Liesbeth Steur

schrijver

Tag: yoga Page 1 of 7

New kid on the block

Heid Dyer doceert in Yoga Studio Marvão

[English]  [português]

Mijn yogastudio loopt boven verwachtingen. Toen ik hier aankwam in 2016 had ik geen plan voor een nieuwe studio. Toch kwam die er. Tegen wil en dank. Want eigenlijk zag ik het helemaal niet zitten om opnieuw de verplichting op te nemen om wekelijks lessen te geven. Nu geef ik met veel plezier vier lessen in de week en de nodige workshops tussendoor. Ik ben nog altijd Leone Holzhaus dankbaar dat ze toentertijd bleef vragen of ik weer les ging geven. Ik dacht toen: één lesje, okay dan. Nu heb ik een pand en een volledig ingerichte studio met veel deelnemers. Het leven zit vol verrassingen. Mijn kennissen- en vriendenkring groeit hard en het goede nieuws is dat zo’n 85% van de deelnemers Portugees zijn. Ik amuseer me bovenmatig met deze levensinvulling. Daarbij blijf ik topfit.

De markt is groter dan vier lessen per week. En ik ga niet meer doen dan wat ik nu doe. En toen verscheen Heidi Dyer op mijn pad. Vers uit de Verenigde Staten, heeft zij zich hier gevestigd. Heidi is ook yogadocent. Zij doceert Yin Yoga en Restauratieve Yoga. Daarbij is zij opgeleid als therapeutisch masseur. Heidi kwam vorige zomer bij mij op les en ze bleef. Nu gebruikt ze mijn studio op de woensdagen om een eigen praktijk op te bouwen. In de middag massages en in de avond lessen. Op de vierde zondag van de maand organiseert Heidi een workshop met een speciaal onderwerp. Afgelopen zondag – de eerste keer en de klas zat vol met 10 deelnemers waaronder ik – hebben we twee uur getraind in diepte ontspanning (restauratieve yoga) en het uitbalanceren van de chakra’s. Dat doet ze trouwens nu al deels in Portugees. Het was een groot succes. Woensdagavond herhaalt ze haar workshop voor de mensen die er niet in pasten afgelopen zondag.

Wat een verrijking voor Yoga Studio Marvão. Een groeiende gemeenschap met degelijk opgeleide mensen, komt de regio ten goede. De synergie (1+1=3) is voelbaar. Vanochtend na de yogales stonden we bij de bar in het gebouw waar de studio is gevestigd, in het zonnetje koffie te drinken met een aantal deelnemers en we waren het er allemaal over eens dat we lekker bezig zijn. Met zijn allen. En dat is het enige waar het leven over gaat. Vind ik.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Februari


Ik kom zojuist binnen omdat ik nog een #PHOT wil schrijven. Na een ochtend yogales en vanmiddag werken in de tuin, heb ik geen idee waarover ik ga schrijven. Dus wordt het onderwerp dat waar het er de hele dag over gaat.

Het landleven begint hier op gang te komen. De zon schijnt en het kriebelt om de tuin schoon te maken en het toch willen aanleggen van een ware moestuin. Met hulp van zoon die hier is. Iedereen, ook in de yogales, praat over de beste manieren om dat te doen, welke zaadjes te kopen en waar. Wordt het volgens de Portugese traditie of permacultuur? Dat laatste klinkt heel aantrekkelijk, want er is weinig tot geen water nodig en de tuin doet het vanzelf. Je hoeft niet te zwoegen in de hitte. En het land blijft heel. Het is goed voor natuur en mens dus.

Alles wat nieuw is boeit. Vriendin Karin gaat één van haar bedden op die manier aanleggen, kijken of het werkt in dit klimaat. We spreken met een aantal vriendinnen af dat we haar gaan helpen om zelf te leren. De Fransman Philip Forrer is de inspirator en wordt uitgebreid besproken. YouTube is handig. Daar vind ik alle informatie. Het is verrassend en in eerste instantie ongeloofwaardig. En het laat me al een tijdlang niet los. Permacultuur wordt hier veel toegepast door de import mensen die hier zijn komen wonen met het idee ‘off-the-grid’ te zijn. Dus helemaal zelfvoorzienend. Ik heb het met eigen ogen gezien. Het werkt.

Het hele permacultuur verhaal komt volgens mij uit Japan. Van Masanobu Fukuoka. Zijn werk als rijstverbouwer heeft veel stof doen opwaaien. Er is een boekje over zijn werk verschenen met de mooie titel The One-Straw Revolution. Dat boekje is een meditatie. Ook Philip Forrer praat over hem, werkend en zijn Jardin du Graal die indrukwekkend is. Op zijn blote kakkies in de aarde.

Als je nu echt wilt weten hoe dat werkt, misschien niet om het zelf te doen, maar gewoon om te horen hoe ontzettend veel goede dingen er in de wereld gebeuren, ga dan naar de linkjes. Permacultuur heeft de toekomst, voor akkerbouw en aarde. Zoals waterstof in plaats van fossiele brandstoffen. Ik denk dat het belangrijk is te weten dat er misschien wel veel meer goede ontwikkelingen voor de aarde plaatsvinden, dan slechte of ongezonde . Via de reguliere media hoor je daar niets over, want goed nieuws.

Goed, ik ga nog les geven straks en zaterdag gaan we op stap om zaadjes te kopen en zo. Intussen studeer ik op het hoe en wat.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Ik nodig je uit …

Photo by Ian Espinosa on Unsplash

[English] [português]

De eerste keer dat de vraag “wat doe ik hier?” verscheen, kan ik me nog goed heugen. Ik was vijf jaar, woonde op Sicilië. De Etna rommelde en spuwde vuur. Ik had net op het randje van de dood gelegen door tyfus.

Die avond, vanaf het terras voelde en hoorde ik het gerommel van de vulkaan en zag het vuurwerk. De sterrenhemel stond er als altijd.

Mijn moeder en grote zus waren erbij en toch voelde ik me een alien.

“Wat doe ik hier?” “Wat is dit allemaal?” Die vragen speelden in mijn hoofd en dat was het begin van een lange weg vol met hobbels, rotsen, bergen en dalen. Veel blauwe plekken, schrammen en wonden en de frons in mijn voorhoofd groeide uit tot een permanente verticale rimpel tussen mijn wenkbrauwen.

Het bestuderen van dikke boeken, verdiepen in Westerse en Oosterse filosofieën, lesgeven in yoga en meditatie brachten wat antwoorden, maar te weinig om echt wijzer van te worden. Het leven vieren en leven, in het diepe springen, risico’s nemen, kortom ik zie wel waar het schip strand, dat zette zoden aan de dijk. En toch gaat die zoektocht door naar optimale gezondheid en een lang leven.

Zo ben ik in de Chinese filosofieën terecht gekomen. Het Confucianisme en Daoisme. Boeken alleen hebben mij nooit echt verder gebracht, wel het toepassen van de wetenschap die in die boeken staat. Nog steeds is dat yoga en nu ook door het beoefenen van Tai Chi, en Wudang (Chinese) yoga.

Er is een wereld voor me opengegaan. En die wereld wil ik graag met jullie delen, zodat ook jouw dagelijks leven lichter kan worden.

Daarom organiseer ik een Wudang Taijiquan Retreat van vijf dagen. Samen met Eduardo Salvador en Taiji leraar Rene Goris uit Amsterdam die ons vijf dagen lang gaat trainen.

Guesthouse Trainspot is tijdens de Retreat ons onderkomen. Trainspot is gevestigd in de restauratie van het verlaten station Marvão-Beirã. De sporen zijn stil en wijzen een weg. Marvão ligt midden in het natuurgebied Serra de São Mamede, op de grens met Spanje. Food & Beverage worden verzorgd door Trainspot en zijn aangepast op het programma en de wensen van de deelnemers.

De voertaal zal Engels, met Portugese vertaling. De dagen zijn gevuld met meditatie, training en verblijf in de natuur, lezingen over de achterliggende filosofieën, eten, rusten en ook nog slapen. Er is tijd voor acupunctuur en massages.

Ook kun je alle vragen stellen die in jouw hoofd zitten.

Kom je uit het buitenland, dan is er een transfer van Lissabon Airport naar Marvão. Om het zo makkelijk mogelijk te maken is de prijs is all-inclusive. Je hoeft alleen je eigen ticket te kopen. Je kunt je dus 100% concentreren op jezelf. Vijf dagen lang. De website van Retreats in Alentejo biedt de informatie en de mogelijkheid om je in te schrijven.

 

Mijn Tai Chi begon in Jakarta

Tai Chi zwembad LS
Zo’n twintig jaar lang heeft er iets aan mij getrokken. Ik gaf het geen aandacht. Tot op heden. Ja, ik deed wel af en toe een workshop in die richting en ik las een boek over het onderwerp. Maar ja, verder had ik natuurlijk geen tijd.

Sinds 2016 woon ik opnieuw in de outbacks van Portugal en geloof het of niet: nog steeds geen tijd. Zelfs zonder werk want met pensioen, zelfs in al deze stilte. Voor ik het wist had ik weer een yogapraktijk en dus een klein bedrijfje met alle rechten en plichten die daarbij horen. ‘Back to normal’.

Maar dat wat trok, ging niet weg. ‘Geen tijd’ kon niet meer dienen als argument. Er was en is altijd wel iets. Dus hakte ik de knoop door en schreef me in om online te studeren bij Rene Goris in Amsterdam. Dat was in april dit jaar.

De studierichting: Wudang Taijiquan oftewel Tai Chi Chuan.

Alle nieuwe studies zijn ongemakkelijk en zeker voor iemand die gewend is zelf les te geven. Toen ik begon, wist ik weinig van deze oeroude Chinese bewegingsleer, behalve dat het me honderd procent fascineerde vanaf het moment dat ik het voor eerst in levende lijve mocht aanschouwen.

Dat was in Jakarta in 1989.

Ik was daar voor werk en vroeg in de ochtend als de zon nog net niet op was, trok ik baantjes in het zwembad van het hotel. Iedere ochtend zoals alleen de tropen die kent, stonden daar twee oude Chinese mannen in de schemering. In doodse stilte maakten zij identieke, trage bewegingen.

Ik dacht: dat wil ik ook kunnen! Ik weet niet waarom. Het zag er zo meditatief uit, zo rustig en tegelijkertijd vol kracht.

Alle ochtenden van die week heb ik na het zwemmen naar hen gekeken. De laatste dag ging ik naar de mannen toe en vroeg hen wat ze deden. Tai Chi, vertelden ze mij. Toen ik zei dat ik dat ook wilde leren antwoordden ze als uit een mond met een glimlach, dat wel: “Niet nu, blijf maar zwemmen, zodra je er aan toe bent, ga je het doen”.

Blijkbaar ben ik er nu aan toe. Ik snap nu dat ik het niet eerder in mijn leven had kunnen doen. Het trainen roept weerstand op. De bewegingen lijken onlogisch. Ik raak af en toe in de war van het uit mijn comfortzone stappen. En toch ga ik door. Nu, na een half jaartje begint zich iets te vormen en de behoefte aan meer groeit alleen maar.

Maar ja, geen tijd. Zoveel te doen. Ik heb een man, een yogastudio, een huishouden, familie, vrienden, eters, drinkers en veel gezelligheid. Wanneer moet ik dan trainen? Allemaal sabotage weet ik nu. Het wordt per dag duidelijker dat het alleen maar gaat over wat ik nu wil, niet over de verleden-tijd-gedachten die in mijn hoofd rondspoken. Ook worden iedere dag mijn benen sterker, mijn rug rechter, mijn adem dieper, mijn hoofd stiller en mijn armen lichter. En dat voor iemand die al 35 jaar hatha-yogalessen geeft. Precies dát fascineert me zo. Het lichaam kent geen grenzen. Die zitten alleen maar in je hoofd.

Dus nu heb ik samen met Eduardo Salvador een Wudang Taijiquan Retreat georganiseerd voor eind november. Rondom de Taiji. Met Rene Goris als spil. Hier in ons mooie Alentejo. Voor jou, om ook mee te kunnen maken wat het is om vrijwillig uit je comfortzone te stappen en jezelf, je kracht en je leven (opnieuw) te ontdekken.

Alsof je ouderwets verliefd bent. Maar dan nu op jezelf.

Je hoeft trouwens niet lenig te zijn, geen ervaring te hebben, dat komt allemaal vanzelf. Dus ook die argumenten zijn fake. En voor de gevorderden is het een nieuwe uitdaging.

Misschien is november wat kort dag voor de mensen die in loondienst zijn en vrij moeten vragen. En ik weet dat als je iets echt wilt, het mogelijk is. Dus ook je inschrijven voor november.

"Foto (deze keer een filmpje) op donderdag" is een initiatief van Karin Ramaker.

Page 1 of 7

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: