Liesbeth Steur

schrijver

Pioniers van de koude grond

Maandelijks valt bij ons een tijdschrift in de bus met de naam Blik op Portugal. Het wordt uitgegeven door de NCA. Dat staat voor Nederlandstalige Club in Portugal. Waar die A vandaan komt kan ik alleen maar vermoeden. Misschien is het ooit gestart in de Algarve. Meestal (vind ik) hebben blaadjes van Nederlandstalige clubs in het buitenland het bijbehorende niveau. De nodige informatie en wat matig geschreven verhaaltjes van goedwillende vrijwilligers. Maar dit is echt een magazine, zelfs glossy. Ook de inhoud heeft dat niveau. Het helpt mij de bureaucratie van Portugal te begrijpen en dat is als ondernemer handig. Daarbij zijn de interviews en columns boeiend om te lezen. Het gaat altijd ergens over. Zo begon ik de rubriek Portugal Pioniers te lezen en ik viel van de ene verbazing in de ander.

Dit keer gaat het over Willemijn en Harry. Ware pioniers. In 1946 arriveerden zij in Portugal. Omdat de benzine op was. En daar op die plek, waar de auto stilviel, vlak over de grens met Spanje wonen ze nog steeds. Twee jonge mensen uit arme Friese gezinnen. Zonder geld, zonder iets en met heel veel vertrouwen in het leven. De boerderij waar de auto niet meer verder wilde, daar zijn ze gebleven. Ze kregen een hutje en werk, erfden na een jaar de boerderij en bleven werken, werken en werken. Ze gingen tabak verbouwen waar een groot gebrek aan was. En zo verdienden ze hun geld. So far, so good.

Na de Anjerrevolutie in 1974 kregen ze de kans om het land van de buurman te kopen van 140 hectaren. Dat is heel groot. Ze besloten daarop hennepplanten te verbouwen?! Dus, heel veel. En later hasjplanten?!?! Omdat die blokken zo makkelijk te transporteren waren?!?! Zo zorgden ze voor werkgelegenheid in de buurt en door de export naar Nederland was de cirkel voor hen rond. Tot op de dag van vandaag is het een plantage die je zelfs kunt bezoeken. Zonder afspraak.

????

Was dat dan niet illegaal? En kon/kan dat gewoon? Is het daar zo geïsoleerd dat het onbekend is?

Ik vind het weer een geweldig levensverhaal dat veel meer ruimte en verdieping verdient in het magazine. Je leven beginnen met op blote voeten naar school lopen en na school werken op de keuterboerderij van pa of in het geval van Willemijn helemaal niet naar school mogen, omdat ze een meisje is. En dan gewoon na de oorlog uit Friesland vertrekken met een “geleende” Engelse auto en wat jerrycans benzine. Zo het leven beginnen zonder enige zekerheid alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Honderd procent vertrouwen in het leven, meer is niet nodig. Blijkt nu ook weer.

Dank je Blik op Portugal voor dit inspirerende verhaal en redacteuren Sabine Seys en Roel Huisman. Ik zou zo graag het hele verhaal
lezen. 😉

Deze blog schreef ik voor de #PHOT (Photo On Thursday) een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Previous

Hoe moedig kun je zijn?

Next

Tricky business

3 Comments

  1. Wat Karin zegt, ik wil ook graag het hele verhaal kennen.

  2. Schrijven met een groot besef voor geschiedenis. Wat een mooie combinatie, het was een prachtig verhaal.

Laat je een reactie na!?

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: