Liesbeth Steur

schrijver

Tag: Alentejo Page 1 of 5

Een nieuwe retreat!

[English]  [português]

Een persoonlijke vraag
De eerste keer dat de vraag “wat doe ik hier?” verscheen, kan ik me nog goed heugen. Ik was vijf jaar, woonde op Sicilië. De Etna rommelde en spuwde vuur. Ik had net op het randje van de dood gelegen door tyfus. Die avond, vanaf het terras voelde en hoorde ik het gerommel van de vulkaan en zag het vuurwerk. De sterrenhemel stond er als altijd. Mijn moeder en grote zus waren erbij en toch voelde ik me een alien. “Wat doe ik hier?” “Wat is dit allemaal?” Die vragen speelden in mijn hoofd en dat was het begin van een lange weg vol met hobbels, rotsen, bergen en dalen. Veel blauwe plekken, schrammen en wonden en de frons in mijn voorhoofd groeide uit tot een permanente verticale rimpel tussen mijn wenkbrauwen.

Daoisme en de natuur
Het bestuderen van dikke boeken, verdiepen in Westerse en Oosterse filosofieën, lesgeven in yoga en meditatie brachten wat antwoorden, maar te weinig om echt wijzer van te worden. Het leven vieren en leven, in het diepe springen, risico’s nemen, kortom ik zie wel waar het schip strand, dat zette zoden aan de dijk. En toch gaat die zoektocht door naar optimale gezondheid en een lang leven. Zo ben ik in de Chinese filosofieën terecht gekomen. Het Confucianisme en Daoisme. Boeken alleen hebben mij nooit echt verder gebracht, wel het toepassen van de wetenschap die in die boeken staat. Nog steeds is dat yoga en nu ook door het beoefenen van Tai Chi, en Wudang (Chinese) yoga. Er is een wereld voor me opengegaan. En die wereld wil ik graag met jullie delen, zodat ook jouw dagelijks leven lichter kan worden.

Daarom organiseer ik voor de tweede keer een Wudang Taijiquan Retreat van vijf dagen. Samen met Taiji leerling Eduardo Salvador en Taiji leraar tevens oprichter van Patreon Daoland Rene Goris uit Amsterdam die ons vijf dagen lang gaat trainen.

Een toplocatie
Guesthouse Trainspot van Eduardo Salvador en Lina da Paz is tijdens de Retreat ons onderkomen. Trainspot is gevestigd in de restauratie van het verlaten station Marvão-Beirã. De sporen zijn stil en wijzen een weg. Marvão ligt midden in het natuurgebied Serra de São Mamede, op de grens met Spanje. Food & Beverage worden verzorgd door Trainspot en zijn aangepast op het programma en de wensen van de deelnemers.

Retreat
De voertaal is Engels, met Portugese vertaling. De dagen zijn gevuld met meditatie, training en verblijf in de natuur, lezingen over de achterliggende filosofieën, eten, rusten en ook nog slapen. Er is tijd voor acupunctuur en massages. Ook kun je alle vragen stellen die in jouw hoofd zitten.

Kom je uit het buitenland, dan is er een transfer van Lissabon Airport naar Marvão. Om het zo makkelijk mogelijk te maken is de prijs all-inclusive. Je hoeft alleen je eigen ticket te kopen. Je kunt je dus 100% concentreren op jezelf. Vijf dagen lang.

De website van Retreats in Alentejo  biedt informatie en de mogelijkheid om je in te schrijven.

Stiller wordt het niet


Nu ik terug ben van een bezoek aan Amsterdam en Den Haag voel ik hoe gewend ik ben geraakt aan lucht, ruimte en groen. Over mijn bezoekje aan Nederland schreef ik een korte blog met de titel The Age of Leisure.

Hier is de winter vol overgave begonnen. Dat betekent dat de hemel altijd helder is. De zonsopgang gloedvol, de luchten strakblauw en de zon warm. Aan het einde van de dag volgt een rode zonsondergang die overgaat in een snel intredende duisternis. De hemel kleurt eerst nachtblauw, dan zwart en wordt langzaam aan verlicht door sterren en planeten en de Melkweg. De maan is nieuw, de temperatuur rond het vriespunt.

De kachel brandt en tikt. Soms is dat het enige geluid in huis. Ik loop op kousenvoeten om die magische stilte niet te verbreken. Zo loop ik ook vaak door de natuur. Voorzichtig. Ik vind dat de mens altijd lawaai maakt. Zodra hij beweegt begint de herrie. De takjes en bladeren kraken onder mensenvoeten en zware stappen maken ook geluid, zeker op graniet. Dieren hoor ik nauwelijks. Ja, het gezang van de vogels of een hond die blaft. Of het geritsel van een muis of slang. Dat stoort me niet. Ook de voetstappen van de paarden die voorbijkomen storen me niet. Wel het oeverloze gepraat van de mensen die op die paarden zitten. Ze horen niets. Ze zien niets. De mens verstoort de natuur en de stilte en ik denk dat ik weet hoe dat komt.

De mens weet over het algemeen niet dat hij de natuur is. Het is dus niet: mens en natuur. Nee. De mens is natuur. Jij en ik leven in, met en van de natuur. We zijn niet meer en niet minder. Pas toen de mens is gaan denken dat hij superieur is aan alles wat natuur is, is het misgegaan. En zeker toen er een verdienmodel kwam in de wereld. Want de natuur is verworden tot een slaaf die wordt uitgebuit. Mensen wonen in blokken die de hoogte ingaan of zijwaarts in rijen met soms wat groen. Overal asfalt. Overal verkeer. Er zijn parken, strand en zee. Vol met mensen die gezond doen. Ze halen een frisse neus, ze trainen, ze rennen. Ze doen wat ze kunnen doen en ze weten vaak niet waarom. Ze buiten zichzelf uit, zonder het te weten. De menselijk moraliteit is toegedekt en verstikt door bankbiljetten.

Hier voel ik dat ik deel ben van het geheel. Mijn tempo zakt naar natuurlijke proporties. Alle prikkels en onrust verdwijnen. Ik zie en beschouw mezelf. Honderd procent bewust zijn. Ik ren niet. Ik heb geen haast. Ik pluk de sinaasappels van de boom en gebruik de olijfolie van onze eigen olijven geperst. Ik eet met de seizoenen mee. De natuur zit in mij. Dat te kunnen ervaren en te leven, maakt mijn hoofd nog stiller dan stil. Een levende meditatie. Ja, ik ben tevreden op de plek waar ik wortel schiet.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo on Tuesday, een initiatief van Karin Ramaker. De PHOT is een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema, met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Ik nodig je uit …

Photo by Ian Espinosa on Unsplash

[English] [português]

De eerste keer dat de vraag “wat doe ik hier?” verscheen, kan ik me nog goed heugen. Ik was vijf jaar, woonde op Sicilië. De Etna rommelde en spuwde vuur. Ik had net op het randje van de dood gelegen door tyfus.

Die avond, vanaf het terras voelde en hoorde ik het gerommel van de vulkaan en zag het vuurwerk. De sterrenhemel stond er als altijd.

Mijn moeder en grote zus waren erbij en toch voelde ik me een alien.

“Wat doe ik hier?” “Wat is dit allemaal?” Die vragen speelden in mijn hoofd en dat was het begin van een lange weg vol met hobbels, rotsen, bergen en dalen. Veel blauwe plekken, schrammen en wonden en de frons in mijn voorhoofd groeide uit tot een permanente verticale rimpel tussen mijn wenkbrauwen.

Het bestuderen van dikke boeken, verdiepen in Westerse en Oosterse filosofieën, lesgeven in yoga en meditatie brachten wat antwoorden, maar te weinig om echt wijzer van te worden. Het leven vieren en leven, in het diepe springen, risico’s nemen, kortom ik zie wel waar het schip strand, dat zette zoden aan de dijk. En toch gaat die zoektocht door naar optimale gezondheid en een lang leven.

Zo ben ik in de Chinese filosofieën terecht gekomen. Het Confucianisme en Daoisme. Boeken alleen hebben mij nooit echt verder gebracht, wel het toepassen van de wetenschap die in die boeken staat. Nog steeds is dat yoga en nu ook door het beoefenen van Tai Chi, en Wudang (Chinese) yoga.

Er is een wereld voor me opengegaan. En die wereld wil ik graag met jullie delen, zodat ook jouw dagelijks leven lichter kan worden.

Daarom organiseer ik een Wudang Taijiquan Retreat van vijf dagen. Samen met Eduardo Salvador en Taiji leraar Rene Goris uit Amsterdam die ons vijf dagen lang gaat trainen.

Guesthouse Trainspot is tijdens de Retreat ons onderkomen. Trainspot is gevestigd in de restauratie van het verlaten station Marvão-Beirã. De sporen zijn stil en wijzen een weg. Marvão ligt midden in het natuurgebied Serra de São Mamede, op de grens met Spanje. Food & Beverage worden verzorgd door Trainspot en zijn aangepast op het programma en de wensen van de deelnemers.

De voertaal zal Engels, met Portugese vertaling. De dagen zijn gevuld met meditatie, training en verblijf in de natuur, lezingen over de achterliggende filosofieën, eten, rusten en ook nog slapen. Er is tijd voor acupunctuur en massages.

Ook kun je alle vragen stellen die in jouw hoofd zitten.

Kom je uit het buitenland, dan is er een transfer van Lissabon Airport naar Marvão. Om het zo makkelijk mogelijk te maken is de prijs is all-inclusive. Je hoeft alleen je eigen ticket te kopen. Je kunt je dus 100% concentreren op jezelf. Vijf dagen lang. De website van Retreats in Alentejo biedt de informatie en de mogelijkheid om je in te schrijven.

 

De rivier en de oceaan

Vandaag verschenen ze op tafel. Niet allemaal tegelijk, maar in twee porties. Zo hoeft niemand snel te eten. Steeds liggen er weer warme sardientjes. Ze zijn een  nationaal symbool voor Portugal. Ze staan op servies, het zijn sleutelhangers, blikken doosjes, kleding en sjaals worden ermee gedecoreerd en iedereen eet ze. Zelfs de kleintjes. Lekker zo van de grill op een stukje Alentejaans zuurdezemachtig brood. Een rechtgeaarde kenner eet eerst het sardientje van zijn brood en dan het stukje brood dat  doordrenkt is van de sappen van het sardientje.

Wij krijgen er traditioneel ook een gepofte aardappel bij en een salade van gerookte en gepelde paprika’s, tomaten en ui.

Het intens geliefde en vaak bezongen visje wordt eerst ingewreven met Alentejaanse   flor de sal en Alentejaanse olijfolie en gaat dan op de grill of in de oven. Allemaal lokale producten worden hier met trots en liefde gebruikt. Alentejo is het grootste gewest van dit land en beslaat de hele kust onder Lissabon tot aan de grens met het gewest Algarve en in het oosten reikt het tot de grens met Spanje. Daar op die grens in het noordelijkste puntje van Alentejo wonen wij. En nu zijn we een weekje aan zee, in datzelfde gewest. Het is trouwens groter dan Nederland en telt 1 miljoen inwoners. Ongeveer. De meesten wonen in de grote steden, dus niet bij ons in de buurt.

De kustplaats waar wij zitten heet Vilanova de Milfontes. Het is een heerlijk stadje – aan de monding van de rivier Mira – waar vooral Portugezen op vakantie gaan. Het is zo laid-back dat het niet eens een grote, bekende supermarktketen telt. Dat is uiteindelijk wel het teken van beschaving en vooruitgang ;-).

Het strand is brandschoon aan de oceaanzijde en aan de rivierzijde. De monding van de Mira heeft prachtige witte stranden waar ik heerlijk kan zwemmen. De oceaanzijde met zijn onstuimige metershoge, spectaculaire golven is voor de echte surfers.

De Mira schijnt trouwens een van de schoonste rivieren van Europa te zijn en de combinatie met die onstuimige ijskoude, heerlijk zoute oceaan zorgt voor gezonde, plastic- en gifvrije vissen. Ook zijn er nog uitstekende eenvoudige restaurants waar de Portugees zijn vis eet. De zijstraatjes van het stadje inlopen levert heel wat op en natuurlijk ook de gesprekken met de locals.

Vandaag aten we bij Tasca do Celso. Ik las die naam ergens en dacht: die staat in mijn boek! Ik schreef in 2007 het Alentejaanse deel van een reisgids met de titel 100% Algarve en Alentejo. Met hulp van Isabel Carita. We hadden drie maanden om het te doen. Schier onmogelijk voor zo’n groot gebied. Maar, het is gelukt. Ik ben het boek vergeten mee te nemen. En door die naam moest ik er ineens aan denken. Ik zag het voor me. Een smal straatje. Wit met blauw pandje en een enorme wijnkruik buiten. Het was toen goed en nu dus nog steeds. Misschien wel beter. Eigenlijk perfect. Kwaliteit, bediening, tempo.

Ik zit nu nog na te genieten. Morgen is onze laatste dag hier en wie weet gaan we daar als afsluiting van een luie strandvakantie nog een keer lunchen.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Thursday,   een initiatief van Karin Ramaker.

 

Page 1 of 5

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: