Liesbeth Steur

schrijver

Tag: CoenSt Page 1 of 3

Religions Kill

Religions Kill by CoenSt

Vandaag startte de laatste week van het jaar waarin ik yogales geef. In deze laatste week geef ik iedere leerling een cadeau. Toen ik vanochtend de cadeautjes uitdeelde wenste ik hun gezellige feestdagen en heel veel transformaties in 2019. Want over dat laatste gaat het cadeau. Een Spaanse deelnemer zei: “Ja, jullie in Holland zijn niet gelovig zoals hier, jullie vieren daar geen Kerstmis toch? Dit cadeautje is dus voor het nieuwe jaar?” Ik keek haar aan en glimlachte.

Eenmaal thuis realiseerde ik me dat ik niet weet hoe gelovig Nederland is. Ik weet wel dat Kerstmis een van de grootste door de commercie gekaapte feesten is in het land. Zoals in een groot deel van de wereld. Het lijkt erop dat het Kerstmis anno nu niets te maken heeft met godsdienst. Of zouden al die uitbundige kerstvierders devoot zingen bij de eerste, tweede, derde en vierde adventskaarsen? Of naar een kerk gaan om hun godsdienst te belijden? Of de bijbelverhalen vertellen? En dan op de dag zelf de geboorte van het kindje Jezus in gedachte hebben? Ik krijg niet echt de indruk. Het gaat over luxe, veel eten, glitter en klatergoud. En over vreedzaam samenzijn met familie en vrienden. Dus het antwoord zou zijn: nee we zijn niet echt gelovig en ja we eten met elkaar en doen aan heel veel cadeaus.

Het valt me ieder jaar weer op dat Kerstmis in Spanje niet echt een groot ding is. Daarentegen wordt 6 januari, de dag waarop de drie koningen bij baby Jezus op bezoek kwamen, uitbundig gevierd met optochten waarin de drie een hoofdrol spelen, met je raadt het al, veel cadeaus en eten.

In Portugal heeft Kerstmis een iets grotere rol. Ook hier liggen de winkels in de stad vanaf 1 december vol met snoepgoed, chocola, noten, gedroogd fruit en paté. Veelal producten die het hele jaar door minder prominent of helemaal niet aanwezig zijn. En natuurlijk schappen vol met cadeaus. De mensen genieten van deze maand. Het maakt ze blij. Want feest betekent ook hier eten en samenzijn met familie en vrienden. Vanaf 1 december worden de goede wensen al uitgesproken. Tot na 6 januari.

Maar of ze hier op het Iberisch schiereiland nou wél gelovig zijn? Nou nee, durf ik te zeggen. De bijbelverhalen zitten wel goed in de volksaard gebeiteld. Het zijn pure tradities die niets met de kerkgang te maken hebben. God wordt in het taalgebruik wel overal bijgehaald en Pasen lijkt me in beide landen het grootste “religieuze” feest. Naar de kerk gaan ze met zijn allen als er een doop is of een huwelijk of begrafenis. En dan wel weer eten met elkaar.

De christelijke tradities zijn volkstradities geworden. Net als religieuze tradities in andere landen volkstradities zijn geworden. En werkelijk in alle landen vieren ze het op dezelfde manier. Met eten en drinken en familie en vrienden. Zonder uitzondering. Dus waarom slaan mensen dan elkaars hersenen in over een godsdienst?

CoenSt maakte ooit dit kunstwerk met de titel Religions Kill. En het is waar. Al eeuwen lang. Maar alleen door toedoen van mensen die hun wil willen opleggen aan de ander en niet van lekker eten houden. Want zolang je eet, heb je geen tijd om te doden.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo on Tuesday, een initiatief van Karin Ramaker. De PHOT is een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema, met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Ik heb een idee …

Foto: Susana Moura

Weet je hoeveel ideeën dagelijks worden uitgesproken? Bij mij thuis zijn dat er veel. Ik hoor iedere dag regelmatig: “Ik heb idee!” Misschien komt het omdat ik met een kunstenaar leef. Die hebben blijkbaar een ideeënfabriek in hun hoofd. In ieder geval CoenSt wel. Ze worden geuit, ik luister en vraag me dan af: “Ja … en dan wat?”

Dat steeds maar vertellen wat voor briljant idee er nu weer verschijnt, is eigenlijk hardop denken. Want CoenSt hoeft niet altijd wat met een idee. Het komt en het gaat en  soms verschijnt het later in een andere vorm. Om je de waarheid te zeggen vind ik – pragmaticus – dat eigenlijk zonde van de tijd. Ik krijg allemaal ideeën die nuttig zijn en praktisch toepasbaar. CoenSt’s ideeën zijn concepten. Hij kan van een bestaand apparaat een heel ander ding maken waarvan ik vind dat het praktisch gezien, nutteloos is. Zoals van een stofzuiger een struisvogel. Ik moet trouwens wel eerlijk toegeven dat ik graag kijk naar conceptuele kunst omdat het me verbaasd doet staan. Het zet me op een ander been.

Gisteren gaf CoenSt een workshop conceptueel denken voor de privé school O Planeta Alecrim. Voor de leerlingen (4 stuks), wat vriendjes en de ouders. CoenSt had gezegd dat ik mee moest, dan kon ik misschien ook leren om conceptueel te denken.

Zijn presentatie was een “Keep It Stupid Simple K.I.S.S.” uitgevoerd idee, daar is hij heel goed in. Praktisch, handig en duidelijk. Wat hij vertelde was een openbaring voor mij. Het schiep in ieder geval veel begrip voor zijn manier van denken.

Hij presenteerde het verhaal als zeven stappen die nodig zijn om van een idee te komen tot een concreet tastbaar kunstwerk. En aan het einde kregen we allemaal de opdracht om een voorwerp uit te kiezen, dat op te schrijven en daarnaast een lijstje te maken van hoe je het voorwerp kunt transformeren. Want daar ging het hier over. Je ziet een object en je maakt er iets anders van.

Ik keek het lokaal rond, zoals alle anderen deden en in mijn oog viel een schort dat in de keukenhoek hing. Ik schrijf mijn lijstje toepassingen op. Je kunt een schort transformeren in een tentje, zonnescherm, afdroogdoek, je kunt er een kussen van maken, een lampenkap en zelfs een zeil voor een zeilboot. Je hoort het al. Mijn ideeën zijn allemaal praktisch toepasbaar. Ik heb nog geen ruimte in mijn brein om nutteloze dingen te verzinnen.

Later die avond en zelfs tot in bed, bleef het me bezighouden. Misschien is dat wel waarom ik geen fictie kan schrijven. Daar zie ik het nut ook niet van in.

Het leven is al ongeloofwaardig genoeg bij tijd en wijle.

Ik merk wel dat er met die workshop een kiem geplant is bij mij. Ik zal het water geven en af toe checken of er al iets boven de grond komt. Want ja, bedacht ik me vanochtend, waarom zou ik niet gewoon een verhaal verzinnen of waarom niet een schort van roestvrijstaal maken? Ik kijk ineens met andere ogen naar mijn omgeving.

Wat een vrijheid lijkt me dat, dat ik iets kan doen of maken wat helemaal geen nut heeft. Zomaar. Gewoon, omdat het kan!

#PHOT (Photo On Thursday en soms on Tuesday) is een initiatief van Karin Ramaker.

De langste dag (2)

(English) (Portuguese)

De langste dag – afgelopen donderdag – is een bijzondere dag geworden. In mijn #PHOT blog van die dag heb ik uitgelegd wat de zonnewende voor mij betekent. Het werd een lang verhaal op de langste dag. Geloof me, ik oefen me om het in steeds minder woorden te vertellen. En soms is minder niet beter. Gebeurtenissen die in ontwikkeling zijn vragen nu eenmaal om nieuwe omschrijvingen.

Ik schreef mijn blog over de langste dag met een luidspreker in mijn hoofd waaruit om de vijf minuten het woord “zweefteef” klonk. En dat kwam eigenlijk door de blog van Karin Winters. Een van mijn mede #PHOT bloggers. Het is trouwens niet de het enige woord dat werd omgeroepen. Het werd afgewisseld met: Keep It Stupid Simple. K.I.S.S. Dat is een gevleugelde uitdrukking van kunstenaar CoenSt. Aangezien ik met hem leef en hij de eerste lezer is van wat ik schrijf, hoo rik dat vaak genoeg. Dus het mag niet zweven en het moet simpel zijn. Hoe beschrijf je iets onzichtbaar? Hoe maak je iets dat complex is, eenvoudig? Dat is een creatief en vooral experientieel proces. Maar hoe eenvoudig moet het zijn?

Ik vind dat iedereen zijn best kan doen en zijn onderzoekende geest kan gebruiken. Wanneer ik iets niet begrijp, doe ik net zolang onderzoek tot ik het wel begrijp. Dat heet ontwikkeling. Tegenwoordig moet alles panklaar zijn. Snel. Geen tijd. Simpel. Ondiep. Daar hebben CoenSt en ik wel eens een gesprek over. Ik vind dat je niets mag aannemen zonder het zelf te hebben onderzocht. Dus van mij mag een tekst complex zijn.

CoenSt vindt dat een tekst in eerste instantie toegankelijk moet zijn en meerdere lagen mag hebben die de lezer met diepgang dan vanzelf ontdekt en de lezer die zijn diepgang nog niet kent, begrijpt het dan ook. Het houdt me bezig. Maar nu genoeg hierover.

Ik schrijf dit verhaal om te vertellen hoe de viering van de zonnewende is afgelopen.
Karin Pfeifer en ik hebben een paar uur van te voren een steenlegging gedaan op mijn boerderij. Op een plek in de schaduw van de olijfbomen. Ik heb weinig ervaring met stenen en Karin des temeer. De legging gaat intuïtief. Dus, stilzitten, innerlijk bewust zijn en je laten leiden door de steen die in het oog springt. Niet van vanwege de kleur of zo, nee, omdat hij gelegd wil worden. Daarna hebben we gekeken naar de betekenis van de stenen. Bloemen en planten hebben net als stenen (en mensen) een frequentie. Die spelen ook een rol in de steenlegging (zie foto). Onze intentie was om een plek te scheppen waar de natuurkrachten konden samenkomen en versterkt worden. Tijdens de dagen rond de zonnewende gebeurt dat al op planetair niveau. Door onze intentie en handeling ontstaat een synergetisch effect.

Je weet het: 1 + 1 = 3.

Achttien deelnemers hebben zich tegen zonsondergang verzameld en zich bewust verbonden met de natuurkrachten en de krachtplek om de negativiteit die opgeslagen zit in hun cellen te transformeren. Op die manier wordt het lichaam opgeschoond.

We hebben als groep niet alleen onszelf verlicht (zwaarte achter ons gelaten bedoel ik hier) maar ook de aarde en alles en iedereen die daarop leeft. Alle deelnemers hebben na de sessie om de beurt intuïtief een eigen steen gelegd en Karin heeft de betekenis gegeven. Er waren openbaringen bij.

Daarna hebben we onze verlichting en die van de wereld gevierd met heerlijk eten uit de keuken van Susana Maridalho Moura en uit de mijne. Van pizza’s tot couscous, van bolo de carne tot mooie salades. Het kon niet op. We dronken mooie wijnen, spraken natuurlijk over eten – een Indische en Portugese gewoonte – en we vertelden verhalen over onze levens.

De avond was een reflectie van hoe een bewuste samenleving er uit kan zien. Een gezelschap uit allerlei uithoeken met één en dezelfde interesse: samen, vrede, vrijheid en blijheid.

25 Years Ago

En dan ben ik ineens 25 jaar getrouwd. Nooit over nagedacht want voor mij zijn jaren en leeftijd geen verdienste. Het gaat helemaal vanzelf. De tijd schrijdt voort. Ik hoef daar niets voor te doen. Bij het bereiken van een zogenoemde mijlpaal is mijn eerste gedachte: f…. ben ik al zo oud, dan mag ik wel opschieten met alles dat nog op mijn programma staat.

De gedachte om stil te staan, terug te blikken, te mijmeren over toen, komt niet eens bij me op. Wat geweest is, is geweest. Wat moet ik ermee? Al die jaren zitten in mij. Mijn interpretatie daarvan hebben mij gevormd tot wie ik nu ben. Die jaren zitten in iedere cel en ik weet NU dat ik mijn interpretatie van iedere gebeurtenis in mijn leven veranderen kan en daarmee mezelf hervormen. Dat maakt het leven voor mij ongemeend boeiend.

Kijk, een verjaardag kan ik negeren, maar de viering van 25 jaar huwelijk niet, om de doodeenvoudige reden dat er een ander bij betrokken is. Dus die 25 jaren zijn van ons samen. Van Coen Verharen en van mij. En dat betekent een avondje “topoverleg”. Vroeger in Hotel New York in Rotterdam, nu ergens in Portugal. Ik vind een trouwdatum namelijk een goed ijkpunt om te checken waar we zoal mee bezig zijn in het leven en of hij en ik daar nog steeds tevreden mee zijn. Het klinkt misschien wat zakelijk maar ja, een huwelijk is deels toch een bedrijf. Goede communicatie, hard werken, prettige omzet, tevreden aandeelhouders, winstuitkering. Vul het zelf maar in.

Liefde plaats ik in een andere categorie. Dat vind ik een wonder. Hoe de liefde ontspringt en beklijven kan. Daar kan ik geen intellectuele verklaring voor geven. Voor mij heeft liefde inmiddels een eeuwigheidswaarde. Dat gaat nooit meer over. Dat weet ik. De diepe verbondenheid met mijn zonen bijvoorbeeld en met mijn zus behoeft geen enkel woord en maakt iedere afstand onbenullig. Ik weet wat er leeft bij hen. Zonder een woord te wisselen. Liefde is.

Zo ook mijn liefde voor en verbondenheid met Coen, daar hoef ik echt niet mijn best voor te doen. Het is. Om het bedrijf draaiende te houden, daar doen Coen en ik ons uiterste best voor – gedreven door de liefde die is. En wat dat dan is liefde? In ieder geval een veel gebruikt ietwat uitgehold woord.

Volgens mij is liefde een vonk die alle mensen met elkaar verbindt. En gelukkig maar dat wij ons verbinden. Het is de enige manier om onszelf te leren kennen. Kijk ik in de ogen van Coen, dan zie ik mezelf. Dus alles wat ik over hem denk, gaat eigenlijk over mij. Zo is ieder oordeel dat ik heb een herinterpretatie waard. Zonder Coen was ik nooit zoveel te weten gekomen over mezelf. En hoe langer ik leef, hoe oordeellozer ik word. Dat maakt liefde onvoorwaardelijk en eeuwig en markeert het begin van vrede.

Weet je trouwens wat dat topoverleg inhoudt? We stellen elkaar steevast de vraag of we nog bij zullen tekenen voor een jaar. Niet voor twee of drie. Gewoon een jaar. Dat is overzichtelijk. En tot nu toe hebben we al 25 keer bijgetekend.

En je weet het: Dean Martin (vriendje van Frank Sinatra) zei altijd:
Love is a career and sex is a profession.

Proost!

Deze foto is gebruikt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker.

Page 1 of 3

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: