Liesbeth Steur

schrijver

Tag: Marvão (Page 1 of 6)

Voorbij mijn comfortzone

DSC00043 kopie

[português]  [English]

Met 7 deelnemers was deze 4-daagse Taijiquan workshop een intensieve gebeurtenis. Het programma was vol van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat. In het kort zagen de dagen er zo uit: om 8 uur meditatie, daarna ontbijt en vervolgens Taiji training, lunch, Wudang yoga, lezingen, diner, meditatie, slapen.

De voor mij intensieve Taiji trainingen van een aantal uren achter elkaar vonden allemaal plaats in de prachtige natuur aan beide zijden van de Portugees/Spaanse grens. Zo was het toch mogelijk een glimp op te vangen van dit indrukwekkende natuurgebied. Natuurlijk werd het kasteel van Marvão bezocht tijdens de enige regenachtige en vooral mistige dag. Dat maakte de mysterieuze uitstraling van de vesting compleet.

IMG_2468 kopie

Wudang yoga is een belangrijke bouwsteen voor het goed kunnen uitvoeren van de Taijivorm. Ik ervaar het als een zware training ondanks dat ik zelf hatha-yogadocent ben. Tijdens de Wudang yogalessen word ik geheel uit mijn comfortzone gehaald en dat roept soms weerstand op. Ik vind het een zware training die me heel goed doet!

Leraar Rene Goris is een 15degeneratie Wudang Daoist en staat ook bekend onder de naam You Li-Ou, PhD. Rene vertelde uitgebreid over Daoisme, zijn ervaringen in de kloosters in het Wudang gebergte in China, de vijf elementen (die eigenlijk als zodanig niet bestaan), voeding en meer. We konden alle vragen stellen en de antwoorden waren overvloedig.

IMG_2478 kopie.jpg

Ik leerde over meditatie, wat dat precies betekent, waarom we het zouden moeten doen en hoe het precies werkt in de ogen van de lera. Het ontwikkelen van affiniteit voor alles en iedereen in deze wereld is de belangrijkste meditatie om te doen. Wanneer je weerstand voelt, zit dan stil, net zolang tot het zich ombuigt tot affiniteit.

IMG_2519 kopie.jpg

De retreat was een succes, mede het heerlijke vegetarische eten dat Tânia Martins twee maal per dag voor ons bereidde. Een talent ontdekt!

En nu op naar de volgende retreat die gaat plaatsvinden in de tweede week van mei 2019. De exacte datum wordt binnenkort bekend gemaakt en dan is de inschrijving open.

Vaste lasten

[português]  [English]

Verder kijken dan zijn neus lang is. Dat kan een mens. We kunnen bijvoorbeeld de sterren zien en die staan toch zo’n 5000 lichtjaren van onze planeet. Dat licht maakt een reis van vijf triljoen kilometers en dan valt er een foton zo door je lens op je netvlies. Wonderbaarlijk! Ik las het op internet. We hebben bionische ogen. Dat we op de aarde niet zo ver kunnen kijken ligt aan de ronding van de planeet. Onze ogen reiken zo ver als de horizon. Dat is zo’n vijf kilometer. Tenzij je op grote hoogte staat. Op een berg bijvoorbeeld. Dan kun je veel verder kijken. Ik dacht zo’n 200 kilometer en dan begint de ronding van de aarde.

Iedere keer als ik op het punt sta waar ik deze foto heb genomen, verbaas ik me over het menselijk oog, over de wereld en over de weidsheid ervan. En, dat ik het allemaal kan zien!

Ik weet dat ik naar twee landen sta te kijken, want dat kun je natuurlijk niet zien. In de verte Spanje. Rechts bijvoorbeeld zie je de drakenrug – een langgerekte rotspartij – dat is waar Spanje begint en voor me ligt Portugal.

Trouwens ik sta hier in Marvão, Portugal op 800 meter hoogte. Beneden zie je wat huizen. Kijk eens linksonder op de foto. Daar zie je drie huizen waarvan het middelste van ons is. Herkenbare aan de rode pannen op het dak. Ervoor en erachter ligt de olijfboomgaard.

Ik kan hier immens diep ademhalen en al uitademend verzucht ik dan: ‘Je zal hier maar wonen.’

Mijn leven is zo weids als mijn uitzicht. Zit ik in mijn computerscherm dan is mijn leven extreem beperkt tot letters of kunstmatig beeld. Kijk ik naar links de olijfboomgaard in door de glazen schuifdeuren dan worden mijn ogen gestreeld door groen. Zit ik te praten met iemand dan is de expressie van gezicht en ogen mijn beeld.

Het scherm zuigt me makkelijk in een tunnel. Misschien ontstaat daar wel de tunnelvisie. Het scherm kan zelfs zo dominant zijn wanneer ik zit te schrijven bijvoorbeeld, dat ik niet meer voel dat ik een lichaam heb. Dan is dat scherm mijn wereld.

De olijfbomen of de natuur in het algemeen doen me beseffen dat ik leef. Alsof iemand met de vingers heeft geknipt. Wakker ben ik. Bomen, groen, wind, zon, regen. Land, aarde, sprieten, rotsen. De natuur met alle planten en dieren brengt me terug naar waar het werkelijk over gaat.

Regelmatig heb ik me afgevraagd wat ik werkelijk van waarde acht in het leven.
Wat is belangrijk voor mij? En om daar achter te komen heb ik mezelf drie vragen gesteld:
1. Waar geef ik mijn geld aan uit (na alle vaste lasten natuurlijk)?
2. Klopt dat uitgavenpatroon wel met mijn hoogste goed?
3. Draagt het bij?
Zo heb ik mijn doen en laten op lijn gebracht met mijn waarden.

Een leven in beweging met het ritme van de natuur.

Dat is mijn hoogste waarde. Alles dat die beweging belemmert neem ik afscheid van. Zo groeit mijn uitzicht op het leven.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo on Tuesday, een initiatief van Karin Ramaker. De PHOT is een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema, met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Ik nodig je uit …

Photo by Ian Espinosa on Unsplash

[English] [português]

De eerste keer dat de vraag “wat doe ik hier?” verscheen, kan ik me nog goed heugen. Ik was vijf jaar, woonde op Sicilië. De Etna rommelde en spuwde vuur. Ik had net op het randje van de dood gelegen door tyfus.

Die avond, vanaf het terras voelde en hoorde ik het gerommel van de vulkaan en zag het vuurwerk. De sterrenhemel stond er als altijd.

Mijn moeder en grote zus waren erbij en toch voelde ik me een alien.

“Wat doe ik hier?” “Wat is dit allemaal?” Die vragen speelden in mijn hoofd en dat was het begin van een lange weg vol met hobbels, rotsen, bergen en dalen. Veel blauwe plekken, schrammen en wonden en de frons in mijn voorhoofd groeide uit tot een permanente verticale rimpel tussen mijn wenkbrauwen.

Het bestuderen van dikke boeken, verdiepen in Westerse en Oosterse filosofieën, lesgeven in yoga en meditatie brachten wat antwoorden, maar te weinig om echt wijzer van te worden. Het leven vieren en leven, in het diepe springen, risico’s nemen, kortom ik zie wel waar het schip strand, dat zette zoden aan de dijk. En toch gaat die zoektocht door naar optimale gezondheid en een lang leven.

Zo ben ik in de Chinese filosofieën terecht gekomen. Het Confucianisme en Daoisme. Boeken alleen hebben mij nooit echt verder gebracht, wel het toepassen van de wetenschap die in die boeken staat. Nog steeds is dat yoga en nu ook door het beoefenen van Tai Chi, en Wudang (Chinese) yoga.

Er is een wereld voor me opengegaan. En die wereld wil ik graag met jullie delen, zodat ook jouw dagelijks leven lichter kan worden.

Daarom organiseer ik een Wudang Taijiquan Retreat van vijf dagen. Samen met Eduardo Salvador en Taiji leraar Rene Goris uit Amsterdam die ons vijf dagen lang gaat trainen.

Guesthouse Trainspot is tijdens de Retreat ons onderkomen. Trainspot is gevestigd in de restauratie van het verlaten station Marvão-Beirã. De sporen zijn stil en wijzen een weg. Marvão ligt midden in het natuurgebied Serra de São Mamede, op de grens met Spanje. Food & Beverage worden verzorgd door Trainspot en zijn aangepast op het programma en de wensen van de deelnemers.

De voertaal zal Engels, met Portugese vertaling. De dagen zijn gevuld met meditatie, training en verblijf in de natuur, lezingen over de achterliggende filosofieën, eten, rusten en ook nog slapen. Er is tijd voor acupunctuur en massages.

Ook kun je alle vragen stellen die in jouw hoofd zitten.

Kom je uit het buitenland, dan is er een transfer van Lissabon Airport naar Marvão. Om het zo makkelijk mogelijk te maken is de prijs is all-inclusive. Je hoeft alleen je eigen ticket te kopen. Je kunt je dus 100% concentreren op jezelf. Vijf dagen lang. De website van Retreats in Alentejo biedt de informatie en de mogelijkheid om je in te schrijven.

 

Good times …

Marvão, on top of the world

Vanochtend had ik een afspraak met de burgemeester van Marvão. Hij was er niet. Ik was niet verrast. De receptioniste vroeg me straks dan maar even terug te komen. Wie weet zou hij er dan zijn.

Marvão, de vesting op de berg is niet ver van mijn huis. Een kwartiertje door de bergen slingeren, door de poort manoeuvreren, dan buiten het dorp om – langs de binnenzijde van de vestingmuren, via een hobbelige weg naar de top. Kom je een tegenligger tegen, dan moet er eentje achteruit. Het gaat altijd goed. Ik ga niet heel vaak naar boven. Eigenlijk alleen als ik iets moet doen bij het gemeentehuis of een andere officieel instantie.

Mijn vriendin Leone Holzhaus heeft daar binnenin het oudste deel van de vesting, in de uiterste hoek van de binnenplaats, haar atelier en winkel. Tijdens het tiendaagse klassieke muziekfestival in juli, is zij gedwongen dicht geweest omdat het podium voor het orkest daar dan staat. Die tijd heeft ze benut om haar atelier op te ruimen, te schilderen (de muren) en weer helemaal klaar te maken voor nieuwe toeristen en klanten. Ook is er nieuw werk dat ik nog niet heb gezien. Dus, een goed moment om langs te gaan.

Vanaf het gemeentehuis wring ik me door de ladingen toeristen, bij de kassa zwaai ik naar de vaste kassier, gebarend dat ik alleen Leone ga bezoeken en dan verder. Ik wil daar een foto nemen maar ja, met al die dagjesmensen voor mijn neus? De mensen zijn zo erg nog niet. Wel hoe ze gekleed gaan. Volgens mij kleedt het merendeel zich naar een maatstaf die niet strookt met de realiteit, maar dat is toeristen in de hele wereld eigen.

Het is natuurlijk niet de eerste keer dat ik daar ben. En toch ben ik telkens onder de indruk van de locatie. Marvão geldt in de geschiedenis als een praktisch onneembare vesting. De Kelten waren hier al, Romeinen legden wegen aan – waarover ik nu nog wandel; de Moren bouwden de vesting en vernoemde die naar warlord Marwan. Toen de katholieke koningen, de Engelsen, De Fransen, de Spanjaarden. Ze kwamen allemaal Portugal helpen. En Portugal onderging. Genoeg oorlog. Eeuw in eeuw uit. Vooral in deze grensstreek.

Na mijn bezoek loop ik terug en eenmaal uit de vesting, kijk ik over de muur, zie het stadje en de toppen van de wereld. Ik denk aan gisteren. De Herdenking van 15 augustus 1945. Ik denk aan alle oorlogen die nu woeden. Ik denk aan de West-Europese generaties die nog nooit iets hebben meegemaakt en ik denk aan de woorden van Geert Mak en, aan wat mijn oudste zoon schreef naar aanleiding van mijn #ikherdenk blog over mijn vader en familie.

“Hard times create strong men. Strong men create good times. Good times create weak men. And, weak men create hard times.”
― G. Michael Hopf, Those Who Remain

Die uitspraak speelt sinds ik het gelezen heb, voor in mijn hoofd. Voor mij is het zo waar als waar kan zijn.

En de burgemeester? Wel, we zijn in Portugal, dus haast heb ik niet meer.

#PHOT (Photo On Thursday en soms on Tuesday) is een initiatief van Karin Ramaker.

Page 1 of 6

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: