Liesbeth Steur

schrijver

Tag: Taijiquan

Voorbij mijn comfortzone

DSC00043 kopie

[português]  [English]

Met 7 deelnemers was deze 4-daagse Taijiquan workshop een intensieve gebeurtenis. Het programma was vol van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat. In het kort zagen de dagen er zo uit: om 8 uur meditatie, daarna ontbijt en vervolgens Taiji training, lunch, Wudang yoga, lezingen, diner, meditatie, slapen.

De voor mij intensieve Taiji trainingen van een aantal uren achter elkaar vonden allemaal plaats in de prachtige natuur aan beide zijden van de Portugees/Spaanse grens. Zo was het toch mogelijk een glimp op te vangen van dit indrukwekkende natuurgebied. Natuurlijk werd het kasteel van Marvão bezocht tijdens de enige regenachtige en vooral mistige dag. Dat maakte de mysterieuze uitstraling van de vesting compleet.

IMG_2468 kopie

Wudang yoga is een belangrijke bouwsteen voor het goed kunnen uitvoeren van de Taijivorm. Ik ervaar het als een zware training ondanks dat ik zelf hatha-yogadocent ben. Tijdens de Wudang yogalessen word ik geheel uit mijn comfortzone gehaald en dat roept soms weerstand op. Ik vind het een zware training die me heel goed doet!

Leraar Rene Goris is een 15degeneratie Wudang Daoist en staat ook bekend onder de naam You Li-Ou, PhD. Rene vertelde uitgebreid over Daoisme, zijn ervaringen in de kloosters in het Wudang gebergte in China, de vijf elementen (die eigenlijk als zodanig niet bestaan), voeding en meer. We konden alle vragen stellen en de antwoorden waren overvloedig.

IMG_2478 kopie.jpg

Ik leerde over meditatie, wat dat precies betekent, waarom we het zouden moeten doen en hoe het precies werkt in de ogen van de lera. Het ontwikkelen van affiniteit voor alles en iedereen in deze wereld is de belangrijkste meditatie om te doen. Wanneer je weerstand voelt, zit dan stil, net zolang tot het zich ombuigt tot affiniteit.

IMG_2519 kopie.jpg

De retreat was een succes, mede het heerlijke vegetarische eten dat Tânia Martins twee maal per dag voor ons bereidde. Een talent ontdekt!

En nu op naar de volgende retreat die gaat plaatsvinden in de tweede week van mei 2019. De exacte datum wordt binnenkort bekend gemaakt en dan is de inschrijving open.

Ik nodig je uit …

Photo by Ian Espinosa on Unsplash

[English] [português]

De eerste keer dat de vraag “wat doe ik hier?” verscheen, kan ik me nog goed heugen. Ik was vijf jaar, woonde op Sicilië. De Etna rommelde en spuwde vuur. Ik had net op het randje van de dood gelegen door tyfus.

Die avond, vanaf het terras voelde en hoorde ik het gerommel van de vulkaan en zag het vuurwerk. De sterrenhemel stond er als altijd.

Mijn moeder en grote zus waren erbij en toch voelde ik me een alien.

“Wat doe ik hier?” “Wat is dit allemaal?” Die vragen speelden in mijn hoofd en dat was het begin van een lange weg vol met hobbels, rotsen, bergen en dalen. Veel blauwe plekken, schrammen en wonden en de frons in mijn voorhoofd groeide uit tot een permanente verticale rimpel tussen mijn wenkbrauwen.

Het bestuderen van dikke boeken, verdiepen in Westerse en Oosterse filosofieën, lesgeven in yoga en meditatie brachten wat antwoorden, maar te weinig om echt wijzer van te worden. Het leven vieren en leven, in het diepe springen, risico’s nemen, kortom ik zie wel waar het schip strand, dat zette zoden aan de dijk. En toch gaat die zoektocht door naar optimale gezondheid en een lang leven.

Zo ben ik in de Chinese filosofieën terecht gekomen. Het Confucianisme en Daoisme. Boeken alleen hebben mij nooit echt verder gebracht, wel het toepassen van de wetenschap die in die boeken staat. Nog steeds is dat yoga en nu ook door het beoefenen van Tai Chi, en Wudang (Chinese) yoga.

Er is een wereld voor me opengegaan. En die wereld wil ik graag met jullie delen, zodat ook jouw dagelijks leven lichter kan worden.

Daarom organiseer ik een Wudang Taijiquan Retreat van vijf dagen. Samen met Eduardo Salvador en Taiji leraar Rene Goris uit Amsterdam die ons vijf dagen lang gaat trainen.

Guesthouse Trainspot is tijdens de Retreat ons onderkomen. Trainspot is gevestigd in de restauratie van het verlaten station Marvão-Beirã. De sporen zijn stil en wijzen een weg. Marvão ligt midden in het natuurgebied Serra de São Mamede, op de grens met Spanje. Food & Beverage worden verzorgd door Trainspot en zijn aangepast op het programma en de wensen van de deelnemers.

De voertaal zal Engels, met Portugese vertaling. De dagen zijn gevuld met meditatie, training en verblijf in de natuur, lezingen over de achterliggende filosofieën, eten, rusten en ook nog slapen. Er is tijd voor acupunctuur en massages.

Ook kun je alle vragen stellen die in jouw hoofd zitten.

Kom je uit het buitenland, dan is er een transfer van Lissabon Airport naar Marvão. Om het zo makkelijk mogelijk te maken is de prijs is all-inclusive. Je hoeft alleen je eigen ticket te kopen. Je kunt je dus 100% concentreren op jezelf. Vijf dagen lang. De website van Retreats in Alentejo biedt de informatie en de mogelijkheid om je in te schrijven.

 

Mijn Tai Chi begon in Jakarta

Tai Chi zwembad LS
Zo’n twintig jaar lang heeft er iets aan mij getrokken. Ik gaf het geen aandacht. Tot op heden. Ja, ik deed wel af en toe een workshop in die richting en ik las een boek over het onderwerp. Maar ja, verder had ik natuurlijk geen tijd.

Sinds 2016 woon ik opnieuw in de outbacks van Portugal en geloof het of niet: nog steeds geen tijd. Zelfs zonder werk want met pensioen, zelfs in al deze stilte. Voor ik het wist had ik weer een yogapraktijk en dus een klein bedrijfje met alle rechten en plichten die daarbij horen. ‘Back to normal’.

Maar dat wat trok, ging niet weg. ‘Geen tijd’ kon niet meer dienen als argument. Er was en is altijd wel iets. Dus hakte ik de knoop door en schreef me in om online te studeren bij Rene Goris in Amsterdam. Dat was in april dit jaar.

De studierichting: Wudang Taijiquan oftewel Tai Chi Chuan.

Alle nieuwe studies zijn ongemakkelijk en zeker voor iemand die gewend is zelf les te geven. Toen ik begon, wist ik weinig van deze oeroude Chinese bewegingsleer, behalve dat het me honderd procent fascineerde vanaf het moment dat ik het voor eerst in levende lijve mocht aanschouwen.

Dat was in Jakarta in 1989.

Ik was daar voor werk en vroeg in de ochtend als de zon nog net niet op was, trok ik baantjes in het zwembad van het hotel. Iedere ochtend zoals alleen de tropen die kent, stonden daar twee oude Chinese mannen in de schemering. In doodse stilte maakten zij identieke, trage bewegingen.

Ik dacht: dat wil ik ook kunnen! Ik weet niet waarom. Het zag er zo meditatief uit, zo rustig en tegelijkertijd vol kracht.

Alle ochtenden van die week heb ik na het zwemmen naar hen gekeken. De laatste dag ging ik naar de mannen toe en vroeg hen wat ze deden. Tai Chi, vertelden ze mij. Toen ik zei dat ik dat ook wilde leren antwoordden ze als uit een mond met een glimlach, dat wel: “Niet nu, blijf maar zwemmen, zodra je er aan toe bent, ga je het doen”.

Blijkbaar ben ik er nu aan toe. Ik snap nu dat ik het niet eerder in mijn leven had kunnen doen. Het trainen roept weerstand op. De bewegingen lijken onlogisch. Ik raak af en toe in de war van het uit mijn comfortzone stappen. En toch ga ik door. Nu, na een half jaartje begint zich iets te vormen en de behoefte aan meer groeit alleen maar.

Maar ja, geen tijd. Zoveel te doen. Ik heb een man, een yogastudio, een huishouden, familie, vrienden, eters, drinkers en veel gezelligheid. Wanneer moet ik dan trainen? Allemaal sabotage weet ik nu. Het wordt per dag duidelijker dat het alleen maar gaat over wat ik nu wil, niet over de verleden-tijd-gedachten die in mijn hoofd rondspoken. Ook worden iedere dag mijn benen sterker, mijn rug rechter, mijn adem dieper, mijn hoofd stiller en mijn armen lichter. En dat voor iemand die al 35 jaar hatha-yogalessen geeft. Precies dát fascineert me zo. Het lichaam kent geen grenzen. Die zitten alleen maar in je hoofd.

Dus nu heb ik samen met Eduardo Salvador een Wudang Taijiquan Retreat georganiseerd voor eind november. Rondom de Taiji. Met Rene Goris als spil. Hier in ons mooie Alentejo. Voor jou, om ook mee te kunnen maken wat het is om vrijwillig uit je comfortzone te stappen en jezelf, je kracht en je leven (opnieuw) te ontdekken.

Alsof je ouderwets verliefd bent. Maar dan nu op jezelf.

Je hoeft trouwens niet lenig te zijn, geen ervaring te hebben, dat komt allemaal vanzelf. Dus ook die argumenten zijn fake. En voor de gevorderden is het een nieuwe uitdaging.

Misschien is november wat kort dag voor de mensen die in loondienst zijn en vrij moeten vragen. En ik weet dat als je iets echt wilt, het mogelijk is. Dus ook je inschrijven voor november.

"Foto (deze keer een filmpje) op donderdag" is een initiatief van Karin Ramaker.

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: