen. Zonder die werelddrama’s was de consumptiemaatschappij en de verslaving daaraan niet in zo’n rap tempo op gang gekomen.

Affluent Society by CoenStAffluent Society by CoenSt

Nu zit ik relaxed buiten op het terras onder de markies in de schaduw aan mijn laptop te schrijven. Mijn smartphone ligt naast me en ook de tablet is paraat. Ik heb een oortje in waar ik alle muziek van de wereld die in brand staat in kan laten klinken. Terwijl ik schrijf zie ik in de rechterbovenhoek welke mails er binnenglijden. Twee seconden maar hoor, dan is het weer weg. En dat is precies genoeg tijd om te weten wie wat van me wil.

Ik beschik over alle informatie 24 uur per dag. Is dat een verworvenheid? Ik vind het erg makkelijk dat ik bij allerlei goede vertaalwoordenboeken kan; recepten kan opzoeken als ik zelf niet geïnspireerd ben om te verzinnen wat ik wil eten en Coen zag ik laatst uitgebreid kijken naar een tutorial over de dieselmotor. Dat had hij net nodig omdat de motor van zijn boot kuren vertoont. Ook kan ik van alles lezen over kunst en de makers daarvan. Ja, in mijn ogen is het een verworvenheid.

En toch is er iets verschrikkelijks aan de hand!

… ER IS GEEN TIJD …

voor het allerbelangrijkste in een mensenleven

En wat kan nou het allerbelangrijkst zijn? Gezondheid? Liefde? Spiritualiteit? Werk? Geld?

Nee, niets van dat alles. Dat zijn allemaal bijna automatische gevolgen van de aanwezigheid van dat ene. Dat wat je tot mens maakt:

WAARDIGHEID

Zonder dat is er nooit sprake van een goed leven of zelfs van een acceptabel leven.

Om waardigheid te verwerven heb je tijd nodig voor bewustwording. Tijd voor overpeinzing van de dingen die je tegenkomt in je leven en vooral over hoe je daarop reageert. Tijd heb je nodig om je denkwereld te onderzoeken.

We are what we think

Gedachten geven aanleiding tot emoties die wel honderd jaar kunnen aanhouden. Die zijn eigenlijk niet van jou, net als je gedachten die er zomaar lijken te zijn. Zonder kennis weet je nooit wat je drijft, ken je niet het verschil tussen een emotie en een gevoel. Er valt dan geen waardige manier van leven te ontwikkelen.

Waardig naar jezelf en waardig naar je medemens, dat is een menswaardig bestaan

En het zijn nu juist de verworvenheden van deze tijd die in de weg zitten. Tijd besteden aan sociale media. Televisie kijken, kranten lezen, filmpjes kijken. Je propt je hoofd vol met nog meer informatie die niet ter zake doet en het houd je weg van leven. Hoewel je denkt dat het andersom is. Je leeft omdat je gezien wordt. Door de ander. Niet door jezelf.

Het is een real life Matrix zeg ik maar even voor het gemak. Als slaven die denken dat ze vrij zijn, zo zie ik de mensen leven. Iedereen doet iedereen na. Iedereen hunkert om ergens bij te horen. De identiteit wordt bepaald door iets buiten de mens. Het wordt gedirigeerd door een ander. Het komt in ieder geval niet door zielsontwikkeling en ervaring. Want zou je daaraan werken dan zou je ook de handen ineenslaan om de wereld gezond te maken.

Een menswaardig bestaan heeft in zijn kielzog VREDE!!

Een menswaardig bestaan bestaat bij de gratie van bewustwording. 

Toets of jouw reactie, jouw handelen gefundeerd is in goedheid en of het de schoonheidsprijs verdient.

En dan volgt de vraag: Hoe doe ik dat?

Waar begin ik?

Kan ik het trainen?

Ja, je kunt het trainen net zoals je een sixpack bij elkaar kunt trainen of een hole-in-one kan leren slaan. Dat is een kwestie van vaak doen, doorzetten en nooit opgeven. Je ergens in bekwamen (in stil zijn bijvoorbeeld) – met als doel een nieuwe levenshouding – kan alleen met discipline, humor en vallen en opstaan.

Als je het dáár druk mee hebt doe je wat je als mens te doen staat.

Tijd voor jezelf, tijd voor niets doen en overpeinzing.

Tijd voor jezelf, tijd voor niets doen en overpeinzing.

Previous

Een oplossing voor een probleem

Next

Dromen zijn bedrog

3 Comments

  1. Oh, ik voel een uitgebreide blog komen. …
    Vanmiddag zit ik buiten, op het plein bij mijn oppasadres. Op dat plein zitten kinderen te spelen, fietsen zij rond terwijl er twee moeders en een gastouder de boel in de gaten houden. Er komt een meiske zitten op de bank bij ons. We bespreken van alles. Ik vertel dat ik straks op tijd mijn oppaskinderen meeneem naar huis om even te chillen voordat er gegeten wordt. “Chillen? Wat is dat?’ vraagt het meiske. ‘Dat is gewoon zitten in een stoel of op de bank en helemaal niets doen.’
    Anderhalf jaar geleden kreeg ik een polsontsteking. Ik kon mijn horloge niet meer verdragen. Hij moest af. En hij bleef af. En ik ben zonder tijd, heel vaak. Ik weet soms niet hoe laat het is. Of het al bijna tijd is. En ik weet dat als ik het weten moet ik die tijd opzoek, maar de tijd zoekt mij niet meer op. Het voelt alsof er een zware deken van me afgegleden is. Tijd laat zich niet sturen; wat jij op tijd wilt dat gebeurt zal de tijd zelf wel uitmaken. Don’t mess with time.
    Ik heb op geen enkele dag het gevoel dat ik er meer in had willen stoppen. Er is voldoende te doen, ik heb mijn planning maar ik heb nooit tijd tekort. Nooit. Waar dat aan ligt weet ik niet. Er is veel geleerd de afgelopen paar voorgaande jaren. Misschien is de belangrijkste les wel dat ik zelf niet alles wil stoppen in tijd en dat mijn tijd mijn tijd is.

  2. karin r.

    @Liesbeth: ineens bedenk ik me dat ook tijd in de gaten houden en tijd tekort (denken te) hebben een vorm van controle is. ik wilde voorheen bijvoorbeeld mijn horloge niet af doen, bang dat ik overal te laat zou komen. nu raad ik vaak ongeveer hoe laat het is. leuk spelletje ook. 😉
    is tijd willen proppen in de dag ook niet controle willen hebben over tijd? is tijd plannen niet controle houden over tijd?

Laat je een reactie na!?

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: