Liesbeth Steur

schrijver

Tag: Portugal (Page 1 of 15)

Religions Kill

Religions Kill by CoenSt

Vandaag startte de laatste week van het jaar waarin ik yogales geef. In deze laatste week geef ik iedere leerling een cadeau. Toen ik vanochtend de cadeautjes uitdeelde wenste ik hun gezellige feestdagen en heel veel transformaties in 2019. Want over dat laatste gaat het cadeau. Een Spaanse deelnemer zei: “Ja, jullie in Holland zijn niet gelovig zoals hier, jullie vieren daar geen Kerstmis toch? Dit cadeautje is dus voor het nieuwe jaar?” Ik keek haar aan en glimlachte.

Eenmaal thuis realiseerde ik me dat ik niet weet hoe gelovig Nederland is. Ik weet wel dat Kerstmis een van de grootste door de commercie gekaapte feesten is in het land. Zoals in een groot deel van de wereld. Het lijkt erop dat het Kerstmis anno nu niets te maken heeft met godsdienst. Of zouden al die uitbundige kerstvierders devoot zingen bij de eerste, tweede, derde en vierde adventskaarsen? Of naar een kerk gaan om hun godsdienst te belijden? Of de bijbelverhalen vertellen? En dan op de dag zelf de geboorte van het kindje Jezus in gedachte hebben? Ik krijg niet echt de indruk. Het gaat over luxe, veel eten, glitter en klatergoud. En over vreedzaam samenzijn met familie en vrienden. Dus het antwoord zou zijn: nee we zijn niet echt gelovig en ja we eten met elkaar en doen aan heel veel cadeaus.

Het valt me ieder jaar weer op dat Kerstmis in Spanje niet echt een groot ding is. Daarentegen wordt 6 januari, de dag waarop de drie koningen bij baby Jezus op bezoek kwamen, uitbundig gevierd met optochten waarin de drie een hoofdrol spelen, met je raadt het al, veel cadeaus en eten.

In Portugal heeft Kerstmis een iets grotere rol. Ook hier liggen de winkels in de stad vanaf 1 december vol met snoepgoed, chocola, noten, gedroogd fruit en paté. Veelal producten die het hele jaar door minder prominent of helemaal niet aanwezig zijn. En natuurlijk schappen vol met cadeaus. De mensen genieten van deze maand. Het maakt ze blij. Want feest betekent ook hier eten en samenzijn met familie en vrienden. Vanaf 1 december worden de goede wensen al uitgesproken. Tot na 6 januari.

Maar of ze hier op het Iberisch schiereiland nou wél gelovig zijn? Nou nee, durf ik te zeggen. De bijbelverhalen zitten wel goed in de volksaard gebeiteld. Het zijn pure tradities die niets met de kerkgang te maken hebben. God wordt in het taalgebruik wel overal bijgehaald en Pasen lijkt me in beide landen het grootste “religieuze” feest. Naar de kerk gaan ze met zijn allen als er een doop is of een huwelijk of begrafenis. En dan wel weer eten met elkaar.

De christelijke tradities zijn volkstradities geworden. Net als religieuze tradities in andere landen volkstradities zijn geworden. En werkelijk in alle landen vieren ze het op dezelfde manier. Met eten en drinken en familie en vrienden. Zonder uitzondering. Dus waarom slaan mensen dan elkaars hersenen in over een godsdienst?

CoenSt maakte ooit dit kunstwerk met de titel Religions Kill. En het is waar. Al eeuwen lang. Maar alleen door toedoen van mensen die hun wil willen opleggen aan de ander en niet van lekker eten houden. Want zolang je eet, heb je geen tijd om te doden.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo on Tuesday, een initiatief van Karin Ramaker. De PHOT is een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema, met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

What’s in a name

 

De Indianen van Noord-Amerika gaven hun kinderen nooit een naam bij de geboorte. Pas na een tijdje. Soms duurde het zelfs een paar jaar voordat een kind de naam kreeg die bij hem paste, die het talent of de talenten van het kind uitdrukte. Wij verzinnen namen nog voordat een kind geboren is, zonder ons af te vragen of het wel de juiste is. Misschien hoeven we ons dat ook niet af te vragen. Wie weet werkt het bij ons wel zo dat de naam die de ouders kiezen voor het kind invloed heeft op de ontwikkeling van het kind. Laatst heb ik met een groepje mensen de betekenis van hun namen opgezocht. Ze waren verbaasd. Sommigen herkenden zichzelf erin en anderen dachten, oh, sluimert dat nog in me.

Onze hond Che kreeg zijn naam van ons. Hij was circa zes maanden, zat in het asiel, was uitgemergeld op straat gevonden en moest een nieuwe baas. Coen was meteen verliefd op deze hond met zijn heldhaftige voorkomen. Zijn geboortedatum was onbekend maar toen de dierenarts hoorde dat zijn naam Che zou zijn, prikte hij de datum 25 april als geboortedag. De dag van de Anjerrevolutie in Portugal. Zo’n datum past wel bij een revolutionair.

Onze Che bleek net zo’n potje onrust als Guevara. Een hond met charisma en trek in avontuur. Guevara zelf vond nooit rust. Na al zijn goede werk wilde hij de verdere wereld in om de revolutie te verspreiden. Eerst zonder succes in Congo Kinshasa, Afrika en later in Bolivia. Zijn ontembare gedrevenheid om een betere wereld te scheppen voor iedereen, werd zijn ondergang mede dankzij de CIA. Het verdere verhaal is bekend.

Che’s onrust werd wel eens aangezien voor speelsheid, maar dat was het niet. Che hield alles in de gaten en vooral Coen. Op den duur was ons terrein hem niet groot genoeg en ging hij naar ander landjes. Steeds verder. Naar zijn Bolivia. Op de wandelingen wist hij soms beter de weg dan wij. Eigenlijk was Che niet te temmen.

Het ging allemaal goed. Ruimte genoeg hier voor een hond wiens ‘idealisme’ met zijn leeftijd bleef groeien. Hij bleef langer weg en kwam soms opgewonden terug en vertrok dan weer. Ook vond hij het sinds kort een groot spel om een schapenkudde uit elkaar te jagen. Coen vermoedde dat Che’s idealisme gelijk stond met een levensbedreigend instinct en ging hem op een dag zoeken. Hij vond hem terwijl hij een schaap doodbeet. Dat werd Che’s ondergang. Sommige honden ontwikkelen dat instinct, zelfs honden die van huis uit schapenhoeders zijn.

Wij weten niet wat Che heeft meegemaakt in zijn eerste zes levensmaanden in het wild leven en op straat. Hij was in ieder geval een overlever. Maar niemand kon vermoeden dat hij dit instinct zou ontwikkelen. De herder miste de afgelopen twee weken al vier schapen. Er bleef ons geen keuze. Of toch … inslapen of voor altijd aan de ketting. Coen heeft de moedige beslissing genomen Che te laten inslapen. Want een Che gevangen zetten na een jaar vol van vrijheid zou egoïstisch zijn. Che is anderhalf jaar oud geworden en heeft een prominent graf midden op ons terrein, zoals een groot revolutionair betaamt. Aan zijn ‘grafsteen’ wordt gewerkt door CoenSt.

Natuurlijk nemen we nooit meer een hond … zeggen we nu. En als we dat wel doen … stel … dan geven we die hond een doodgewone naam zoals Koos. Een naam die de Hollands kalmte oproept, ja misschien wel iets calvinistisch in zich draagt … een naam zonder drama.

Deze foto (dit keer een filmpje) is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo on Tuesday, een initiatief van Karin Ramaker. De PHOT is een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema, met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Vaste lasten

[português]  [English]

Verder kijken dan zijn neus lang is. Dat kan een mens. We kunnen bijvoorbeeld de sterren zien en die staan toch zo’n 5000 lichtjaren van onze planeet. Dat licht maakt een reis van vijf triljoen kilometers en dan valt er een foton zo door je lens op je netvlies. Wonderbaarlijk! Ik las het op internet. We hebben bionische ogen. Dat we op de aarde niet zo ver kunnen kijken ligt aan de ronding van de planeet. Onze ogen reiken zo ver als de horizon. Dat is zo’n vijf kilometer. Tenzij je op grote hoogte staat. Op een berg bijvoorbeeld. Dan kun je veel verder kijken. Ik dacht zo’n 200 kilometer en dan begint de ronding van de aarde.

Iedere keer als ik op het punt sta waar ik deze foto heb genomen, verbaas ik me over het menselijk oog, over de wereld en over de weidsheid ervan. En, dat ik het allemaal kan zien!

Ik weet dat ik naar twee landen sta te kijken, want dat kun je natuurlijk niet zien. In de verte Spanje. Rechts bijvoorbeeld zie je de drakenrug – een langgerekte rotspartij – dat is waar Spanje begint en voor me ligt Portugal.

Trouwens ik sta hier in Marvão, Portugal op 800 meter hoogte. Beneden zie je wat huizen. Kijk eens linksonder op de foto. Daar zie je drie huizen waarvan het middelste van ons is. Herkenbare aan de rode pannen op het dak. Ervoor en erachter ligt de olijfboomgaard.

Ik kan hier immens diep ademhalen en al uitademend verzucht ik dan: ‘Je zal hier maar wonen.’

Mijn leven is zo weids als mijn uitzicht. Zit ik in mijn computerscherm dan is mijn leven extreem beperkt tot letters of kunstmatig beeld. Kijk ik naar links de olijfboomgaard in door de glazen schuifdeuren dan worden mijn ogen gestreeld door groen. Zit ik te praten met iemand dan is de expressie van gezicht en ogen mijn beeld.

Het scherm zuigt me makkelijk in een tunnel. Misschien ontstaat daar wel de tunnelvisie. Het scherm kan zelfs zo dominant zijn wanneer ik zit te schrijven bijvoorbeeld, dat ik niet meer voel dat ik een lichaam heb. Dan is dat scherm mijn wereld.

De olijfbomen of de natuur in het algemeen doen me beseffen dat ik leef. Alsof iemand met de vingers heeft geknipt. Wakker ben ik. Bomen, groen, wind, zon, regen. Land, aarde, sprieten, rotsen. De natuur met alle planten en dieren brengt me terug naar waar het werkelijk over gaat.

Regelmatig heb ik me afgevraagd wat ik werkelijk van waarde acht in het leven.
Wat is belangrijk voor mij? En om daar achter te komen heb ik mezelf drie vragen gesteld:
1. Waar geef ik mijn geld aan uit (na alle vaste lasten natuurlijk)?
2. Klopt dat uitgavenpatroon wel met mijn hoogste goed?
3. Draagt het bij?
Zo heb ik mijn doen en laten op lijn gebracht met mijn waarden.

Een leven in beweging met het ritme van de natuur.

Dat is mijn hoogste waarde. Alles dat die beweging belemmert neem ik afscheid van. Zo groeit mijn uitzicht op het leven.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo on Tuesday, een initiatief van Karin Ramaker. De PHOT is een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema, met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Ik nodig je uit …

Photo by Ian Espinosa on Unsplash

[English] [português]

De eerste keer dat de vraag “wat doe ik hier?” verscheen, kan ik me nog goed heugen. Ik was vijf jaar, woonde op Sicilië. De Etna rommelde en spuwde vuur. Ik had net op het randje van de dood gelegen door tyfus.

Die avond, vanaf het terras voelde en hoorde ik het gerommel van de vulkaan en zag het vuurwerk. De sterrenhemel stond er als altijd.

Mijn moeder en grote zus waren erbij en toch voelde ik me een alien.

“Wat doe ik hier?” “Wat is dit allemaal?” Die vragen speelden in mijn hoofd en dat was het begin van een lange weg vol met hobbels, rotsen, bergen en dalen. Veel blauwe plekken, schrammen en wonden en de frons in mijn voorhoofd groeide uit tot een permanente verticale rimpel tussen mijn wenkbrauwen.

Het bestuderen van dikke boeken, verdiepen in Westerse en Oosterse filosofieën, lesgeven in yoga en meditatie brachten wat antwoorden, maar te weinig om echt wijzer van te worden. Het leven vieren en leven, in het diepe springen, risico’s nemen, kortom ik zie wel waar het schip strand, dat zette zoden aan de dijk. En toch gaat die zoektocht door naar optimale gezondheid en een lang leven.

Zo ben ik in de Chinese filosofieën terecht gekomen. Het Confucianisme en Daoisme. Boeken alleen hebben mij nooit echt verder gebracht, wel het toepassen van de wetenschap die in die boeken staat. Nog steeds is dat yoga en nu ook door het beoefenen van Tai Chi, en Wudang (Chinese) yoga.

Er is een wereld voor me opengegaan. En die wereld wil ik graag met jullie delen, zodat ook jouw dagelijks leven lichter kan worden.

Daarom organiseer ik een Wudang Taijiquan Retreat van vijf dagen. Samen met Eduardo Salvador en Taiji leraar Rene Goris uit Amsterdam die ons vijf dagen lang gaat trainen.

Guesthouse Trainspot is tijdens de Retreat ons onderkomen. Trainspot is gevestigd in de restauratie van het verlaten station Marvão-Beirã. De sporen zijn stil en wijzen een weg. Marvão ligt midden in het natuurgebied Serra de São Mamede, op de grens met Spanje. Food & Beverage worden verzorgd door Trainspot en zijn aangepast op het programma en de wensen van de deelnemers.

De voertaal zal Engels, met Portugese vertaling. De dagen zijn gevuld met meditatie, training en verblijf in de natuur, lezingen over de achterliggende filosofieën, eten, rusten en ook nog slapen. Er is tijd voor acupunctuur en massages.

Ook kun je alle vragen stellen die in jouw hoofd zitten.

Kom je uit het buitenland, dan is er een transfer van Lissabon Airport naar Marvão. Om het zo makkelijk mogelijk te maken is de prijs is all-inclusive. Je hoeft alleen je eigen ticket te kopen. Je kunt je dus 100% concentreren op jezelf. Vijf dagen lang. De website van Retreats in Alentejo biedt de informatie en de mogelijkheid om je in te schrijven.

 

Page 1 of 15

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: