Liesbeth Steur

schrijver

Page 3 of 64

Zinvol

[português]  [English]

Al jaren zit er een uitgeknipte column in mijn knipselarchief. Helemaal vooraan. Geen enkel knipsel daarna heeft een hogere plaats gekregen dan dit schrijfsel. Iedere keer lees ik het alsof het nieuw is en iedere keer ben ik het hardgrondig eens met wat er staat. De column van Arnon Grunberg verscheen op 24 februari 2015. Hij schreef of schrijft nog (dat weet ik niet) onder de titel Yasha een wekelijkse column in de VPRO gids. En alleen deze heb ik uitgeknipt en bewaard.

Vandaag ging de column opnieuw door mijn handen en opnieuw vroeg ik me af: bewaren of niet? Ik bewaar het besluit ik nu en deel de tekst met je. Voor het geval je het toen hebt gemist en omdat het mij iedere keer weer tot nadenken stemt.

Zwakte

Ziekte associeer ik met zwakte en zwakte moet voorkomen worden. In theorie ben ik ruimdenkend en kan ik alles verdragen, maar in de praktijk huiver ik voor ziekte en zwakheid, vooral als die te dichtbij komen. Waarmee ik bedoel dat ik huiver voor eigen zwakheid, hoewel ik ook andermans zwakte huiveringwekkend vind als ik daarmee van dichtbij geconfronteerd word.
Dit is allicht psychologisch te verklaren. Mijn moeder had geen of weinig mededogen als haar kinderen ziek waren, ze had de neiging verwijten te maken bij ziekte: ‘Waarom ben je ook zonder sjaal de deur uitgegaan, ik heb het je nog zo gezegd.’ En van het ziekbed van mijn vader herinner ik me dat ze steeds maar bleef herhalen: ‘Hoe kon je ons dit aandoen?’
Deze psychologische verklaring is me te makkelijk, te mooi ook. Alles past en wanneer alles past, wordt de werkelijkheid onrecht aangedaan. Veel kan van die werkelijkheid worden gezegd, maar een opgeloste puzzel is die werkelijkheid nou net niet.
Voor mij begint zwakheid bij een verkoudheidje. Een van mijn missies is het om niet verkouden te worden. Niet dat ik allerlei homeopathische medicijnen slik of overdreven in de weer ga met vitamine C, ik bezweer de verkoudheid met wilskracht.
Wanneer dat niet lukt, ervaar ik het als een persoonlijke nederlaag. Een vorm van falen. Ziek zijn, ook al gaat het slechts om een verkoudheidje, is een vorm van schuldig zijn. De ziekte is het tastbare bewijs van de schuld, al is het maar de schuld niet genoeg voor jezelf te hebben gezorgd.
Artsen bezoek ik dan ook zelden, want ik ben principieel niet ziek. Meestal alleen als ik inentingen nodig heb voor het reizen naar exotische gebieden.
Men zou in dit alles angst voor de dood kunnen zien – een angst die je in bijna alles kunt zien – maar ook die verklaring lijkt me te simpel.
Ik zou het zo zeggen: werk is de rechtvaardiging van mijn bestaan. Als ik ziek ben, kan ik niet of minder werken en vervalt die rechtvaardiging.
Ik vrees niet zozeer de dood als wel het punt dat ik nog besta zonder dat bestaan verder te kunnen rechtvaardigen.

Arnon Grunberg

Misschien wil je nu allerlei bezwaren opperen over bijvoorbeeld dat je er niets aan kunt doen als je ongeneeslijke ziekte krijgt. Daar gaat het hier niet over, vind ik. Ik doel hier meer op het geheel. Als ik het lees met mijn wijde blik, dus niet door een tunneltje, dan klopt het voor mij.

Alle woorden passen in mijn beeld over de zin van het bestaan. En die zin is een bijdrage zijn voor de maatschappij. Of je nu boeken schrijft of iets anders doet, je kunt altijd een bijdrage zijn.

Verwacht wonderen

Chris Ensey – Unsplash

[português]  [English]

HET DENKEN
Met alle regen buiten was het binnen goed toeven. In alle rust en stilte hebben we tijdens de zondagochtend satsang oefeningen gedaan om tot meditatie te komen door ons te concentreren en het opmerken van de willekeurige gedachten die ons onbewust meenemen naar weer andere gedachten. Je kunt zo’n gedachte of gedachtestroom die je uit balans brengt, onderzoeken op het nut door drie vragen te stellen:

  1. Gaat deze gedachte over iets dat werkelijk in het hier en nu aanwezig is?
  2. Is die gedachte goed, liefdevol en compassievol?
  3. Is die gedachte ergens voor nodig? Is het essentieel voor het geluk of de vreugde van de mens en de planeet en is het nodig voor mijn overleving?

Ik weet zeker dat je 3 x nee zult antwoorden. De werkelijkheid is altijd vriendelijker dan welke gedachte of overtuiging ook. En als je 3 x nee hebt geantwoord, dan weet je dat je een leugen aanzag voor de waarheid.

HET GOEDE ZIEN IN ALLES
We spraken over hoe je denken te trainen om in alles het goede te zien. Dat het bereiken van het grote doel (optimist zijn) altijd met de eerste stap begint, is soms moeilijk te accepteren. Omdat sommigen denken dat het dan niet opschiet. Loslaten en verder gaan! En volgens mij werkt dat niet zo. Een mens kan wel zeggen: “Ik laat die oude gewoonte voor wat het is, ik doe het niet meer.” En zeggen en doen zijn twee dingen. Een oude gewoonte actief loslaten is onmogelijk. Die oude gewoonte is namelijk een zeer goed getrainde spier in je hersenen. Alleen door een nieuwe gewoonte aan te leren (nieuwe spier trainen, nieuwe hersenverbinding aanleggen door te trainen) kan de oude verslappen en verdwijnen. En dan alleen maar omdat je zo gedisciplineerd bent die niet meer te gebruiken. Je bent tenslotte met iets nieuws bezig.

WONDEREN
Het geloof in wonderen was een volgend onderwerp. Wat is een wonder? De een zegt dat het een gunst van God is, de ander zegt dat het te maken heeft met de wet van aantrekking. En nog iemand zegt dat het bovennatuurlijk is en er niet in te geloven. Hoewel diezelfde deelnemer wel gelooft in de wet van aantrekking en het verband niet ziet. Het definiëren van de betekenis van een woord is belangrijk. Zo worden misverstanden voorkomen.

Ik denk dat wij wonderen kunnen en mogen verwachten. Wanneer je een wens hebt – een wens met hart en ziel – kun je die laten materialiseren. Wel is het belangrijk iets positiefs te wensen. Dus zeggen dat je iets NIET wil, werkt tegen je. De uitkomst van de wens is in mijn ogen het wonder. Want een wonder gebeurt altijd onverwacht. Er zijn wat voorwaarden om wonderen te bewerkstelligen.

1. Je moet de bereidheid hebben te veranderen.
2. Overgave aan het grote geheel – je laten leiden – is vanzelfsprekend.
3. Vergeef alles en iedereen en dan bedoel ik alles en iedereen.
4. Verwacht wonderen.

Wat een heerlijke zondagochtend was het!

Dank jullie wel voor het aanwezig zijn.

Spelen

Rail Bike Marvão of Lenny Mcleod and Susana Torgal (on the left)

Zaterdag was ik bij de opening van een nieuwe tapas bar hier in Marvão. Die bar is van het gloednieuwe bedrijfje Rail Bike Marvão. Het was een prachtige herfstmiddag. Kinderen speelden buiten op fietsen en rolschaatsen. Kinderen renden de zandheuvel op en af en soms kwamen ze al lachend en gillend de bar binnen om vervolgens meteen weer naar buiten te rennen. Eentje zat bij het hek, een ander telde de bielzen van de rails terwijl hij van de ene op de andere sprong.

Oil painting by Leone Holzhaus. The last train passing Marvão-Beirã

Er rijden geen treinen meer hier in deze uithoek. De vooruitgang noemen we dat. Na aansluiting van Portugal bij de Europese Unie kwam er zoveel subsidiegeld binnen dat de lokale bedrijven die voor veel werkgelegenheid zorgden in dit achterland ophielden te bestaan. Ze konden de concurrentie niet aan. Dus nu zijn de dorpen stil en het eens zo drukke station ook. Dus het kindje kon veilig hink-stap-sprong doen tussen de rails.

Die stilstand brengt ook nieuwe kansen.

Er zijn jonge mensen uit de grote steden die liever in deze voortuin van God wonen dan in de grote stad.

Ze zijn hoog opgeleid, rond de veertig, hebben kleine kindjes en ze kiezen voor een eenvoudig bestaan in het ritme met de natuur. Om een inkomen te genereren hebben ze allerlei initiatieven waarvan Rail Bike Marvão er eentje is. Dit bedrijfje heeft rail bikes die doen denken aan de klassieke handcars die je nog wel in western films ziet. Twee boeven die vluchten; op de rails op zo’n ding staan en met hun armen de hendels op en neer duwen om vooruit te komen. Deze moderne rail bike heeft lichtgewicht wielen, twee comfortabele stoeltjes en je fietst al zittend naar het volgende station. Achterop een mooie picknickmand en je bent zo een halve dag zoet met spelen. Wanneer je terug bent wacht er in de bar een lekker wijntje en ja, inderdaad, tapas. Trouwens de bar is ingericht met alleen maar meubels, servies etc. afkomstig uit verlaten huizen. Dat klinkt wat shabby en geloof me het is stijlvol en alles klopt.

Ik heb de spelende kinderen geobserveerd. Die hebben iets magisch. Hoewel het doodnormaal is dat ze spelen. In onze wereld dan! De wereld waar volwassenen ook nog steeds moeten blijven spelen. Daar zijn zelfs cursussen voor. Het heeft me altijd bevreemd en ook geïrriteerd want mij werd gewoon verteld dat ik niet kon spelen.

Nee, inderdaad ik speel niet zoals kinderen dat doen, met blokken, poppen, Lego of autootjes. Ik speel anders en met hetzelfde resultaat. Mijn spel bestaat uit schrijven en yogales geven. In beide gevallen vergeet ik de tijd, vergeet ik te denken en zit ik in de oneindige ruimte die achter mijn denken zit. Woorden verschijnen en een les verschijnt. Vooraf en achteraf gebruik ik wel mijn hersens hoor, maar zodra ik mijn toetsenbord aanraak of op mijn yogamat zit, begint mijn speeltijd.

Deze foto is geplaatst in het kader van 'Foto op dinsdag', een blog initiatief van Karin Ramaker.

 

Haagse Bosweer

 

Als je het Haagse Bos kent en je weet dat het Herfst is, weet je waarschijnlijk precies wat ik bedoel.

De bomen zwiepen in de wind, de regen striemt tegen je gezicht, paden als modderpoelen en de honden worden nat en zwart van de regen en de plassen. De grijze wolken wisselen elkaar in nuances af. De ene iets donkerder grijs dan de andere. Mijn Indische moeder hield zich stand in zulke dagen door de lucht te bestuderen en zich te verwonderen over de vele tinten grijs. Dat was voor verschijning van dat ene boek. Dat grijs zoveel tinten heeft, dat verbaasde haar vele malen.

Waar je bij droog weer veel mensen met honden tegenkomt in het Haagse Bos, zie je nu niemand. Ik vraag me af hoe die hondenbezitters dat dan doen? Hoeven die honden dan ineens niet uit? Of hebben ze een achtertuintje?

Vandaag is het  Haagse Bosweer hier. Regen, wind, voortrazende wolken aan de hemel en honden die willen wandelen. Met zijn vieren welteverstaan. Teckel Koos blijft liever thuis als ik niet meega. En als hij wel met Coen meegaat dan treuzelt hij op professionele wijze. Grote Che heeft geen voorkeuren. Hij gedraagt zich altijd als een wildebras die de weg kent.

Ik ben niet bang voor de regen en de wind. Eerlijk gezegd vind ik het heerlijk: zulk Haagse Bosweer. En dat kan ik heerlijk vinden omdat ik weet dat het van korte duur is. Geen modderpoelen hier, wel gladde rotsen. Een dagelijkse uitdaging en een pracht training voor mijn evenwicht en voor mijn concentratie. Want iedere stap is er één. Wanneer ik niet goed uitkijk en met mijn hoofd in de wolken loop dan is een misstap zo gemaakt. Grote rotsen, losse stenen, overgroeide paden, stijgen en dalen. Ik heb helemaal geen tijd om over andere dingen na te denken. Dus drie kwartier lopen betekent hier drie kwartier mediteren. Daarna kan ik met een frisse neus, roze wangen en een nieuwe blik verder schrijven aan mijn boek. Zo is wandelen bedoeld.

Tegeltjeswijsheid 😉
Wanneer een wandeling niet verkwikt (mooi Nederlands woord hè) dan heb je niet aandachtig gelopen.

Hoewel Coen en ik vaak hetzelfde traject lopen, zie ik steeds iets nieuws. Vandaag was dat een eenzaam lammetje in de wei, die paniekerig aan het blaten was. Oh jee, dacht ik. Waar is de moeder? Wie laat nu zijn kind achter? In de verte komt ze aangehobbeld met nog wat andere lammetjes achter zich aan.

Alsof het helemaal geen winter aan het worden is, huppelen de nazaten rond, drinken bij de moeder en groeien op tot aan hun gewisse dood. Maar eerst geven ze wol en melk en in het dorp wordt daarvan heerlijke schapenkaas gemaakt, die ik dan weer opeet. Als jij je nu afvraagt of ik dat lam ook opeet, beken ik dat ik dat wel eens doe. Heerlijk. Net zo lekker als geitenvlees dat ik dan weer gebruik voor de saté kambing! Daar kun je me ’s nachts voor wakker maken.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo on Tuesday, een initiatief van Karin Ramaker. De PHOT is een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema, met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Page 3 of 64

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: