Liesbeth Steur

schrijver

Perkoetoet

Wanneer ik door het dorp Portagem rij richting Portalegre leidt de weg langs een van de oudste restaurants van het dorp waar de Alentejaanse keuken van zich doet spreken. O Restaurante Mil-Homens. Het kleine witte pand met zijn felrode deuren en nieuwe luifel gesponsord door een koffiemerk, trekt altijd mijn blik.

Op een dag hing er een vogelkooitje buiten. Met een echte zangvogel erin. Dat had ik nog niet eerder gezien. Misschien was die vogel altijd wel in huis en nu het zomer is mag hij naar buiten. Want nu ik er op let zie ik in al die dorpjes waar ik doorheen rij richting de grote stad bij redelijk wat huizen die kooitjes buiten hangen.

Ik vind altijd al dat Portugal in bepaalde opzichten op Indonesië lijkt – dat vond mijn Indische moeder ook trouwens – en nu met die zangvogels in kooitjes buiten helemaal.

Want ook voor een Indonesiër in stad of kampong is het niet ongebruikelijk om vogels in een kooi te houden. Op de veranda. Soms hangen die kooien aan een heel lange stok op de binnenplaats waarlangs ze overdag naar boven worden gehesen en ´s avonds weer worden binnengehaald. Zoals het hijsen en strijken van de vlag. Ik begreep nooit zo goed waarom er vogels worden gehouden met die verpletterende natuur om de hoek. Na wat navraag bleek dat er serieus wordt geluisterd naar het gefluit en dat luisteren geeft rust. Zeg maar, dat het een moment van bezinning is. Een korte meditatie waarbij met behulp van het vogelgezang voor een ogenblik in het “nu” geleefd kan worden. Sinds ik dat weet, luister ik naar vogels met een ander oor. Toen, op reis in Indonesië, had ik als gast van dit prachtige land weinig keuze dan te doen wat mijn Indonesische gastheer deed. Stilstaan bij de schoonheid van het gezang. Er was één vogel bij die met zijn gefluit indruk maakte. De perkoetoet. Perrrrkoetoet. De r hield hij wat langer aan leek het en het koetoet kwam er kort en bondig achter aan. Steeds weer. De monotonie bracht me al snel in die meditatieve staat. Na een tijdje knikte de gastheer me toe en vroeg me of ik nu begreep waarom?

Een jaar later liep ik zoals iedere dag het pand binnen van de redactie van Moesson  – het enige Indische tijdschrift ter wereld – waar ik toen werkte. Het was rond negen uur in de ochtend en midwinter. Ik hing mijn jas op in de gang en hoorde geen stemmen binnen. Dat is vreemd voor een Indische gezelschap. Ik deed voorzichtig de deur open. Perrrrkoetoet, stilte, perrrrkoetoet. De hele redactie zat achterovergeleund achter zijn bureau. Als in een trance. Ik keek rond op zoek naar de kooi. Die was er niet. Wat dan? Ik keek naar collega Madeleine. Ze gebaarde met haar wenkbrauwen. Ik volgde de beweging. De cassetterecorder. De hoofdredacteur had één vinger bij de stopknop en in zijn ogen de dromerige blik van de Indonesiër in Jakarta. De rook van zijn shaggie krinkelde traag naar boven. Wij waren doodstil en lieten ons bezweren door de vogel. Totdat de onvermijdelijke telefoon begon te rinkelen.

Deze foto is gebruikt in het kader van #Foto op Dinsdag #PHOT, een initiatief van Karin Ramaker

Previous

Authentiek

Next

De Tigris

9 Comments

  1. coen verharen

    Geweldig!

  2. Suze

    Ik had wel bij jullie op kantoor willen zitten

  3. connie

    Dat je dit nu net moet schrijven. Gisteren tijdens de siesta was er buiten een vogel die een voor mij nieuw hypnotiserend geluid maakte en ik raakte er in een lichte trance van en moest mijn boek even neerleggen. Dat verbaasde mij, dat het effect zo sterk was, ook de honden werden er stil van. Het was een zich langzaam herhalende soort klaagzang. Ik had dit effect nog nooit meegemaakt en dan lees ik de volgende dag jouw bericht. Heel bijzonder

  4. Die laatste zin! 🙂

  5. Wat een prachtig verhaal weer lieverd, je waant je als het ware al liggend in je hangmat lekker weg te dromen!!! Xxxx

  6. Riny Boeijen

    En had je als jongetje vergeten je gulp dicht te doen, dan riep menig Indische moeder: ‘Ajo, afsluiten! Anders jouw perkoetoet hij flieg weg. Mooi verhaal.

Laat je een reactie na!?

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: