Liesbeth Steur

schrijver

Tag: Trainspot

Voorbij mijn comfortzone

DSC00043 kopie

[português]  [English]

Met 7 deelnemers was deze 4-daagse Taijiquan workshop een intensieve gebeurtenis. Het programma was vol van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat. In het kort zagen de dagen er zo uit: om 8 uur meditatie, daarna ontbijt en vervolgens Taiji training, lunch, Wudang yoga, lezingen, diner, meditatie, slapen.

De voor mij intensieve Taiji trainingen van een aantal uren achter elkaar vonden allemaal plaats in de prachtige natuur aan beide zijden van de Portugees/Spaanse grens. Zo was het toch mogelijk een glimp op te vangen van dit indrukwekkende natuurgebied. Natuurlijk werd het kasteel van Marvão bezocht tijdens de enige regenachtige en vooral mistige dag. Dat maakte de mysterieuze uitstraling van de vesting compleet.

IMG_2468 kopie

Wudang yoga is een belangrijke bouwsteen voor het goed kunnen uitvoeren van de Taijivorm. Ik ervaar het als een zware training ondanks dat ik zelf hatha-yogadocent ben. Tijdens de Wudang yogalessen word ik geheel uit mijn comfortzone gehaald en dat roept soms weerstand op. Ik vind het een zware training die me heel goed doet!

Leraar Rene Goris is een 15degeneratie Wudang Daoist en staat ook bekend onder de naam You Li-Ou, PhD. Rene vertelde uitgebreid over Daoisme, zijn ervaringen in de kloosters in het Wudang gebergte in China, de vijf elementen (die eigenlijk als zodanig niet bestaan), voeding en meer. We konden alle vragen stellen en de antwoorden waren overvloedig.

IMG_2478 kopie.jpg

Ik leerde over meditatie, wat dat precies betekent, waarom we het zouden moeten doen en hoe het precies werkt in de ogen van de lera. Het ontwikkelen van affiniteit voor alles en iedereen in deze wereld is de belangrijkste meditatie om te doen. Wanneer je weerstand voelt, zit dan stil, net zolang tot het zich ombuigt tot affiniteit.

IMG_2519 kopie.jpg

De retreat was een succes, mede het heerlijke vegetarische eten dat Tânia Martins twee maal per dag voor ons bereidde. Een talent ontdekt!

En nu op naar de volgende retreat die gaat plaatsvinden in de tweede week van mei 2019. De exacte datum wordt binnenkort bekend gemaakt en dan is de inschrijving open.

Werkoverleg …

Susana Torgal links en rechts Lina da Paz in de lounge van Trainspot

Dat saaie woord “werkoverleg” alleen al, deed mij altijd zuchten als iemand die ik wilde spreken in werkoverleg zat. Misschien wilde hij of zij mij niet spreken en was dat de manier om niet aan de telefoon te komen. Dat zou kunnen. De werkoverleggen die ik heb bijgewoond in mijn leven zetten voor mijn gevoel weinig zoden aan de dijk. Veel gepraat, weinig wol. Misschien omdat ik meer ondernemer ben en aan een half woord genoeg heb.

En nu, zat ik opnieuw in werkoverleg. Dit keer op eigen titel. Voor mijn eigen professie. Niet om iets te managen of om aan te sturen.

Vanmiddag om half drie zit ik met Lina da Paz op de trap naar de voordeur van haar Trainspot. We zitten in het zonnetje, praten wat in afwachting van de komst van Susana Torgal. Lina en Susana zijn dikke vriendinnen en kennen elkaar uit hun tijd in Lissabon. Ze hebben ongeveer dezelfde leeftijd (begin veertig), hebben ieder een man en twee kleine kinderen. En belangrijk, zij hebben het roer omgegooid, zijn op het platteland komen wonen en creëren werk om het nodige geld te verdienen om te leven. Zelfs hebben ze een privéschool gesticht waarover ik eerder schreef.

En nu hebben Lina en Susana bedacht om een yoga-weekend te organiseren op de boerderij van de ouders van Susana. Ik mag het programma invullen en zij doen food & beverage. Susana heeft een bistro gehad in Lissabon en kan heerlijk koken. Drie ondernemers bij elkaar betekent weinig woorden, veel wol.

Weet je? Ik voel me echt geëerd dit te mogen doen. Lina en Susana nemen regelmatig deel aan mijn yogalessen en hun aanwezigheid doet goed. Ze zijn ervaringsdeskundig. En dat is heerlijk lesgeven. Vanuit dit plezier en de vriendschap die ontstaat werd dit plan bij hen geboren.

Dit was een nuttig werkoverleg. De taken zijn verdeeld. Ik ga dit weekend de tekst schrijven en de informatie bundelen voor flyers, posters en sociale media. Eduardo (man van Lina) is vormgever, dus hij heeft ook een taak.

Een tipje van de sluiter: De Retiro de Yoga is op 4, 5 en 6 mei in de buurt van Évora in een typisch Alentenjaans longhouse tussen de wijngaarden. Er is plaats voor 12 personen. Jullie zijn natuurlijk welkom. Misschien niet naast de deur, dat is waar, maar toch …

Deze blog schreef ik voor de #PHOT (Photo On Thursday) een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

 

Een school om van te dromen


Op de allerleukste school van de wereld zitten drie kinderen. Salvador (9), Nina (7) en João (6). Die school draagt de naam De Rozemarijn Planeet.

A Planeta Alecrim is niét de leukste school omdat er maar drie kinderen op zitten. Nee, het is de leukste school omdat je daar iets leert waar je echt wat aan hebt in het leven.

Vandaag bijvoorbeeld hebben ze geleerd hoe bomen te planten. 1 Fluweel eik, 3 kurkeiken (natuurlijk) en 1 kastanjeboom en de erfhond kijkt mee.

Het fenomeen thuisschool is groeiend in Portugal. En dit is er een van. Het is trouwens nog maar kort geleden dat kinderen in het openbaar onderwijs in Portugal gedisciplineerd werden met geschreeuw en slaag. En van geschreeuw is nog steeds sprake.

Initiatiefnemers zijn de ouders die zelf veel tijd steken in het programma en de begeleiding. Ook worden buitenstaanders genodigd om lessen te geven op het gebied van hun talent in verschillende vakken als wiskunde, taal, muziek, sport en ik mag bijvoorbeeld meditatielessen verzorgen. Coen ontwikkelt een programma over conceptueel denken voor kinderen.

De kinderen hebben wél twee jaar op de normale lagere school gezeten om te leren lezen en schrijven. De kleine João bijvoorbeeld zit om die reden een paar dagen per week ook nog op de openbare school. En aan het eind van deze thuis-lagere-school-rit moeten ze een nationale eindtoets halen van de Portugese overheid om naar een middelbare school te kunnen als ze dat zouden willen. Dus het programma is niet vrijblijvend.

Er zijn nog maar drie kinderen omdat de school net een jaartje draait. Wie weet volgen er meer. Maar voorlopig hebben deze drie de tijd van hun leven en leren waarlijk spelenderwijs de hele wereld kennen. De grote aardrijkskundekaart van de wereld aan de muur is steeds weer aanleiding voor grote en kleine verhalen over landen en plekken op aarde. Ze weten veel die drie. Ik kan nog wat van hen leren. Trouwens ze absorberen nieuwe kennis snel. Omdat ze dat doen op het moment waarop ze 100% geïnteresseerd zijn.

De school is gevestigd in Beirã, in de oude lagere school die leegstaat omdat er niet genoeg kinderen zijn op het platteland. En die er zijn gaan naar de openbare school in het dorp verderop dat iets centraler ligt en daardoor meer kinderen uit de streek kan bedienen.

Iedere keer als ik bij de Planeta Alecrim ben, gaat mijn hart open. Wat een droom om zo “les” te krijgen. Zelf heb ik ook thuisonderwijs gehad in de lagere schooljaren. Maar dat was gewoon thuis met mijn zus en moeder. Dit is een groot lokaal met boeken, gereedschap, tafeltjes, bedden en hoekjes om te spelen.

Op het schoolbord staat steeds een andere spreuk waarover wordt gefilosofeerd. Echt! Gefilosofeerd. Bloedserieus en naar iedereen wordt geluisterd.

De bomen zijn geplant op het terrein van de boerderij van de broertjes Salvador en João. Dat was trouwens de boerderij van hun oma. Hun moeder Lina, die over de wereld heeft gezworven, onderwijs heeft gegeven in Angola (ex-kolonie van Portugal), creatief en filmmaker, heeft met vader Eduardo, grafisch ontwerper, besloten weg te gaan uit Lissabon om hier te komen wonen vanwege de kwaliteit van leven. Dat is nogal een overgang. Niemand in Lina’s familie was geïnteresseerd in oma’s huis. Want ja, wie wil daar nou wonen?

Inmiddels hebben ze een nieuw bestaan opgebouwd. Van de gemeente hebben ze het restauratie-gebouw van het oude treinstation van Beirã gehuurd en daarin een fantastisch klein hotel gevestigd met de naam Trainspot. Het loopt als een trein hoewel het echte treinverkeer tot het verleden behoort.

Ik word immens blij van mensen om mij heen die uit hun comfortzone stappen en het vertrouwen hebben dat alles goed komt. Want zonder dat vertrouwen, zet niemand de stap. En het komt altijd goed. Trouwens, ik word sowieso blij van mensen die afwijken van gebaande paden.

Deze blog schreef ik voor de #PHOT (Photo On Thursday) een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: