Liesbeth Steur

schrijver

Tag: meditatie

Verwacht wonderen

Chris Ensey – Unsplash

[português]  [English]

HET DENKEN
Met alle regen buiten was het binnen goed toeven. In alle rust en stilte hebben we tijdens de zondagochtend satsang oefeningen gedaan om tot meditatie te komen door ons te concentreren en het opmerken van de willekeurige gedachten die ons onbewust meenemen naar weer andere gedachten. Je kunt zo’n gedachte of gedachtestroom die je uit balans brengt, onderzoeken op het nut door drie vragen te stellen:

  1. Gaat deze gedachte over iets dat werkelijk in het hier en nu aanwezig is?
  2. Is die gedachte goed, liefdevol en compassievol?
  3. Is die gedachte ergens voor nodig? Is het essentieel voor het geluk of de vreugde van de mens en de planeet en is het nodig voor mijn overleving?

Ik weet zeker dat je 3 x nee zult antwoorden. De werkelijkheid is altijd vriendelijker dan welke gedachte of overtuiging ook. En als je 3 x nee hebt geantwoord, dan weet je dat je een leugen aanzag voor de waarheid.

HET GOEDE ZIEN IN ALLES
We spraken over hoe je denken te trainen om in alles het goede te zien. Dat het bereiken van het grote doel (optimist zijn) altijd met de eerste stap begint, is soms moeilijk te accepteren. Omdat sommigen denken dat het dan niet opschiet. Loslaten en verder gaan! En volgens mij werkt dat niet zo. Een mens kan wel zeggen: “Ik laat die oude gewoonte voor wat het is, ik doe het niet meer.” En zeggen en doen zijn twee dingen. Een oude gewoonte actief loslaten is onmogelijk. Die oude gewoonte is namelijk een zeer goed getrainde spier in je hersenen. Alleen door een nieuwe gewoonte aan te leren (nieuwe spier trainen, nieuwe hersenverbinding aanleggen door te trainen) kan de oude verslappen en verdwijnen. En dan alleen maar omdat je zo gedisciplineerd bent die niet meer te gebruiken. Je bent tenslotte met iets nieuws bezig.

WONDEREN
Het geloof in wonderen was een volgend onderwerp. Wat is een wonder? De een zegt dat het een gunst van God is, de ander zegt dat het te maken heeft met de wet van aantrekking. En nog iemand zegt dat het bovennatuurlijk is en er niet in te geloven. Hoewel diezelfde deelnemer wel gelooft in de wet van aantrekking en het verband niet ziet. Het definiëren van de betekenis van een woord is belangrijk. Zo worden misverstanden voorkomen.

Ik denk dat wij wonderen kunnen en mogen verwachten. Wanneer je een wens hebt – een wens met hart en ziel – kun je die laten materialiseren. Wel is het belangrijk iets positiefs te wensen. Dus zeggen dat je iets NIET wil, werkt tegen je. De uitkomst van de wens is in mijn ogen het wonder. Want een wonder gebeurt altijd onverwacht. Er zijn wat voorwaarden om wonderen te bewerkstelligen.

1. Je moet de bereidheid hebben te veranderen.
2. Overgave aan het grote geheel – je laten leiden – is vanzelfsprekend.
3. Vergeef alles en iedereen en dan bedoel ik alles en iedereen.
4. Verwacht wonderen.

Wat een heerlijke zondagochtend was het!

Dank jullie wel voor het aanwezig zijn.

Let me practice what I preach

Escola Superior de Tecnologia e Gestão, onderdeel van IPP Portalegre (Instituto Politécnico de Portalegre)

Op een dag zat ik te praten met Hermelinda Carlos, docent communicatie aan de hogeschool van Portalegre (IPP) en initiatiefnemer van het yogaproject op deze school. Sinds maart dit jaar draait het project van deze fantastische en gedreven jonge vrouw en ik – geluksvogel – mag de lessen verzorgen. Deelnemers zijn docenten, medewerkers en studenten en mensen van buiten.

In het hogeschoolcomplex is een prachtige zaal gecreëerd met alle voorzieningen. Het is een hypermodern laag gebouw dat ooit een nationale prijs voor architectuur won. Ik hou van zulke gebouwen. De yogazaal biedt met ramen van plafond tot grond uitzicht op het park dat flauw naar beneden loopt naar de vijver. Daarachter het Alentejaanse landschap.

We spraken over allerlei mogelijkheden om de yoga uit te bouwen. Ik opperde een workshop van een dag over meditatie. Hoewel ik nooit eerder een hele dag met mensen heb gemediteerd, leek me het een goed plan. De Portugezen hebben net als de Noord-Europeanen weinig tijd en zin om zich gedurende een tijd te verplichten ergens wekelijks aanwezig te zijn. Voor yoga is dat nog te doen, maar nog een avond voor meditatie? Dan is de week om voordat je het weet. Dus waarom niet een hele zaterdag? Gewoon, eenmalig.

Het werd oktober. De maand dat iedereen in Portugal weer terug is op zijn plek. Ik had maanden de tijd om mijn gedachten erover te laten gaan en te beginnen met schrijven. Maar zoals een goede schrijver betaamt, bleef ik wat dralen. En nu is het eind september.

Ik heb veel te vertellen en er zijn veel manieren om mensen in één dag te laten ervaren wat het is om in een totale leegte terecht te komen. Voorbij al dat denken.

Vorige week voelde ik de tijd op mijn schouders drukken, temeer omdat ik alles in het Portugees doe. Er moet ook nog tijd zijn dus voor vertalen, laten controleren  door een native speaker (in dit geval Hermelinda) en oefenen. Toch belangrijk voor een groter publiek. Ik kan dat niet binnen een week geregeld hebben.

Ineens wist ik het: let me practice what I preach. Eerst een extra uur mediteren dus. Wat een prachtig middel is dat toch om iets te weten te komen.

Het hele verhaal staat inmiddels op papier en vanochtend dacht ik ineens dat het toch anders moet. Altijd goed om de dingen een dagje te laten liggen. Morgen schrijf ik de nieuwe versie en ga dan geduldig vertalen, natuurlijk pas na een uurtje meditatie. Daarna is het namelijk net alsof mijn hersenen geen brei meer zijn. Alsof de kennis die ik nodig heb naar voren floept en zo op het papier terecht komt. Het is echt een wonder.

Daarom wil ik graag die workshop geven. Om anderen te laten ervaren dat die ruimte er is en dat je daar terecht kunt komen. Het vergt wat oefening en geduld en het kan dus. Ik ben het levende bewijs.

Wie weet doe ik het ook nog eens in Holland, als ik daar een weekje ben…

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een initiatief van Karin Ramaker.

De slangenbezweerder

Je zou het op eerste gezicht niet zeggen, maar er loopt toch echt een pad. Nou ja, een pad. Het eerste deel wel, dat is wel een pad met gelegde stenen. Zo oud als de weg naar Rome. Het schijnt ook aangelegd te zijn door de Romeinen die ook hier, in dit deel van Europa, hun sporen hebben verdiend en achtergelaten. Maar verderop als je waarlijk de doorsteek wilt maken naar het gehucht Fonte Souto achter mijn huis, dan moet je je ogen goed open hebben. Je volgt de granieten platen, de losse stenen en het gras. Het hele pad is klimmen en dalen. Ik loop het in 10 minuten, maar ken dan ook iedere steen. Het is listig wanneer je uitsluitend gewend bent aan gebaande bospaden.

Op de foto zie je mijn zwager Robbert van der Ven, de man van mijn oudste zus Cornelia. Sinds onze vader is overleden is hij de pater familias. Als rugby international van weleer en met zijn rustige vasthoudendheid in het leven wist ik dat hij best dit pad kon lopen. In eigen tempo. Zijn dochter, nichtje Mies, hield een oogje in het zeil. Soms dichtbij, soms op afstand. Ik maakte de foto.

De Van-der-Ven-Clan was hier om het vijftigjarig huwelijk te vieren van Robbert en Cornelia die bij ons logeerden. Hun kinderen en kleinkinderen hadden casa rural das Amoras in Fonte Souto een nachtje afgehuurd omdat het zo dichtbij is. Ik had gezegd, twee keer vallen dus ging een aantal van hem lopend met mij mee.

Nou heb ik iets met leeftijd. Of eigenlijk, heb ik niets met leeftijd. Ik hou geen enkele rekening met leeftijd. Want omdat je ouder bent wil nog niet zeggen dat je iets fysiek niet meer zou kunnen. Maar onderweg realiseerde ik me dat het geen fluitje van een cent zou zijn. Ik begon even te twijfelen (dat krijg je als je voorrang geeft aan die binnenstromende geconditioneerde gedachten). Had ik moeten zeggen dat het moeilijk was? Nee. En weet je waarom niet?

Omdat ik zelf een onverwacht obstakel altijd alle aandacht geef en dan is de moeilijkheidsgraad verdwenen. Dat daagt de creatieve geest uit en het dwingt de mens tot 100% concentratie. Eigenlijk is het een prachtige vorm van mediteren.

Ik bood Robbert mijn wandelstok aan die hij natuurlijk weigerde. Toen vertelde ik hem het verhaal dat mijn oudste zoon Alex Buiter ooit aan mij vertelde toen ik eens wandelend met hem zijn stok weigerde, zoals Robbert nu de mijne.

Het zit namelijk zo met wandelstokken en het evenwichtsorgaan. Dat orgaan verbruikt onnoemelijk veel energie gedurende de dag. Het is ononderbroken bezig jou in evenwicht te houden. Wanneer je nu een stok gebruikt (eentje is echt genoeg) en die stok ook alleen maar gebruikt om met de punt de grond te raken, niet om op te steunen, dan werk je samen met het orgaan en houd je ook nog eens energie over waardoor je grotere afstanden kunt afleggen. Twee stokken – zoals je vaak ziet tegenwoordig – maken jou en het orgaan lui. Wanneer je dan later zonder stokken loopt, voelt dat vreemd aan. Ik heb het allemaal uitgeprobeerd na dat gesprek. En het klopt als een bus.

Het liefst loop ik zonder stok. Zoals Robbert.

Want tja …. If you don’t use it, you lose it!

Mocht je me toch met stok zien lopen dan heeft dat een goede reden. Het slangenseizoen.

Met de stok bezweer ik namelijk de slangen onder de stenen waarover, -op of -langs ik moet stappen en de gaten in de granieten muurtjes waarlangs ik loop. Want ze kunnen overal zitten. En tot nu toe lijkt het te werken.

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: